II SA/Łd 305/16

Dnia 2 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A S.A. z siedzibą w Lublinie Oddział Ł. Teren o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A S.A. z siedzibą w Lublinie Oddział Ł.Teren na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku demontażu stanowiska słupowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej postanowienia. a.bł. A S.A. z siedzibą w Lublinie Oddział Ł. Teren zaskarżyła do sądu postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] nr [...], w przedmiocie nałożenia na skarżącą grzywny w wysokości 50.000,00 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku demontażu stanowiska słupowego. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia podnosząc, że nałożona na skarżącą grzywna w niniejszej sprawie oraz kilku innych decyzjach o tożsamym przedmiocie, bezpośrednio ze sobą powiązanych może spowodować zachwianie sytuacji finansowej skarżącej oraz wpłynąć na możliwość realizacji przez nią ustawowych obowiązków w tym w szczególności przeprowadzenia niezbędnego postępowania inwestycyjnego zarówno w zakresie linii energetycznych będących przedmiotem niniejszej sprawy i spraw powiązanych, jak i innych planowanych inwestycji wykonywanych w celu zapewnienia świadczenia usług przez A S.A. na właściwym poziomie. Skarżąca dodała, że kara jest dla niej bardzo uciążliwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - w skrócie: "P.p.s.a." - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. nieostre pojęcia - "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła w wystarczającym stopniu zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca wskazała bowiem w sposób bardzo lakoniczny, że w przypadku wykonania postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] nr [...], może spowodować zachwianie sytuacji finansowej skarżącej oraz wpłynąć na możliwość realizacji przez nią ustawowych obowiązków. Jednakże podkreślenie wymaga to, że nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Innymi słowy wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do zapłaty określonego świadczenia pieniężnego może być uzasadnione takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skutki zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, należy zatem rozpatrywać oceniając z jednej strony wysokość należności pieniężnej, a z drugiej strony możliwości finansowe strony zobowiązanej do jej uiszczenia. Dlatego sąd winien uwzględnić wszystkie okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Skoro zatem skarżąca nie podała konkretnych informacji dotyczących wpływu wykonania ww. decyzji na jej sytuację finansową, sąd porównał wysokość wymaganej od skarżącej kwoty do wysokości jej kapitału zakładowego. Z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że wysokość kapitału zakładowego skarżącej wynosi 9.729.424.160,00 zł. Zdaniem sądu dysponowanie tak wysokim kapitałem zakładowym oznacza, że wbrew twierdzeniom skarżącej, jej działalność nie będzie zagrożona nawet po uiszczeniu ww. grzywny. Nie można również zapominać, że skarżąca jest jednym z Operatorów Systemu Dystrybucyjnego w zakresie dystrybucji energii elektrycznej, co oznacza, że działalność skarżącej jest niezwykle istotna z punktu widzenia krajowego zapotrzebowania na energię elektryczną. Trudno jest zatem uznać za przekonujące stwierdzenie, że zapłata kilku, czy nawet kilkunastu grzywien w kwocie 50.000,00 zł może w jakikolwiek sposób spowodować zachwianie sytuacji finansowej skarżącej oraz wpłynąć na możliwość realizacji przez nią ustawowych obowiązków. Na marginesie należy podkreślić, że do akt administracyjnych sprawy załączona jest kopia postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...], o umorzeniu grzywny nałożonej postanowieniem tego organu z dnia [...], nr [...], w związku z wykonaniem przez skarżącą obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] nr [...]. Z powyższego wynika, że orzeczona grzywna spełniła swoje zadanie, a w związku z jej umorzeniem skarżąca nie będzie zobowiązana do jej uiszczenia. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.bł.