II SA/Łd 30/19

Dnia 25 czerwca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Mariola Kaźmierczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, znak [...]; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. S. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. A. P. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. , [...] odmawiającej A. M. przyznania prawa do zasiłku rodzinnego na dzieci M. i M. M. oraz dodatków do zasiłków rodzinnych na w.w dzieci w okresie od 1 listopada 2018 r., na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej jako k.p.a.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U z 2015r. poz. 1659 ze zm.), art. 4, art. 5 , art. 6 , art. 23 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz.U z 2017 r. poz.1952 ze zm., dalej jako u.ś.r.), utrzymało w mocy decyzję organu I organu. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] r. , [...] organ I instancji odmówił A. M. przyznania prawa do zasiłku rodzinnego na dzieci M. i M. M. oraz dodatków do zasiłków rodzinnych na w.w dzieci w okresie od 1 listopada 2018 r. Od niniejszej decyzji w dniu [...] r. odwołał się A. M. W treści swego odwołania wyraził niezadowolenie z zaskarżonej decyzji organu I instancji podnosząc, iż jego zdaniem decyzja niniejsza została wydana błędnie, bowiem organ I instancji nie uwzględnił utraty dochodu w kwocie - 5420,10 zł przez żonę strony z tytułu świadczenia rehabilitacyjnego. Strona uznała, ze jego rodzina spełnia ustawowe kryteria, a zatem wnioskowane świadczenia się należą. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. , [...] odmawiającą przyznania prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłków rodzinnych. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, iż warunkiem przyznania prawa do zasiłku rodzinnego na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych jest spełnienie kryterium dochodów na osobę w rodzinie, które w myśl art. 5 ust. 1 nie przekracza kwoty 674 zł. W przypadku, gdy członkiem rodziny jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 764 zł. W myśl art. 23 ust. 1 u.ś.r. ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych oraz ich wypłata następują odpowiednio na wniosek małżonków, jednego z małżonków, rodziców, jednego z rodziców, opiekuna faktycznego dziecka, opiekuna prawnego dziecka, rodziny zastępczej niezawodowej, osoby uczącej się, pełnoletniej osoby niepełnosprawnej lub innej osoby upoważnionej do reprezentowania dziecka lub pełnoletniej osoby niepełnosprawnej, a także osób, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny. Dalej Kolegium wskazało, iż dochód uzyskany przez A.M. w roku 2017, czyli w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy z tytułu podjęcia zatrudnienia od 8 czerwca 2017 r. w Spółdzielni Mieszkaniowej A, z tytułu podjęcia zatrudnienia od 1 listopada 2017 r. w firmie A oraz dochód uzyskany przez A. D.-M. z tytułu rozpoczęcia prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 2 listopada 2017r., zgodnie z treścią art. 5 ust. 4a u.ś.r., został podzielony przez liczbę miesięcy, w których był uzyskiwany. Na podstawie wniosku oraz zgromadzonych dokumentów ustalono, że: • dochód osiągnięty przez A. M. w 2017 r. wyniósł - 22601,85 zł (dochód z tytułu zatrudnienia w firmie "B", w firmie "A." oraz w Spółdzielni Mieszkaniowej "A"), • dochód osiągnięty przez A. D.-M. w 2017 r. wyniósł -11653,47 zł (dochód z tytułu zasiłku dla bezrobotnych oraz dochód z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej), • dochód utracony przez A.M. za 2017 r. wyniósł - 16536,37 zł (dochód utracony z tytułu utraty zatrudnienia w firmie "B"), • dochód utracony przez A. D.-M. za 2017 r. wyniósł -3831,55 zł (dochód utracony z tytułu utraty zasiłku dla bezrobotnych), • dochód uzyskany przez A. M. za 2017 r. wyniósł - 4606,25 zł (dochód z tytułu zatrudnienia w Spółdzielni Mieszkaniowej "A") - dochód został podzielony przez 7 m-cy od czerwca 2017 r. do grudnia 2017 r., • dochód uzyskany przez A.M. za 2017 r. wyniósł - 1459,23 zł (dochód z tytułu zatrudnienia w firmie "A") - dochód został podzielony przez 2 m-ce od listopada 2017 r. do grudnia 2017 r., • dochód uzyskany przez A. D.-M. za 2017 r. wyniósł -7821,92 zł (dochód z tytułu rozpoczęcia prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej) - dochód został podzielony przez 2 m-ce od listopada 2017 r. do grudnia 2017 r., • miesięczny dochód rodziny po zastosowaniu instytucji dochodu utraconego i uzyskanego wyniósł - 5298,61 zł (4606,25 zł: 7 + 1459,23 zł: 2 + 7821,92 zł : 2), • liczba osób w rodzinie - 4, • miesięczny dochód na osobę wynosi -1324,65 zł i przekracza próg dochodowy -674,00 zł. Kolegium nadmieniło jednocześnie, iż kryterium dochodowe rodziny zostało przekroczone o kwotę - 2.602,61 zł ( 5298,61 zł - 2696 zł ) jednakże kwota wnioskowanych przez A. M. świadczeń rodzinnych jest niższa od kwoty, o którą został przekroczony dochód, zatem nie została spełniona przesłanka art. 5 ust. 3a u.