II SA/Łd 303/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Gortych - Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyłączenia gruntu rolnego z produkcji rolnej p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. LS We wniosku dnia z dnia 17 października 2007 roku A. G. zwrócił się do Burmistrza Miasta T. o udzielenie zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej 338,57 m2 gruntu rolnego stanowiącego część działki o nr ewidencyjnym 101/4, położonej obrębie Z. Gmina T., przeznaczonej pod planowaną budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z utwardzeniem terenu. Decyzją z dnia [...], znak [...] Burmistrz Miasta T. działając na podstawie art. 4 pkt 11, art.5, art. 11 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz.U. z 2004r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. i art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) odmówił wyłączenia z produkcji rolniczej 338,57 m2 gruntu rolnego stanowiącego część działki o nr ewidencyjnym 101/4, sklasyfikowanego jako grunty rolne zabudowane klasy VI (B-RVI) wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, położonego w obrębie Z., gmina T. pod planowaną budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z utwardzeniem terenu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w T. Nr XVIII/116/04 z dnia 18 czerwca 2004 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T., przewidują dla terenu objętego wnioskiem częściowe przeznaczenie pod poszerzenie drogi 15KZ, a w pozostałej części pod las ZL. Burmistrz Miasta T. podkreślił, że na terenach objętych wnioskiem, zgodnie z postanowieniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. obowiązuje zakaz zabudowy kubaturowej, a ponadto teren ten dodatkowo objęty jest ochroną związaną z urządzaniem lasu. Od powyższej decyzji A. G. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku lub ewentualnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu podniósł, iż według ostatnich informacji zawartych w piśmie Urzędu Miasta w T. z dnia 16 stycznia 2007 roku, które otrzymał wynika, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy T., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w T. Nr XVIII/116/04 z dnia 18 czerwca 2004 roku teren działki o nr ewidencyjnym 101/4, położonej w obrębie Z. Gmina T. przeznaczony jest w części pod poszerzenie drogi 15KZ, a w pozostałej części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę letniskową. Podkreślił, iż o odmiennym przeznaczeniu objętego wnioskiem terenu dowiedział się dopiero po złożeniu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wskazał, iż w kwestii przeznaczenia objętego wnioskiem terenu został wprowadzony przez Urząd Gminy w T. w błąd, a w związku z planowaną inwestycją budowlaną poniósł już znaczne nakłady finansowe. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odwołując się do treści do treści art. 3 i art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych podkreślił, że przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne poza planem zagospodarowania przestrzennego jest niemożliwe. Z treści wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w T. Nr XVIII/116/2004 z dnia 18 czerwca 2004 roku wynika bowiem, że na terenie objętym wnioskiem o wyłączenie z produkcji rolnej części działki nr 101/4 obowiązuje zakaz zabudowy kubaturowej z wyjątkiem obiektów związanych z gospodarką leśną, prowadzenie gospodarki leśnej zgodnej z planem urządzania lasu oraz ochronę i pielęgnację istniejącego drzewostanu. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. wykluczają zatem możliwość realizacji planowanej przez wnioskodawcę inwestycji, gdyż powstałaby na obszarze rezerwowanym pod docelowy pas drogi 15 KZ lub na ternie przyszłego lasu, który podlega ochronie zarówno na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta T. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu podkreślił, iż został przez Urząd Gminy w T. wprowadzony w błąd, który w piśmie z dnia 16 stycznia 2007 roku poinformował go o przeznaczeniu terenu objętego wnioskiem w części pod poszerzenie drogi 15KZ, a w pozostałej części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę letniskową wskazując, iż w planie zagospodarowania przestrzennego nastąpiła pomyłka. Wskazał, iż rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się szczegółowo do wszystkich podniesionych zarzutów, opierając swe rozstrzygnięcie na ustaleniach uchwalonego trzy lata temu planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 12 listopada 2008 roku pełnomocnik skarżącego działając w oparciu o treść art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) cofnął skargę wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [..] i wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Stosownie zaś do treści art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi co do zasady wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia12 listopada 2008 roku zawarł oświadczenie, że cofa skargę wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] i wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W tym stanie rzeczy, uznając, iż z okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie wynika, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub było z innych przyczyn niedopuszczalne, Sąd na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawniony był orzec, jak w postanowieniu.