II SA/Łd 310/08

Dnia 14 lipca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Referendarz sądowy Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. S. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zasiłku stałego p o s t a n a w i a odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. II SA/Łd 310/08 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę W.S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zasiłku stałego. W 9 czerwca 2008 roku skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, W.S. nie zawarł żadnych informacji dotyczących stanu rodzinnego ani uzyskiwanych dochodów. Wskazał jedynie, iż posiada dwa mieszkania o powierzchni 52,30 m kw. oraz 42,4 m kw. Skarżący podał, iż jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Pozostaje na utrzymaniu syna, rodziny i znajomych. Skarżący nie zadeklarował posiadania oszczędności, papierów wartościowych ani wartościowych przedmiotów. Na podstawie art. 255 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wezwał skarżącego do nadesłania dodatkowych informacji dotyczących osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym oraz ich dochodów, źródłach dochodów skarżącego oraz ponoszonych wydatkach. W odpowiedzi na wezwanie skarżący podał, iż obecnie pracuje na ¼ etatu, od kilku lat jest na całkowitym utrzymaniu syna, ponadto pomaga mu rodzina, znajomi i pewna organizacja partyjna. Skarżący wskazał, iż na jego miesięczne wydatki składają się: czynsz – 329 złotych, gaz - 20 złotych, energia elektryczna - 20 złotych, leki - 30 złotych, które finansuje syn. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Stosownie do przepisów art. 243 § 1 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy. Na gruncie rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, iż sytuacja przedstawiona przez skarżącego nie budzi uzasadnionego przekonania o zaistnieniu przesłanek, o których mowa w art. 245 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż skarżący we wniosku złożonym na urzędowym formularzu nie wskazał żadnego źródła dochodów, natomiast w piśmie z dnia 10 lipca 2008 roku podał, iż pozostaje w stosunku pracy. Podkreślenia jednak wymaga, iż skarżący nie uznał za stosowne wskazania, jakie dochody otrzymuje z tytułu zatrudnienia, mimo że leżało to w jego interesie, gdyż dokładne i rzetelne wykazanie sytuacji materialnej warunkuje przyznanie prawa pomocy. Ponadto nie może pozostawać poza przedmiotem zainteresowania Sądu, rozpoznającego wniosek o prawo pomocy, fakt, iż skarżący posiada dwa mieszkania. Jak wynika z analizy akt sprawy, skarżący w toku postępowania podnosił, iż jeden z lokali przeznaczony jest dla syna i pozostaje w jego dyspozycji do czasu jego usamodzielnienia się. Powyższe pozostaje w sprzeczności z treścią oświadczenia zawartego w piśmie złożonym w dniu 10 lipca 2008 roku w tut. Sądzie, z którego wynika, iż skarżący od wielu lat pozostaje na utrzymaniu tegoż syna, co daje podstawę do uznania jego finansowej samodzielności. Ponadto, z akt sprawy wynika również, iż lokal mieszkalny jest przez skarżącego wynajmowany kolegom syna, którzy pokrywają jednak jedynie czynsz i opłaty za media. Nie jest rolą Sądu rozważanie, jakiego rzędu dochodów można oczekiwać z tytułu wynajmu mieszkania ani udzielać wskazówek zmierzających do poprawy sytuacji materialnej strony, jednak należy zwrócić uwagę, iż w sytuacji przedstawianej przez skarżącego, tj. przy braku jakichkolwiek dochodów, zrezygnowanie przez właściciela mieszkania z realnego dochodu z tytułu jego wynajmu wydaje się nieracjonalne i nie zasługuje na aprobatę. Tym samym bowiem, skarżący pozbawia się regularnych dochodów, które mógłby przeznaczyć na swoje utrzymanie oraz zaspokajanie podstawowych potrzeb, a skutki powyższego działania przenosi na Skarb Państwa, co przejawia się m. in. żądaniem przyznania, w zaistniałej sytuacji, prawa pomocy . Jednocześnie, w ocenie Sądu, należy zwrócić uwagę na fakt, iż prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły, a udzielenie prawa pomocy powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Z taką sytuacją w rozpoznawanej sprawie nie mamy zaś do czynienia. Skarżący twierdząc, iż pozostaje na utrzymaniu syna, wysokości dochodów przez niego osiąganych nie wskazał, ponadto posiada on majątek, w postaci dwóch mieszkań, które mogą stanowić źródło regularnych dochodów. Reasumując należy uznać, iż powyższe daje podstawy do twierdzenia, iż skarżący posiada obiektywną zdolność do uzyskania środków nie tylko na niezbędne utrzymanie, ale również na uiszczenie kosztów ustanowienia pełnomocnika. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. AG