ś.r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odpowiadając niejako na zarzuty wnioskodawcy zawarte w odwołaniu podkreśliło, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem wnioskodawcy, iż kwota 5420,10 zł jest kwotą dochodu utraconego, z uwagi na fakt, iż żona wnioskodawcy, świadczenia rehabilitacyjnego już nie uzyskuje. Organ odwoławczy zwrócił bowiem uwagę na brzmienie art. 3 pkt 23 lit.h u.ś.r., który stanowi, iż ilekroć w ustawie mowa o utracie dochodu oznacza to utratę dochodu spowodowaną utratą zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub zasiłku macierzyńskiego, przysługujących po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Analiza całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje jednoznacznie na fakt, iż działalność gospodarcza nie została wyrejestrowana przez żonę A. M., więc tym samym nie można mówić o utracie dochodu spowodowanego utratą świadczenia rehabilitacyjnego, bo nie nastąpiła utrata innej pracy zarobkowej. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył A. M. zaskarżając powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji w całości, zarzucając naruszenie: - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: obrazy art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę dokumentów i nieprawidłowe dokonanie wyliczeń stanowiących podstawę wydania zaskarżonych decyzji, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci art. 3 pkt 23 lit.h, art. 5 ust. 3 u.ś.r. poprzez błędną wykładnię skutkującą doliczeniem do ogólnej puli dochodów świadczenia rehabilitacyjnego uzyskiwanego przez A. D.-M. w okresie 1 stycznia-30 marca 2017r. w kwocie 5420,10 zł, podczas gdy dochód ten na podstawie przywołanego przepisu art. 2 pkt 23 lit.h, należy potraktować jako dochód utracony. W następstwie dokonania błędnych wyliczeń przez organ administracji publicznej błędnie ustalono przekroczenie progu dochodowego wskazanego w art. 5 ust. 3 u.ś.r. Skarżący wyjaśnił, iż podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji I instancji, iż Prezydent Miasta Ł. dokonał błędnego wyliczenia w zakresie dochodu uzyskanego przez małżonkę skarżącego z tytułu rozpoczęcia prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Kwota przypisanego dochodu określona przez organ wyniosła 7821,92 zł, w rzeczywistości została powiększona o utracony dochód z tytułu świadczenia rehabilitacyjnego w kwocie 5420,10 zł. Właściwa kwota uzyskanego dochodu z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej w roku 2017 wyniosła 2401,82 zł. Dalej skarżący podniósł, iż uwzględniając powyższe, miesięczny dochód rodziny po zastosowaniu instytucji dochodu utraconego i uzyskanego wyniósł: 2588,57zł (4606,25 zł: 7 + 1459,23 zł :2 +2401,82 zł: 2), zaś miesięczny dochód na osobę wynosi 647,14 zł co oznacza, że nie został przekroczony próg dochodowy tj. 674,00 zł. Skarżący podkreślił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., jak i Prezydent Miasta Ł. dokonali oczywiście błędnej oceny materiału dowodowego, co sugeruje, że ta ocena została dokonana w sposób bardzo pobieżny, co doprowadziło najwyraźniej Kolegium do wniosku, że żona skarżącego przebywała na zasiłku rehabilitacyjnym podczas prowadzenia działalności gospodarczej, podczas gdy chronologia wynikająca z przedłożonego przez wnioskodawcę materiału dowodowego wygląda następująco: - do 24 lipca 2016 r. A. D.-M. przebywała na zwolnieniu chorobowym oraz zasiłku rehabilitacyjnym podczas zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w Centrum Badań Molekularnych i Makromolekularnych PAN w Ł., - w dniu 25 lipca 2016 r. wskazany wyżej pracodawca rozwiązał bez wypowiedzenia na podstawie 53 § 1 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy umowę o pracę A. D. –M., - decyzją z dnia [...] r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał A. D.-M. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres 2 października 2016 r. - 30 marca 2017 r. - w okresie 4 kwietnia - 30 września 2017 r. A. D. – M. otrzymywała zasiłek dla bezrobotnych, zaś była zarejestrowana już bez prawa do zasiłku do 16 października 2017r. - A. D.-M. prowadzi działalność gospodarczą od dnia 2 listopada 2017 r. w związku z przyznaną dotacją z Powiatowego Urzędu Pracy. Skarżący wskazał, iż uzyskany przez A. D.