II SA/Łd 306/05

Dnia 14 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. B. i H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A. i H. B. solidarnie kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 59 ust. 1 w związku z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80. poz. 717) oraz art. 104 k.p.a., Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji napełniania gazem przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 80-82 (działka nr 264/2, 264/5, 264/6, 267/4, 267/5 obręb [...]) ze wskazaniem, że inwestycja obejmować będzie budowę stanowiska tankowania gazem ze zbiornikami, wjazdu i wyjazdu z ul. A, kiosku zaplecza socjalnego i kabiny WC, ściany przeciwpożarowej, wewnętrznych dróg manewrowych i miejsc postojowych. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji zaznaczył, że spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 61 cytowanej ustawy. Działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej tj. działka nr 263/12 przy ul. A 84-86 jest zabudowana obiektem o charakterze stałym, pozwalającym określić wymagania dotyczące kształtowania zabudowy. Dostęp do drogi publicznej, czyli ul. A dla planowanej zabudowy jest zapewniony poprzez projektowany wjazd. Zapewnienie obsługi inwestycji w zakresie dostaw energii elektrycznej jest planowane z projektowanego przyłącza na warunkach [...] Zakładu Energetycznego. Sieć energetyczna znajduje się - zgodnie mapą lokalizacyjną - w ul. A. Zgodnie z wypisami z rejestru gruntów działki będąca terenem inwestycji składa się w całości z gruntów budowlanych - Bp. Po przeprowadzeniu analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego planu zagospodarowania, stwierdzono, że dominującą funkcją obszaru analizowanego jest funkcja usługowo - magazynowa oraz mieszkaniowa. W obszarze analizowanym znajduje się już funkcja związana z obsługą pojazdów mechanicznych - myjnia na rogu ul. A i Al. B. Lokalizacja na przedmiotowej działce wnioskowanej stacji napełniania gazem jest zatem zgodna z wnioskami wynikającymi z analizy. Po stwierdzeniu, że inwestycja - zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. - znajduje się w wykazie zamierzeń mogących znacząco oddziaływać na środowisko zostało wszczęte postępowanie zgodnie z procedurą obowiązującą w ustawie Prawo Ochrony Środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. Pismem z dnia [...] Nr [...] Wydział Ochrony Środowiska UMŁ oraz postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny odstąpił od konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ze względu na sąsiedztwo z działkami o charakterze produkcyjno-handlowym. Na podstawie przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i warunkami wynikającymi z uzyskanych uzgodnień oraz spełnia wymagania inwestora zawarte we wniosku. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli L. i R. M. oraz A. i H. B.. L. i H.M. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 28 i art. 64 § 4 k.p.a. poprzez pominięcie ich jako strony w postępowaniu dotyczącym planowanej inwestycji. Wskazali, że nie otrzymali decyzji Prezydenta Miasta Ł., jak również nie zawiadomiono ich o wszczęciu postępowania w sprawie. W ocenie odwołujących się do występowania w postępowaniu w charakterze strony upoważnia ich bezpośrednie sąsiedztwo przedmiotowej budowy. Zaznaczyli, że nie zgadzają się na budowę stacji, która wprowadzi za dużo zakłóceń w ich miejscu zamieszkania. A. i H.B. wnieśli o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Ł. zarzucając jej naruszenie podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego zawartych w art. 7, 8 i 11 k.p.a. Podali, że są właścicielami budynku przy ul. A 84 w Ł., która znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie z działką, na której ma zostać zrealizowana inwestycja. Uważają, że planowana budowa stacji gazowej jest inwestycją, która będzie miała bezpośredni wpływ na ich poczucie bezpieczeństwa, a nadto decyzja ta narusza również interesy społeczności lokalnej. Zarzucili naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 2 i 9, art. 2 pkt 4, art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz to, że decyzja została podjęta bez udziału i wiedzy wszystkich stron postępowania administracyjnego m. in. L. i R. M.. Skarżący wskazywali również na konieczność sporządzenie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko i wyjaśnienia przez organ, czy obawy mieszkańców co do bezpośredniego wpływu inwestycji na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi są uzasadnione. W ocenie odwołujących się, decyzja budzi wątpliwości w zakresie obsługi komunikacyjnej, a uzasadnienie nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 52 ust. 1 i art. 54 w związku z art. 64, art. 59, art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w przedmiotowej sprawie wniosek inwestorów jednoznacznie precyzuje charakter i cechy planowanej zabudowy wskazując, że przedmiotem realizacji ma być stacja auto-gaz wraz z infrastrukturą, wjazd i wyjazd drogowy publiczny, przyłącze energetyczne oraz kiosk zaplecza, kabina we oraz ściana p.poż. w Ł. przy ul. A80-82. