II SA/Łd 301/18

Dnia 18 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A S.A. z siedzibą w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A S.A. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie opłaty za korzystanie ze środowiska p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.B. Pismem z dnia 19 lutego 2018 roku A S.A. z siedzibą w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie opłaty za korzystanie ze środowiska. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. W piśmie z dnia 23 lutego 2018 roku A S.A. z siedzibą w B. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że kwestionowane decyzje nie są zgodne z prawem. Organy administracyjne uznały bowiem, że opłatą za korzystanie ze środowiska objęte są wszystkie uprawnienia do emisji gazów cieplarnianych, wydane w roku 2015, niezależnie od tego, czy zostały przydzielone na rok 2015 czy na rok 2014, podczas gdy uprawnienia do emisji gazów cieplarnianych przyznane na rok 2014, a wydane na początku roku 2015, posłużyły instalacjom należącym do A S.A. do rozliczenia emisji CO2 za 2014, co nastąpiło w terminie ustawowym do 30 kwietnia 2015 roku. Spółka za rok 2014 uiściła opłatę środowiskową równoważną całkowitej ilości wyemitowanego CO2, a stanowiska organów administracyjnych powodują w istocie obciążenie A S.A. opłatą podwójną za uprawnienia przydzielone na rok 2014. Zdaniem strony wykonanie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. stanowi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Środki pieniężne przeznaczone na rzecz uiszczenia opłaty, która de facto została już przez Spółkę przekazana, spowodują bowiem uszczuplenie majątkowe dla A S.A. Słuszność nałożenia na Spółkę obowiązku podwójnej zapłaty wydaje się być natomiast wątpliwa w świetle art. 273 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 274 ust. 1a p.o.ś. oraz podstawowej zasady, jaką jest niedziałanie prawa wstecz. Odwrócenie skutków wykonania decyzji Kolegium będzie niewątpliwie niezmiernie długotrwałe i będzie wymagało dużego nakładu sił i środków. Ponadto, niewykorzystane przez A S.A. fundusze, które będą musiały być przeznaczone na uiszczenie ponownie opłaty za emisję CO2 za rok 2015 mogą poprzez upływ czasu stracić na swojej wartości. Aktywa, które mogłyby natomiast pozwolić Spółce na inwestycje, zostaną przez jakiś czas niemożliwe do wykorzystania, co nie zostanie zrekompensowane przez ich późniejsze ewentualne odzyskanie. Co więcej, udzielenie na czas prowadzonego postępowania sądowego ochrony prowizorycznej nie będzie potencjalnie zagrażać innym dobrom chronionym poprzez niewykonanie zaskarżonej decyzji, bowiem Spółka uiściła opłatę środowiskową równoważną całkowitej ilości wyemitowanego CO2 za rok 2014, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Tymczasowa ochrona dla A S.A. udzielona przez Sąd nie spowoduje zatem uszczuplenia stanu majątkowego organu administracyjnego pobierającego opłatę. Ponadto, nie zachodzi w tym przypadku obawa, że na skutek wstrzymania wykonalności decyzji, zaistnieje stan, w którym nie będzie możliwe późniejsze wyegzekwowanie od A S.A. należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jest niezasadny. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie sądu dotyczące wstrzymania wykonania decyzji w razie zmiany okoliczności może być stosownie do treści art. 61 § 4 tej ustawy w każdym czasie zmienione lub uchylone przez sąd rozpoznający sprawę. Postanowienie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Analiza powyższego unormowania prowadzi do wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że analiza okoliczności przywołanych na uzasadnienie wniosku, nie pozwala na obecnym etapie przyjąć, że sytuacja strony skarżącej jest na tyle wyjątkowa, że czyni zasadnym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła by zakwestionowana decyzja mogła skutkować powstaniem któregokolwiek z niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Za zastosowaniem ochrony tymczasowej nie mogą przemawiać okoliczności powołane we wniosku dotyczące uiszczenia przez Spółkę w całości należnej opłaty za korzystanie ze środowiska, gdyż w niniejszym postępowaniu incydentalnym sąd nie bada legalności zaskarżonego aktu. Podobnie należy ocenić ogólne argumenty Spółki wskazujące na uszczuplenie majątkowe, które może ona ponieść w związku z koniecznością uiszczenia opłaty za korzystanie ze środowiska. Bez podania kondycji finansowej Spółki trudno bowiem ocenić, czy w tej sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może wystąpić. Wobec powyższego uznać należało, że autor skargi nie przytoczył okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. A.B.