II SA/Łd 316/10

Dnia 10 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją wydaną w dniu [...] roku, nr KO. [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku, znak: [...] określającą dopuszczalny poziom hałasu. Wymienioną wyżej decyzją organ pierwszej instancji określił następujące dopuszczalne poziomy hałasu dla A. Sp. z o.o. z siedzibą w D. na najbliższe tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej: LAeqD = 55 dB w porze dnia (w godz. 6:00 -22:00) oraz LAeqN = 45 dB w porze nocy ( w godz. 22:00-6:00). W uzasadnieniu podjętej decyzji Starosta [...] wskazał, że badania hałasu wykonane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Ł., Delegaturę w P. w dniu 18 maja 2007 roku w punkcie pomiarowym nr 1, w którym poziom hałasu wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A emitowany z zakładu wyniósł w porze nocy Leq-1h = 55,5 dB ± 1,47 dB przy normie 45 dB, co stanowi przekroczenie o 10,5 dB±l,47 dB dopuszczalnych norm. Także pomiary własne, wykonane przez A. Sp. z o.o we wrześniu 2008 roku wykazały, iż równoważny poziom dźwięku A w porze nocy w punkcie nr 1 z uwzględnieniem tła akustycznego mierzonego przy włączonej instalacji wynosi 48,1 dB (-1,6 dB +1,5 dB) - przy normie wynoszącej 45 dB, co oznacza przekroczenie normy o 3,1 dB (-1,6 dB +1,5 dB), a pomiary zakładu wykonane w grudniu 2008 roku wykazały, iż równoważny poziom dźwięku A w porze nocy w punkcie nr 1 z uwzględnieniem tła akustycznego mierzonego przy włączonej instalacji wynosi 48,3 dB (- 1,4 dB + 1,4 dB), co daje hałas o 3,3 dB wyższy od dopuszczalnego. W dalszej części uzasadnienia Starosta [...] wskazał, że z treści opinii akustycznej z terenowych badań hałasu nr 13/2008, sporządzonej w dniu 23 grudnia 2008 roku przez [...] Ośrodek Naukowo- Techniczny [...] z siedzibą w Ł. wskazano, iż w porze nocy w punkcie pomiarowym nr 1 wartość równoważnego poziomu dźwięku A z uwzględnieniem wpływu tła akustycznego wynosi 48,3 dB. Zatem przekroczenie wartości dopuszczalnej wynosi 3,3 dB w odniesieniu do terenów podlegających ochronie akustycznej. Z tejże opinii wynika ponadto, że głównym czynnikiem wpływającym na przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu jest praca chłodni wentylatorowych zlokalizowanych na wschodniej elewacji budynku zakładu. Dodatkowo chłodnie te znajdują się na konstrukcji wsporczej na poziomie ok. 6 m n.p.t., co skutkuje zwiększeniem zasięgu ich akustycznego oddziaływania. Dalej organ pierwszej instancji wskazał, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Ł., Delegatura w P. w dniu 7 lipca 2009 roku, wykonał ponowne badania hałasu emitowanego przez zakład, z których wynika że w punktach pomiarowych oznaczonych nr 1 i nr 2 poziom hałasu wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A emitowany z zakładu wyniósł w porze nocy w punkcie 1 Leq-1h = 52,4 dB ± 1,32 dB, przy normie 45 dB, co powoduje przekroczenie normy o 7,4 dB ±1,32 dB, a punkcie nr 2 poziom hałasu wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A emitowany z zakładu wyniósł w porze nocy = Leq-1h = 51,2 dB ± 1,31 dB (po korekcie) przy normie 45 dB, zatem norma zostały przekroczone o 6,2 dB±1,31 dB. Odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] z dnia [...] roku wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w D., argumentując iż w jej ocenie wykonywane wielokrotnie pomiary hałasu na terenach podlegających ochronie, faktycznie wykazały że występuje na nich hałas większy od poziomu dopuszczalnego. Skarżąca Spółka zwróciła jednak uwagę, że w decyzji został ustalony dopuszczalny poziom hałasu dla pory dziennej LAeqD = 55 dB (A), chociaż pomiary hałasu wykonanego dla 8 najbardziej niekorzystnych i kolejno po sobie następujących godzin w porze dziennej wykazały, że występuje hałas w wysokości: 53 dB (A) i 51,9 dB (A). W opinii strony skarżącej, jeśli w ciągu dnia nie występuje hałas większy niż 55 dB, to nie ma podstawy prawnej do jego ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla pory dziennej. Inaczej mówiąc skoro wskaźnik LAeqD nie został przekroczony to nie ma podstawy prawnej do określenia decyzją administracyjną dopuszczalnego poziomu hałasu dla pory dziennej. Dalej odwołująca się Spółka wyjaśniła, że wprawdzie pomiary hałasu w porze nocnej wykazały znaczne przekroczenia poziomu wskaźnika LAeqN = 45 dB, ale nigdzie nie zostało udowodnione, że jest to hałas pochodzący z terenu zakładu Spółki, a w szczególności z użytkowanych przez Spółkę chłodni wentylatorowych. Ponadto zdaniem strony odwołującej się pomiary tła akustycznego zostały wykonane w innym punkcie aniżeli na terenie chronionym, zatem nie można ich wyników zastosować do skorygowania sygnału akustycznego o poziom tła i wyeliminowanie tła z pomiarów hałasu rzeczywistego. