II SA/Łd 300/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. a.bł. W piśmie z dnia 16 marca 2015 r. J. S. – w imieniu M. S., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W związku z ustaleniem, iż opisana skarga została podpisana przez J. S., w wykonaniu zarządzenia z dnia 21 kwietnia 2015 r. sąd wezwał tak oznaczonego pełnomocnika do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, stosowne wezwanie odebrała w dniu 29 kwietnia 2015 r. M. S.. W wykonaniu zarządzenia z dnia 29 maja 2015 r. M. S. została wezwana do usunięcia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podpisanie skargi osobiście lub nadesłanie podpisanego osobiście odpisu skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przedmiotowe wezwanie skarżąca odebrała osobiście w dniu 8 czerwca 2015 r. jednakże pozostawiła je bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo analiza jej dopuszczalności. Innymi słowy, sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części przywoływana jako: p.p.s.a.). W niniejszej sprawie mamy do czynienia z kilkoma podstawami uzasadniającymi jej odrzucenie. Jedną z podstaw do odrzucenia opisanej skargi jest jej niedopuszczalność (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Stosownie bowiem do przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Istotne jest, iż samo wniesienia środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004r., sygn.akt I SA 2813/03 - dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe zauważyć należy, iż jak wynika z lektury zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] jest to rozstrzygnięcie, od którego stronie przysługuje prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Co ważne stosowne pouczenie zamieścił organ w treści tegoż aktu. Jednakże z akt sprawy nie wynika by strona wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., natomiast od razu złożyła skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Strona skarżąca nie wyczerpała tym samym wszystkich środków zaskarżenia, które przysługiwały jej w postępowaniu administracyjnym, a których wyczerpanie warunkuje skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego złożenie skargi do sądu było przedwczesne i nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowym. W tej sytuacji sąd uprawniony jest na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzec o jej odrzuceniu. W ocenie sądu bezspornym jest, iż już opisana wyżej niedopuszczalność skargi jest wystarczającą przesłanką do rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi. Niemniej jednak, mając na uwadze przepis art. 6 p.p.s.a., sąd doszedł do przekonania, iż godzi się wyjaśnić, iż zgodnie art. 46 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, iż skarga winna zawierać podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis na skardze jest bowiem warunkiem koniecznym pisma i z wyjątkiem sytuacji, gdy strona nie może sama się podpisać (art. 46 § 4 p.p.s.a.) lub ma przedstawiciela ustawowego, pełnomocnika, podpis musi być złożony własnoręcznie przez stronę. Podpis na dokumencie jest poświadczeniem woli lub wiedzy podmiotu, który takie oświadczenie składa i służy identyfikacji takiego podmiotu, stąd nie można przyjąć, iż jedynie wskazanie w nagłówku danych identyfikujących stronę skarżącą jest wystarczające dla przyjęcia, że skarga nie zawiera braków formalnych i spowoduje skuteczne wszczęcie postępowania. Z kolei w myśl przepisu art. 34 p.p.s.a. strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników, wówczas jednakże stosownie do art. 37 § 1 p.p.s.a pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy przypomnieć trzeba, iż skarga M. S., została podpisana przez J. S. jednakże do skargi nie został załączony dokument poświadczający udzielenie pełnomocnictwa. Wobec powyższego sąd wezwał wpierw J. S. oznaczonego jako pełnomocnika do usunięcia braków skargi. Następnie, z uwagi na brak odpowiedzi na opisane wezwanie, kolejne wezwanie zostało skierowane do samej strony skarżącej, ale i to pozostawione zostało bez odpowiedzi. Jak wynika z akt sprawy, do dnia dzisiejszego strona skarżąca nie usunęła żadnego z braków skargi, przede wszystkim nie podpisała skargi, ani nie nadesłała jej podpisanego egzemplarza, co dodatkowo uzasadnia odrzucenie skargi gdyż nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Reasumując, przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna z uwagi na niewyczerpanie trybu zaskarżenia, ale i wobec nieusunięcia braków skargi. W tej sytuacji nie jest dopuszczalne wszczęcie kontroli sądowoadministracyjnej. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. a.bł.