II SA/Łd 308/05

Dnia 21 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. i J. N. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce położonej w R. przy ul. A. W uzasadnieniu powołał się na przepis art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku Nr 106, poz. 1126 z póz. zm.), wywodząc, iż inwestorzy spełnili wymagania wynikające z powyższych przepisów, a mianowicie złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji zgodnej z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do terenu. Z tych względów organ nie mógł więc odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda [...] podkreślił nadto, iż organ pierwszej instancji dokonał oceny, czy planowana inwestycja nie narusza uzasadnionego interesu osób trzecich, a także czynności i sprawdzeń określonych w art. 35 ust. 1, nie stwierdzając zaistnienia przesłanek z art. 35 ust. 5 prawa budowlanego. Organ odwoławczy wskazał, iż obiekt budowlany zaprojektowano na działce nr ew. 480 w odległości 1,5 m od działki skarżącej – B. P., oznaczonej nr ew. 479 jako rozbudowę budynku mieszkalnego. Za nieskuteczną uznał on argumentację odwołania dotyczącą zacieniania okien w budynku mieszkalnym skarżącej, wysokość najwyżej zacieniającej krawędzi projektowanego obiektu, zlokalizowanego 1,5 m od granicy, wynosząca 6,70m ponad poziom terenu, nie może bowiem, według tego organu, powodować zacieniania okien w budynku skarżącej oddalonym od tego obiektu na odległość około 10 m. Zauważył, iż okoliczność tą potwierdza również zapis w projekcie budowlanym. Wojewoda [...] podkreślił nadto, iż inwestorzy uzyskali zgodę na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690) umożliwiającą lokalizację inwestycji w odległości 1,5m od granicy z działką sąsiednią. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła B. P. W uzasadnieniu skargi poza opisaniem stanu faktycznego sprawy oraz powołaniem się na decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku w odległości 1,5m od granicy i wskazaną w uzasadnieniu tej decyzji niezgodność tej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym, za najważniejszy argument uznała ona zasłonienie dopływu światła dziennego do jej mieszkania. Powołując się na prawo budowlane stwierdziła, iż bez zgody właściciela można sytuować obiekt w odległości nie mniejszej niż 3 m od granicy. Według skarżącej budynek o wysokości 6,70m oddalony od jej budynku około 10m nie powoduje zacienienia, ale tylko "wtedy kiedy będzie upalny cały dzień i słońce będzie wysoko na niebie". Podkreśliła, iż w chwili obecnej przez połowę jej okna widać tylną ścianę istniejącego budynku, wybudowanie przedmiotowego budynku zasłoni jej całe okno. Wskazała nadto, iż jej budynek jest niski bez podpiwniczenia, okna są usytuowane nisko nad ziemią, ściana wychodząca na stronę inwestora jest wysokości około 3,5m, zaś nowo powstały budynek inwestora ma mieć 6,70m wysokości. Zauważyła nadto, iż nie poinformowano jej o postępowaniu w sprawie odstępstw od warunków technicznych, jak również uniemożliwiono jej wglądu do dokumentów tego postępowania. Zdaniem skarżącej, Minister nie wyraziłby zgody na odstępstwo od warunków, gdyby wiedział o jej sprzeciwie i poprzednio podjętej w sprawie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W myśl art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. i J. N. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce położonej w R. przy ul. A w odległości 1,5m od granicy. Podstawę prawną tych decyzji stanowi przepis art. 32 ust. 4 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2000, Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Stosownie do obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2000, Nr 106, poz. 1126 ze zm.) pozwolenie na budowę może być udzielone temu, kto złożył wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, złoży wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane oraz złoży oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W myśl ust. 4 przepisu art. 35 powołanej ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w powołanym wyżej art. 32 ust. 4 i ust. 1 art. 35. Z powołanych przepisów wynika, iż pozwolenie na budowę może być udzielone jedynie wówczas, gdy wszystkie wymienione w powołanych przepisach warunki zostaną spełnione łącznie. Użyty w ust. 4 art. 35 powołanej ustawy zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno – budowlanej w razie spełnienia tych przesłanek jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygniecie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. A contrario rozumując dopiero brak którejkolwiek z tych przesłanek uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. W analizowanej sprawie sporną kwestią jest to, czy inwestorzy mogli usytuować obiekt budowlany w odległości 1,5 m od granicy działki nr ew. gr. 479. Stosownie do § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m od granicy – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu zaś sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych i drzwiowych zwróconej w stronę granicy, dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeśli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt. 2, ze względu na rozmiary działki. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż usytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 4m czy 3m od granicy jest wyjątkiem i jest możliwe tylko w dwóch przypadkach, a mianowicie kiedy wynika to wprost z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jest to uzasadnione ze względu na rozmiary działki. Kolejny wyjątek od przepisu § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia przewiduje art. 9 prawa budowlanego, wedle ust. 2 tegoż przepisu zgody na odstępstwo od warunków technicznych udziela właściwy organ po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno – budowlane. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz załączonej przez B. P. do skargi kopii postanowienia Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] wynika, iż pozwolenia na usytuowanie obiektu budowlanego w odległości 1,5m od granicy udzielono ze względu na uzyskane przez inwestorów odstępstwo od warunków technicznych w trybie art. 9 ustawy prawo budowlane. W załączonych aktach administracyjnych brak jest nie tylko wskazanego postanowienia, ale także pisma Ministra Infrastruktury upoważniającego Starostę [...] do udzielenia przedmiotowego odstępstwa. Z akt tych, w szczególności zaś z planu zagospodarowania terenu, zdaje się nie wynikać także konieczność zaproponowanego przez inwestorów usytuowania budynku. Skoro bowiem szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...], winna wynosić tyle samo co szerokość już istniejącego budynku mieszkalnego, a szerokość tego budynku wynosi około 5 m, zaś szerokość działki około 15m, to oczywistym jest, iż przy pozostałej do zabudowy szerokości działki 10m biorąc pod uwagę przepis § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia istnieje możliwość innego usytuowania spornego budynku. To zaś oznacza, iż organ administracji publicznej powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające na okoliczność usytuowania budynku w odległości mniejszej niż 3 m. od granicy oraz rozważyć możliwość i zasadność takiego usytuowania spornego budynku. W tym celu powinien przede wszystkim pouczyć zarówno właściciela działki o nr ew. 479 sprzeciwiającego się budowie przedmiotowego budynku w odległości 1,5 m od granicy, jak i inwestorów o potrzebie uzasadnienia stanowiska w sprawie, a następnie zgodnie z wyrażoną w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000, nr 89, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., zasadą ogólną dokonać wyważenia przeciwstawnych interesów. Pozytywnie powinien rozstrzygnąć wniosek inwestorów dopiero wówczas, gdy wykażą oni w toku postępowania, iż lokalizacja przedmiotowego budynku nie narusza zasad współżycia społecznego i nie zakłóci korzystania z niej ponad przeciętną miarę, wynikająca ze społeczno – gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, a ponadto nie utrudni zabudowy działki sąsiedniej. Tymczasem z załączonych do skargi akt administracyjnych, w szczególności zaś z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż wskazane zagadnienie nie było przedmiotem analizy organu odwoławczego i organu pierwszej instancji. Z akt sprawy, choć uzasadnienie zaskarżonej decyzji zdaje się sprawiać inne wrażenie, nie wynika także by organy obu instancji badały zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...]. W punkcie II podpunkt 1 i 2 tej decyzji ustalono warunki dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu określając, iż wysokość budynku nie powinna wykraczać poza wysokość obiektów na działkach sąsiednich oraz wprowadzając następujący zapis: "zastosowanie gabarytów harmonizujących z istniejącą zabudową na działce własnej i zabudową sąsiedzką". Tymczasem, jak twierdzi skarżąca w skardze budynek na działce nr 479 ma wysokość około 3,5 m podczas gdy projektowany budynek ma mieć wysokość 6,70m. Na powyższą okoliczność wskazywała ona już, choć nie tak precyzyjnie jak w skardze, w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Zastrzeżenia budzi również okoliczność, iż wniosek o pozwolenie na budowę z dnia 1 grudnia 2004r. oraz oświadczenie o prawie do terenu z dnia 1 grudnia 2004r. zostały podpisane wyłącznie przez B. N., podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] oraz decyzja z dnia [...] Nr [...] o pozwoleniu na budowę zostały podjęte na wniosek B. i J. N. Z powyższych względów nie sposób zaakceptować wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądu, wedle którego inwestor spełnił wszystkie wymagania określone w art. 35 prawa budowlanego. W analizowanej sprawie organy obu instancji nie rozważyły nadto podnoszonej przez skarżącą już w toku postępowania przed organem pierwszej instancji w piśmie z dnia 13 grudnia 2004r., a następnie w odwołaniu, kwestii zacienienia pomieszczeń w jej budynku. Samo stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż usytuowanie przedmiotowego budynku w odległości 1,5m od granicy przy odległości między projektowanym budynkiem a istniejącym budynkiem mieszkalnym skarżącej około 10m nie powoduje zacienienia, nie jest, w ocenie Sądu, wystarczające dla oceny powyższej kwestii. Okoliczność tą należało wyjaśnić przed podjęciem decyzji żądając od inwestorów przedłożenia analizy zacienienia stosownie do § 13 powołanego rozporządzenia. Na marginesie zauważyć należy, iż wbrew kategorycznemu stwierdzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w załączonym do skargi projekcie budowlanym nie ma oświadczenia projektanta na okoliczność nie występowania zacienienia pomieszczeń w budynku skarżącej. W spisie treści projektu pod pozycją nr [...] podano oświadczenie projektanta, w projekcie pod tą