-M. dochód w postaci zasiłku rehabilitacyjnego w kwocie 5420,10 zł za okres 1 stycznia - 30 marca 2017 r., w jego ocenie, należy traktować jako dochód utracony wskazany w art. 3 pkt 23 lit.h u.ś.r., gdyż świadczenie to było wypłacane już po utracie zatrudnienia (co miało miejsce w lipcu 2016 r.). Skarżący podniósł, iż na podobnym stanowisku stoją sądy administracyjne, na przykład Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 9 marca 2017r. (sygn. akt II SA/Ol 95/17) czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 14 września 2017r. (sygn. akt III SA/Kr 715/17). Mając na uwadze powyższe zarzuty A.M. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. znak [...] oraz o zwolnienie od kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1207 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Badając zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Konieczne było zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., odmawiającą A. M. przyznania prawa do zasiłku rodzinnego na dzieci M. i M. M. oraz dodatków do zasiłków rodzinnych na w.w dzieci w okresie od 1 listopada 2018 r., z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego. W niniejszej sprawie sporną okolicznością jest zatem kwestia ustalenia dochodu w rodzinie skarżącego. Wywody sądu powinna rozpocząć uwaga o charakterze ogólnym, iż stosownie do zasady praworządności organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (zasada prawdy obiektywnej - art. 7 k.p.a.). Organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), co powinno także znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Rekapitulując podkreślić należy, iż organy mają obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, gdyż prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem poprawnego zastosowania normy prawa materialnego. Kierując się zaś normą prawa materialnego organ ocenia, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają udowodnienia i jakie dowody dla wykazania tych faktów są potrzebne. Ocena zgromadzonych dowodów musi odpowiadać zasadzie swobodnej oceny regulowanej w art. 80 k.p.a., czyli oceny, która winna być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem reguł oceny, czyli organ winien opierać się na zebranym materiale, ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału z uwzględnieniem tego, iż organ musi dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów, a rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, powinno być zgodne z zasadami logiki. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iż organy naruszyły powołane zasady, bowiem nie wyjaśniły okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Organy nie ustaliły bowiem w sposób prawidłowy wysokości dochodu w rodzinie skarżącego, uznając przy tym, iż kryterium dochodowe zostało przekroczone, co stanowiło zasadniczy powód odmowy przyznania stronie zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami. Zgodnie z treścią powołanej już uprzednio ustawy o świadczeniach rodzinnych podstawowym warunkiem do uzyskania prawa do świadczeń rodzinnych (w tym zasiłku rodzinnego) jest spełnienie przez wnioskodawców kryterium dochodowego. Zagadnienie to reguluje przepis art. 5 ust. 1 i nast. u.ś.r., który stanowi, iż zasiłek rodzinny przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 674,00 zł (art. 5 ust. 1 u.ś.r. w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 lipca 2018 r. roku w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna (Dz. U z 2018 r., poz. 1497)). Dostrzec należy, iż przepisy ustawy definiują pojęcie dochodu (art. 3 pkt 1 u.ś.r.), a także - instytucję utraty dochodu (art. 3 pkt 23 u.ś.r.) oraz uzyskania dochodu (art. 3 pkt 24 u.ś.r.). Zgodnie z art. 5 ust. 4 u.ś.r. w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy lub po tym roku, ustalając ich dochód nie uwzględnia się dochodu utraconego. Z kolei w myśl art. 5 ust. 4a u.ś.r. w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, ustalając dochód członka rodziny, osoby uczącej się lub dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń rodzinnych. Wobec tego, uwzględniając treść normy prawa materialnego, czyli art. 5 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1, pkt 23 i pkt 24 oraz art. 5 ust. 4 i 4a u.ś.r., organy powinny podjąć działania w celu ustalenia dochodu w rodzinie skarżącego, jako podstawowego kryterium uprawniającego do uzyskania prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami. Nie jest przy tym kwestionowane, iż tzw. rokiem bazowym jest w tym przypadku rok 2017. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organy przyjęły, że dochód osiągnięty przez A. D.