II SA/Łd 303/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Małgorzata Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2006 r. sprawy ze skargi P.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 104, art. 108 ustawy kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 16, art. 23 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228 z 2003 r., poz. 2255 ze zm.) przyznał P. G. zasiłek pielęgnacyjny na okres od 1 listopada 2005 r. do 30 kwietnia 2006 r. w wysokości 144 zł miesięcznie, opierając swoje rozstrzygnięcie na zgromadzonych w aktach dokumentach. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J. G., wnosząc w nim o wyrównanie przyznanego synowi - P. G. zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 1 marca 2004 r. do 1 listopada 2005 r., to jest za okres pobierania renty socjalnej, wskazując na stan zdrowia uprawnionego oraz trudną sytuację materialną rodziny. Po rozpoznaniu złożonego środka odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art.. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 16 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 4, art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) zmienionym ustawą z dnia 29 grudnia 2005 r. w sprawie zmiany ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 267, poz. 2260), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwołał się do treści art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który określa cel przyznania świadczenia w postaci zasiłku pielęgnacyjnego oraz przesłanki jego uzyskania. Zaznaczył jednocześnie, iż krąg osób legitymowanych do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie przedmiotowego zasiłku wskazuje art. 23 ust. 1 ustawy, wymieniając między innymi rodziców uprawnionego, jak i samego uprawnionego, o ile jest osobą pełnoletnią, co tym samym oznacza, iż odwołanie wniesione zostało przez właściwy podmiot. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. decyzja wydana w pierwszej instancji nie uchybiała obowiązującym przepisom, zgodnie z którymi prawo do zasiłku pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym ostatnim przypadku, prawo do zasiłku ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Jak zauważył organ odwoławczy, Piotr G. jest osobą niepełnosprawną w wieku powyżej 16 roku życia, wobec której stwierdzono całkowitą niezdolność do pracy w okresie od 1 października 1987 r. do kwietnia 2006 r. W związku z powyższym wnioskodawcy przysługuje prawo do zasiłku pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o przyznanie świadczenia wraz z dokumentacją, do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa ważność orzeczenia, czyli w przypadku P. G. od 1 listopada 2005 r. do 30 kwietnia 2006 r. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. złożyła działająca w imieniu P. G.–J.G., podtrzymując w niej stanowisko prezentowane w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przyznanego synowi zasiłku pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż okoliczności powołane w skardze nie mogą prowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji, która zdaniem organu odpowiada obowiązującym przepisom prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270, dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd w przypadku stwierdzenia przesłanek określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnia skargę i może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, nie jest przy tym związany zarzutami skargi. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą w/w okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną jest data początkowa przyznania P. G. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organów w tej materii stanowi przepis art.24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 ze zmianami), który stanowi, iż prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym, wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Ustawodawca zatem w sposób precyzyjny i kategoryczny określił moment, od którego świadczeniobiorca nabywa prawo do świadczeń rodzinnych. Przesądzający jest moment złożenia wniosku wraz z załączonymi dokumentami. Nie ma podstaw do powiązania momentu przyznania świadczenia z datą ustalenia stopnia niepełnosprawności. W tej sytuacji żądanie skarżącego przyznania świadczenia za okres od dnia 1.03.2004r. , to jest od momentu przyznania mu renty socjalnej jest nieusprawiedliwione, nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym porządku prawnym. Skarżący złożył wniosek o przyznanie świadczeń w dniu 30 listopada 2005r., zatem decyzja organu administracji o przyznaniu świadczeń od dnia 1 listopada 2005r. jest zgodna z prawem – cytowanym wylej przepisem art. 24 ust.2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z uwagi na powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, są orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.