pozycją znajduje się kopia mapy sytuacyjno – wysokościowej, a żadna inna karta tegoż projektu nie zawiera przedmiotowego oświadczenia. W projekcie tym znajduje się jedynie oświadczenie projektanta o wykonaniu projektu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej (k. 11 projektu). Oświadczenie o zgodności wykonania projektu z przepisami dotyczącymi formy projektu nie jest jednak równoznaczne ze spełnieniem warunków technicznych przez zaprojektowany obiekt. Uchylając się od rozważenia powyższej kwestii organy administracji obu instancji naruszyły przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a. Przepisy te ustanawiają naczelną zasadę postępowania, która ma wpływ na ukształtowanie całego postępowania, tj. na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, co z kolei stanowi niezbędny element prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Stosownie do tej zasady na organach ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy winny więc określić z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne, a następnie zarządzić przeprowadzenie z urzędu wskazanych dowodów (wyrok NSA z 26 października 1984 r., II SA 1205/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 98). Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd dopatrzył się także naruszenia innych przepisów procesowych. Przede wszystkim podkreślić należy, iż Wojewoda [...] naruszył przepis art. 81 k.p.a., stosownie do postanowień powołanego przepisu okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Powołany przepis ustanawia prawo strony do wypowiedzenia "ostatniego słowa" w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było więc pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia. Przeprowadzenie dowodu czyni bowiem wiarygodną okoliczność faktyczną dopiero wtedy, gdy strona mogła się wypowiedzieć co do dowodu. Zachowanie tych wymagań nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek, niezależnie od treści i wagi przeprowadzanego dowodu. Zaniechanie przez organ powyższych czynności stanowi z kolei naruszenie wyrażonej w art. 10 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Tymczasem w aktach sprawy brak jest końcowego oświadczenia stron oraz dowodu potwierdzającego zawiadomienie stron o zakończeniu postępowania dowodowego i wezwania skarżących do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości okoliczność, iż skarżąca o poczynionych przez organ ustaleniach dowiedziała się dopiero z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewoda [...], wbrew postanowieniom art. 89 § 2 k.p.a. nie przeprowadził rozprawy administracyjnej. Rozprawę tą, stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej powinien przeprowadzić, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Skoro zatem w postępowaniu występują co najmniej dwie strony, a ich interesy nawzajem wykluczają się w całości lub części organ obowiązany jest przeprowadzić rozprawę (wyrok NSA z 10 listopada 1981r., SA/Kr 173/81, ONSA 1981, Nr 2, poz. 111). Celem rozprawy jest doprowadzenie do konfrontacji stron, która umożliwia organowi wyważenie słusznych interesów stron w danej sprawie. Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie występują strony o spornych interesach, z jednej strony mamy bowiem właściciela sąsiedniej nieruchomości, sprzeciwiającego się budowie budynku w odległości 1,5m od granicy, z drugiej zaś inwestorów. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów art. 35 prawa budowlanego oraz art. 7, art. 10, art. 77, art. 81, art. 89 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie sposób, w ocenie Sądu, zaakceptować natomiast wyrażonego w skardze poglądu, wedle którego usytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 3m od granicy wymaga zgody sąsiada. Mające zastosowanie w sprawie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) nie przewiduje bowiem w § 12 wymogu uzyskania takiej zgody. Zgodę taką wprowadzał wprawdzie przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r. (Dz. U. Nr 15, poz. 140). Przepis ten jednak został uznany za niezgodny z Konstytucją i utracił moc obowiązującą wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001r., P 11/200 (Dz. U. z 2001r., Nr 17, poz. 207). W dniu orzekania przez organy obu instancji nie obowiązywał on, nie mógł więc stanowić podstawy wydania decyzji w niniejszej sprawie. Argumentem przemawiającym za odmową udzielenia przedmiotowego pozwolenia nie może być także powołanie się w skardze na decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku w odległości 1,5m od granicy i wskazaną w uzasadnieniu tej decyzji niezgodność tej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym, organ administracji publicznej orzeka bowiem na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie orzekania, te zaś, co wskazano wyżej, uległy zmianie od dnia podjęcia przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] Nr [...], zaś plan miejscowy, który stanowił podstawę odmowy udzielenia pozwolenia na budowę utracił swoją moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003r. To zaś oznacza, iż organy obu instancji nie mogły oceniać zgodności przedmiotowej inwestycji z tym planem. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe okoliczności na uwadze, uznać należało, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] są niezgodne z prawem i podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.