-M. w 2017 r. wyniósł - 11653,47 zł (dochód z tytułu zasiłku dla bezrobotnych oraz dochód z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej), przy czym organy uznały, że dochód utracony przez A. D.-M. za 2017 r. wyniósł - 3831,55 zł (dochód utracony z tytułu utraty zasiłku dla bezrobotnych), natomiast dochód uzyskany przez A. D.-M. za 2017 r. wyniósł - 7821,92 zł (dochód z tytułu rozpoczęcia prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej) - dochód został podzielony przez 2 m-ce od listopada 2017r. do grudnia 2017 r. Podkreślenia wymaga, iż nie jest zrozumiała operacja matematyczna, na podstawie której uzyskano wynik 11653,47 zł (dochód z tytułu zasiłku dla bezrobotnych oraz dochód z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej), co już samo w sobie nie pozwala na zweryfikowanie prawidłowości wyliczenia przez organ dochodu na osobę w rodzinie skarżącego w roku bazowym 2017, w szczególności w zakresie wyliczenia dochodu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej przez żonę skarżącego, przy czym niesporną kwestią w sprawie jest wyliczenie dochodu z tytułu zasiłku dla bezrobotnych i zaliczenie go do dochodu utraconego. W aktach administracyjnych sprawy przedstawionych Sądowi znajdują się bowiem min.: oświadczenie skarżącego z dnia 27 sierpnia 2018 r. (złożone przed organem I instancji) o wysokości "dochodu netto" A. D.-M. za miesiąc grudzień - 3 317, 56 zł (nota bene zakwestionowane w odwołaniu), a także dokumenty przedstawione przez skarżącego przy odwołaniu, z których wynika, że dochód A. D.-M. z tytułu rozpoczęcia prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, za miesiąc listopad 2017 r. wyniósł 3 343,12 zł (po odliczeniu kosztów), natomiast za miesiąc grudzień 2017 r. wyniósł 3317, 56 zł (po odliczeniu kosztów), co daje kwotę 6 660,68 zł, a nie jak wskazały organy kwotę 7821,92 zł. Powyższe okoliczności nie zostały jednak wyjaśnione przez Kolegium. Dodatkowo wskazać należy, że wymienione kwoty nie zostały przez organy zweryfikowane i prawidłowo ustalone w rozumieniu art. 3 ust 1 u.ś.r., co powoduje, ze nie mogą być one traktowane jako dochód w rozumieniu wskazanego przepisu. Zwrócić należy nadto uwagę, że zastosowanie przepisu art. 5 ust. 4a u.ś.r. obwarowane zostało jeszcze dodatkową przesłanką, pozwalającą na doliczenie do dochodu danej osoby dochodu uzyskanego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, tj. zaistnieniem przesłanki kontynuacji uzyskiwania tego dochodu w dniu ustalania prawa do świadczeń rodzinnych. Z akt sprawy nie wynika natomiast, czy dochody żony skarżącego z tytułu rozpoczętej w 2017 r. działalności gospodarczej, powtórzyły się w kolejnych miesiącach. Należy podkreślić, że nawet przyjęcie domniemania (na skutek braku informacji o zaprzestaniu prowadzenia działalności), że działalność ta nadal jest prowadzona, nie pozwala przyjąć, iż A. D.-M. nadal osiąga dochody z tej działalności gospodarczej, a brak jest wszak podstaw do utożsamiania faktu prowadzenia działalności gospodarczej z uzyskiwaniem dochodu. Z argumentacji i wyliczeń organu nie wynika również jasno jak zakwalifikowano dochód z tytułu świadczenia rehabilitacyjnego, jaki żona skarżącego otrzymywała do dnia 30 marca 2017 r. Z uzasadnienia Kolegium zdaje się wynikać, że organ ten nie traktuje tegoż dochodu jako utraconego w rozumieniu art. 3 pkt 23 lit.h u.ś.r., bowiem działalność gospodarcza nie została przez A. D.-M. wyrejestrowana a tym samym nie nastąpiła utrata innej pracy zarobkowej. Tymczasem z akt sprawy wynika, że wskazane świadczenie przysługiwało żonie skarżącego po utracie zatrudnienia w Centrum Badań Molekularnych i Makromolekularnych PAN w Ł., co spełnia przesłanki definicji utraty dochodu przewidzianej w art. 3 pkt 23 lit.h u.ś.r. Powyższe okoliczności niewątpliwie należy wyjaśnić. Powyższe prowadzi do wniosku, że w sprawie nie dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych, w związku z czym sprawa nie została należycie rozpatrzona i oceniona, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy a w konsekwencji nieprawidłowe i co najmniej przedwczesne zastosowanie wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach zapadło w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie Rozstrzygnięcie o kosztach zapadło w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U z 2019 r., poz. 68). Prowadząc ponownie postępowanie administracyjne organy zobligowane będą uwzględnić przedstawioną w niniejszym wyroku ocenę prawną i prawidłowo ustalić dochód na osobę w rodzinie skarżącego za rok 2017, a następnie na tej podstawie wydać rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom obowiązującego prawa. A.B.