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. l i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jak wynika z treści tego przepisu, w przypadku braku planu miejscowego, gmina zasadniczo nie rozstrzyga o przeznaczeniu obszarów, natomiast funkcję aktu określającego sposób zagospodarowania i warunki zabudowy przejmują decyzje administracyjne (art. 4 ust. 2 ustawy), w tym decyzje o warunkach zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadza zasadę dobrego sąsiedztwa uzależniającą zmianę cech zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem jej jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt l ustawy, co w tym przepisie konkretyzuje się przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy. Całość ta nie może być oczywiście pojmowana zbyt rozlegle - poruszając się w pojęciu sąsiedztwa, ustawodawca narzuca pewną bliskość, ale nie wyznaczoną tylko i wyłącznie przez linię graniczną (czy punkt graniczny). Zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r., Nr 164, poz. 1588) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W przedmiotowej sprawie granice obszaru analizowanego wyznaczone w odległości większej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, co pozostaje w zgodzie z treścią § 3 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia. W obszarze analizowanym, co wynika z ustaleń dokonanych w toku postępowania odwoławczego, dominującą funkcją jest funkcja usługowo-magazynowa w formie zabudowy wolnostojącej, skupionej wokół północnej i zachodniej części skrzyżowania ul. A i ul. C. W obszarze analizowanym występuje też funkcja mieszkaniowa jednorodzinna z zabudową gospodarczą (zachodnia część terenu analizowanego) oraz funkcja związana z obsługą środków transportu (myjnia samochodowa). W związku z powyższym nie wyklucza się lokalizacji funkcji usługowo-handlowej związanej z obsługą środków transportu i komunikacji, w tym stacji auto-gaz. Zdaniem Kolegium, rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Odnosząc się natomiast do pozostałych cech i charakterystyki projektowanej zabudowy ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy stwierdzić należy, że zostały one określone na podstawie zabudowy występującej w obszarze analizowanym, stosownie do treści powołanego wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W ocenie organu odwoławczego, podkreślenia wymaga okoliczność, że zgodnie z treścią § 3 ust. l pkt 12 lit. e Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2002 r., Nr 179, poz. 1490), obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, projektowane zamierzenie należało do przedsięwzięć, dla których może być wymagany obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wobec tego organ I instancji zobowiązany był przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy przeprowadzić postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w rozdziale 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 61, poz. 627). Jak wskazano w decyzji organu I instancji, właściwe organy postanowiły o odstąpieniu od obowiązku sporządzania raportu. Należy przy tym podkreślić, że podstawą rozstrzygnięcia w sprawie odstąpienia od obowiązku sporządzenia raportu była przedłożona przez inwestora informacja ekologiczna dla projektowanego przedsięwzięcia zawierająca podstawowe dane dotyczące projektowanego zamierzenia. Powołane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. z dniem 8 grudnia 2004 r. utraciło moc obowiązującą. Z tym dniem bowiem weszło w życie Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573). Organ odwoławczy uwzględniając ten fakt stwierdził, że w tym konkretnym przypadku zmiana przepisów rozporządzenia pozostała bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. stacje paliw na gaz płynny zostały wyłączone z katalogu inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym, na gruncie obowiązywania nowego rozporządzenia, zbędne byłoby w ogóle prowadzenie, w przypadku tego przedsięwzięcia, postępowanie w zakresie jego oddziaływania na środowisko. Organ wskazał również, że zgodnie z treścią art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, w tym przepisów rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Brak zgody w omawianym zakresie będzie stanowił przeszkodę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ nie podzielił również zastrzeżeń co do naruszenia decyzją interesów osób trzecich. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pozbawienia stron (L. i R. M.) udziału w postępowaniu poprzez niedoręczenie im decyzji o warunkach zabudowy Kolegium podkreśliło, że istotnie w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia decyzji tym osobom mimo, iż zostały one wymienione w treści decyzji. Strony te jednakże w ustawowym terminie wniosły odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. i to odwołanie zostało przez organ odwoławczy rozpatrzone. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. i H. B. wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. oraz zwrot kosztów postępowania w razie uwzględnienia skargi. Skarżący zarzucili, że organ odwoławczy nie rozpatrzył wszystkich zarzutów odwołania a nadto naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. Wskazali również, że w dniu 13 sierpnia 2003 r. (w momencie składania wniosku) obowiązywała i były ważne decyzje Prezydenta Miasta Ł.: z dnia [...] i decyzja z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] o warunkach zabudowy, dotyczyło sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, co stanowi nawet podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. Nadto zdaniem skarżących zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odpis decyzji o warunkach zabudowy winien być doręczony właścicielowi, gdyż wnioskodawca J. P. nie jest właścicielem w/w terenu, lecz jego dzierżawcą, czego organy nie dopełniły. Ponadto w uzasadnieniu swojej decyzji żaden z tych organów nie zajął się wyjaśnieniem, kto jest dokładnie właścicielem tych w/w działek, a nie wynika to dokładnie z posiadanych informacji w tej sprawie. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełniania warunków z pkt 1-5 ust. 1, w tym pkt 5 to jest - zgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Zarówno organ I instancji, jak i II instancji nie rozważył kwestii przepisów odrębnych, istotnych dla usytuowania planowanej stacji gazu płynnego oraz co do odległości planowanej inwestycji od otaczających teren inwestycji budynków mieszkalnych i użyteczności publicznej (w tym budynku na działce skarżących), garaży oraz od pasa drogowego. Odległości nie zostały zachowane, a ponadto garaż znajdujący się obecnie na działce 267/5 (wcześniej działka nr 268/3) przy granicy z działką nr 266 ma tylko jeden wjazd od strony ul. A przez jedną z działek. Ponadto na mapie stanowiącej załącznik do decyzji z dnia [...] nie ma w ogóle oznaczonych działek nr 264/5, 264/6, 267/4, 267/5, a w decyzjach nie podano jakiej pojemności mają być zbiorniki z gazem płynnym w planowanej inwestycji - co uniemożliwiało wydanie decyzji zgodnej z prawem, skoro w zależności od pojemności zbiornika inne powinny być odległości od budynków mieszkalnych. Zdaniem skarżących organ I instancji nie wyznaczył prawidłowo obszaru analizowanego. Zdaniem skarżących organy administracji naruszyły również art. 107 k.p.a. Nadto strony postępowania nie otrzymały kopii postanowienia o uzgodnieniu obsługi komunikacyjnej inwestycji, a z uwagi na planowany zjazd publiczny w obrębie skrzyżowania winna nastąpić odmowa uzgodnienia inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. Organ odwoławczy podał, że odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w decyzji potrzeb interesu publicznego należy podkreślić, że przepis art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma charakter bezpośrednio obowiązujący organy w procesie kształtowania polityki przestrzennej. Uwzględnienie zasad wynikających z treści powyższego przepisu jest warunkiem uznania aktu planistycznego za podjęty zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy natomiast stwierdzić, że nie stanowi on materialnoprawnej podstawy do wydawania decyzji administracyjnych. Organ nie może powołać ich jako podstawy prawnej dla decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bądź decyzji o warunkach zabudowy. Norma ogólna musi być skonkretyzowana przez taki przepis, aby mogła oddziaływać pośrednio na rozstrzygnięcie. Decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o szczegółowej lokalizacji planowanego obiektu na terenie objętym wnioskiem. Szczegółowe odległości obiektu od istniejącej zabudowy będą wskazane dopiero w projekcie budowlanym, na etapie warunków zabudowy wystarczy, że organ właściwy w sprawie ustali, że gabaryty nieruchomości pozwalają na usytuowanie projektowanej stacji. Odnosząc się natomiast do podnoszonej w skardze powagi rzeczy osądzonej należy podkreślić, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wjazdu i wyjazdu na stację napełniania gazem, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A80/82 (utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] [...]) utraciła ważność z dniem 29 maja 2004 r. Tym samym w dacie orzekania przez Prezydenta Miasta Ł. decyzja ta nie funkcjonowała już w obrocie prawnym. Przy czym bez znaczenia jest data złożenia wniosku przez inwestora. O tym, czy mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej ma bowiem data wydania rozstrzygnięcia przez organ orzekający w sprawie. W sprawie zaś decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 29 sierpnia 2002r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji auto-gaz, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A82 (działka nr 264), koniecznym jest podkreślenie, że organ I instancji na wniosek skarżących wznowił w tej sprawie postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia własnej decyzji wskazując, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Decyzja Prezydenta Miasta Ł. stała się ostateczna z dniem 31 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przedmiotowa skarga winna być uwzględniona. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( lit. a ), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ). Stosownie do treści art. 134 § 1 cyt. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W myśl art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję, należało skargę uwzględnić, a to z uwagi na naruszenie prawa, zarówno materialnego jak i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl wskazanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. skutkuje uchyleniem decyzji. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W myśl art. 59 ust. 1 powołanej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie natomiast do treści art. 61 ust. 1 tejże ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w przepisie tym przewidzianych. Zdaniem sądu w składzie rozpoznającym sprawę, w przypadku rozważanej inwestycji wyjaśnienia wymaga zapis art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymagający spełnienia warunku dostępu terenu do drogi publicznej. Definicję legalną tego pojęcia zawiera art. 2 pkt 14 ustawy stanowiąc, że należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W ocenie sądu bezpośredni dostęp do drogi winien być rozumiany w przedmiotowej sprawie, jako taki, który umożliwia bezpośrednią dostępność terenu do drogi publicznej poprzez zjazd publiczny lub indywidualny (wjazd i wyjazd lub stosownie do okoliczności wejście) w zakresie niezbędnym dla potrzeb realizowanej inwestycji. Z akt sprawy, a w szczególności z postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], znak: [...] wynika, że projektowany wjazd i wyjazd, zlokalizowane na terenie planowanej inwestycji znajdują się w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Stosownie natomiast do § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę, nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Tym samym nieprawidłowe jest uzgodnienie dokonane z naruszeniem art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2004r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.), na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy z zastrzeżeniem warunku uzyskania odstępstwa w trybie przewidzianym dla dalszego etapu procesu inwestycyjnego tj. art. 9 Prawa budowlanego. Dodatkowo zauważyć należy, że o ile organ właściwy do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest równocześnie organem właściwym do wyrażenia stanowiska (dokonania uzgodnienia), to bezprzedmiotowe staje się współdziałanie organów (por. uchwała NSA z dnia 9 kwietnia 2001r., OPK 26/00, ONSA 2001/4/153). W przedmiotowej sprawie doszło również do naruszenia art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co słusznie podnoszą skarżący. Stosownie do wskazanego przepisu, uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Tym samym w postępowaniu dotyczącym wydania takich postanowień winny uczestniczyć wszystkie strony, które mają interes prawny w sprawie wymagającej uzyskania uzgodnienia. Z akt sprawy wynika natomiast, iż strony postępowania (np. skarżący, L. i R.M. ) nie były informowane o wszczęciu postępowań uzgodnieniowych, nie doręczono im również postanowień w tym zakresie, co skutkowało pozbawieniem stron możliwości czynnego udziału w sprawie z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. Należy również podkreślić niespójność sentencji decyzji z jej załącznikiem graficznym, który winien stanowić integralną część decyzji. Z załącznika graficznego wynika, iż planowana inwestycja ma być realizowana w obrębie oznaczonych linii rozgraniczających teren inwestycji a obejmujących działki nr 263/8, 264/1, 264/2, 267/3, 268/3. Tymczasem z sentencji decyzji z dnia [...] wynika, że inwestycja ma być realizowana na terenie działek nr 264/2, 264/5, 264/6, 267/4, 267/5. Natomiast treść wniosku z dnia 13 sierpnia 2003r. wskazuje, że inwestor ubiegał się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na działkach nr 264/1, 264/2, 267/3 i 268/3. Lokalizacja inwestycji nie powinna budzić żadnych wątpliwości i kwestia ta winna być wyjaśniona na podstawie wyjaśnień inwestora bądź stosownych dokumentów, których akta sprawy nie zawierają. Jest to tym bardziej istotne, że może mieć wpływ na ustalenie stron postępowania, a więc kręgu osób, które winny brać udział w postępowaniu ( np. właścicieli nieruchomości). Zważyć należy, ze stosownie do 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ związany jest wnioskiem inwestora. O ile wniosek nasuwa wątpliwości, organ winien wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnienia bądź sprecyzowania. Podnieść jeszcze należy, że postępowanie administracyjne prowadzone przed wydaniem przez organ decyzji, powinno zapewniać dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w myśl art. 7 k.p.a, a zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przeprowadzone postępowanie w przedmiotowej sprawie jak wyżej wywiedziono, wskazanych wymogów nie spełnia. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wcześniej wydawanych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej samej inwestycji, organ odwoławczy wskazał, iż na dzień wydania kwestionowanej decyzji, wcześniejsza decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej samej inwestycji nie funkcjonowała już w obrocie prawnym. Znajduje natomiast uzasadnienie zarzut co do prawidłowego ustalenia stron postępowania, co podkreślono wyżej. W świetle przedstawionych okoliczności Sąd uznał, iż naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego i procesowego miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, co na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. skutkować winno uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji i wobec tego, orzekł jak w sentencji. Zgodnie z art. 152 tej samej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 200 i 205 § 1 powołanej ustawy.