II SA/Łd 300/14

Dnia 17 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak [...] w sprawie ze skargi D. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego postanawia: oddalić wniosek. LS D. M. reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. W piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2014 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak [...] wskazując, iż - w jej ocenie - zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadniając wniosek strona podtrzymała stanowisko przedstawione w skardze podnosząc, że - jej zdaniem - w sprawie zachodziła konieczność wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, a nie prowadzenia postępowania naprawczego, skoro w toku postępowania administracyjnego wskazywała, że budowa budynku przy ul. A 37, 39, 41 w Ł. w sposób negatywny wpływa na sąsiedni budynek położony przy ul. B 28 w Ł., w którym zamieszkuje skarżąca. Strona podnosiła bowiem, że realizacja inwestycji pozbawi mieszkańców sąsiedniej nieruchomości dostępu do zaplecza bloku, co może uniemożliwić dojazd pojazdom straży pożarnej i pogotowia. Ciężki sprzęt wykorzystywany przy budowie uszkodzi cienką warstwę asfaltu położoną na tej drodze, pod którą znajdują się narażone na zniszczenie rury ciepłownicze i gazownicze. W toku postępowania organy zaniechały także określenia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego. Dalej skarżąca odwołała się do opinii technicznej o uwarunkowaniach realizacji budynku na działce przy ul. A 37-41 podkreślając, że odnosi się ona do czynności, które powinny być wykonane przed postawieniem budynku. W chwili obecnej, gdy znaczna część inwestycji budowlanej została już zrealizowana nie jest możliwe przeprowadzenie działań zabezpieczających w szczególności palowania, które ograniczyłoby wpływ nowo realizowanego budynku na budynek sąsiedni. Palowanie dokonane w sytuacji, gdy nowy budynek został już w dużej mierze ukończony może przyczynić się do zwiększenia szkód w zabudowaniach sąsiadujących. Powyższe argumenty zostały zresztą uwzględnione przez WSA w Łodzi w wyroku z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 186/12, w którym stwierdzono, że "(...) nowy budynek może w sposób niekorzystny oddziaływać na budynek istniejący, choćby z uwagi na niewielką odległość między nimi". Nadto wnioskodawczyni podkreśliła, że w skardze podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy istniały przesłanki do rozbiórki obiektu oraz błędne zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 50 Prawa budowlanego, które skarżąca podtrzymuje na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ponieważ - w jej przekonaniu - złożenie przez inwestorów projektu zamiennego w żądnej mierze nie wpłynie na usunięcie stanu zagrożenia dla nieruchomości sąsiedniej. Niewstrzymanie wykonania decyzji i kontynuowanie inwestycji w oparciu o projekt zamienny w dalszym ciągu będzie groziło wyrządzeniem znacznej szkody w postaci trwałego uszkodzenia budynku usytuowanego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B 28. Skarżąca podniosła następnie, że osuwanie się budynku przy ul. B 28 w Ł. oraz postępowanie uszkodzeń w jego konstrukcji wewnętrznej i zewnętrznej, będące wynikiem kontynuowania inwestycji budowlanej na gruncie sąsiednim, jest niemożliwe do usunięcia lub też łączy się z koniecznością poniesienia znacznych nakładów finansowych na remont budynku. W dalszej części uzasadnienia wniosku D. M. podtrzymała zarzut skargi o uchyleniu się przez organy obu instancji od rozważenia wykonania inwestycji pod kątem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy. Zdaniem strony kontynuowanie inwestycji w oparciu o projekt budowlany zamienny może doprowadzić do naruszenia wskazanych aktów prawnych. Jeśli zaś naruszenia prawa miały miejsce, to niewstrzymanie wykonania decyzji i kontynuowanie budowy przyczyni się do zwiększenia stanu niezgodności z prawem. Usunięcie naruszeń prawa przez dokonanie stosownych zmian w budynku, lub też nawet jego rozbiórka będzie znacznie utrudniona z uwagi na wysokie koszty tych działań oraz niedogodności dla mieszkańców okolicznych nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie Sądu dotyczące wstrzymania wykonania decyzji w razie zmiany okoliczności może być stosownie do treści art. 61 § 4 tej ustawy w każdym czasie zmienione lub uchylone przez sąd rozpoznający sprawę. Analiza powyższego unormowania prowadzi do wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą sąd w pełni aprobuje podkreśla się, iż zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w nim przesłanek uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 983/08 – Lex nr 468877). W rozpoznawanej sprawie, D. M. domaga się od sądu ochrony tymczasowej, z uwagi na wydanie decyzji organów obu instancji z naruszeniem wskazanych we wniosku oraz w skardze przepisów obowiązującego prawa. W ocenie sądu argumenty podniesione przez skarżącą nie mogą usprawiedliwiać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przede wszystkim z tego względu, że D. M. nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności, o których stanowi art. 61 w/w ustawy. Skarżąca nie precyzuje bowiem, jakie konkretnie trudne do odwrócenia dla niej skutki, czy też jakie konkretnie dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wiąże się w wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji. Dodać w tym miejscu trzeba, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją postępowania administracyjnego w tym zgromadzonego materiału dowodowego będzie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w trakcie rozprawy. Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Z tych wszystkich powodów sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. LS