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] roku, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wyjaśniło, iż pomiary poziomu hałasu wykonywane były kilkakrotnie i w różnym okresie czasu, a ich wyniki potwierdzały przekroczenie dopuszczalnych norm, dotyczących poziomu hałasu. Badania powyższe były przeprowadzane zarówno przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Ł. Delegaturę w P., jak również przez Spółkę we własnym zakresie. Dalej organ wskazał, że najbliższe sąsiadujące tereny chronione przed ponadnormatywnym hałasem to tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej z usługami, dla których dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą odpowiednio 55 dB dla pory dnia i 45 dB dla pory nocy, a nadto po zaprezentowaniu wyników pomiarów hałasu emitowanego przez zakład, podniósł że nie budzi wątpliwości, iż ów zakład przekracza dopuszczalny poziom hałasu w porze nocnej, określony wskaźnikiem LAeqN. W nawiązaniu do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo określił dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem, przy zastosowaniu wskaźników LAeqD i LAeqN. Ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu następuje bowiem, jeżeli stwierdzono przekroczenie jednego ze wskaźników hałasu, zaś w przedmiotowej sprawie pomiary w porze nocnej wykazały przekroczenie drugiego z powyższych wskaźników. Powyższe oznacza, że stosownie do dyspozycji zawartej w treści art. 115a ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2008 roku, Nr 25, poz. 150 ze zm.), organ był uprawniony do ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu zarówno dla pory dnia, jak i dla pory nocnej. Poza tym, w ocenie Kolegium, badania pomiaru hałasu, w tym pomiaru tła akustycznego przeprowadzono zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, gdyż zgodnie z załącznikiem Nr 6, część II pkt 2d rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 roku w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291), w sytuacji kiedy nie jest możliwe wyłączenie źródła/źródeł hałasu, dopuszcza się przeprowadzenie pomiaru tła w innym miejscu, lecz porównywalnym do tego, w którym był usytuowany punkt pomiarowy hałasu emitowanego przez badane źródło, przykładowo w cieniu akustycznym najbliższego obiektu budowlanego lub przegrody terenowej. Skargę na powyższą decyzję wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w D., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji. Uzasadniając skargę Spółka podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję: 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie przejmuje zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu orzekającego z punktu widzenia kryterium legalności. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a zatem wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.). Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska. Stosownie do treści art. 112 tejże ustawy, ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymaniu poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie oraz zmniejszaniu poziomu hałasu, co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Ponadto w myśl z art. 115a ust. 1 ustawy w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu, przy czym za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Poza tym wskazać należy, iż stosownie do art. 112a pkt 2 ustawy przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB), w tym wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby: a) LAeq D - równoważny poziom hałasu dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00), b) LAeq N - równoważny poziom hałasu dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00). Minister Środowiska natomiast, w myśl przepisu art. 113 ustawy określa w drodze rozporządzenia dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. W rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826) Minister Środowiska ustalił dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych odpowiednio: pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno – wypoczynkowe, oraz na cele mieszkaniowo – usługowe. Z powyższego wynika, że decyzją wydaną w trybie art. 115a ust. 1 powołanej ustawy następuje określenie norm dopuszczalnego hałasu mających źródło w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, tj. rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Wskazać należy, iż wydając tego rodzaju decyzję właściwy organ nie nakłada na zakład nowych obowiązków, lecz jedynie stwierdza, iż zakład w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem zakładu przekracza dopuszczalny poziom hałasu dla określonego terenu objętego prawną ochroną, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ stwierdza zatem pewien stan faktyczny i prawny, przyporządkowując konkretnemu zakładowi, określone w powołanym rozporządzeniu dopuszczalne normy hałasu, które muszą zostać spełnione poza zakładem. W przedmiotowej sprawie pomiary, wykonane w porze nocnej badania hałasu wykonane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Ł., Delegaturę w P. w dniu 18 maja 2007 roku, wykazały w punkcie pomiarowym nr 1, że poziom hałasu, wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A, emitowany z zakładu wyniósł w porze nocy Leq-1h = 55,5 dB ± 1,47 dB przy normie 45 dB, co stanowi przekroczenie o 10,5 dB±l,47 dB dopuszczalnych norm. Natomiast z pomiarów przeprowadzonych w dniu 7 lipca 2009 roku wynika, że w punktach pomiarowych oznaczonych nr 1 i nr 2 poziom hałasu wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A emitowany z zakładu wyniósł w porze nocy w punkcie 1 Leq-1h = 52,4 dB ± 1,32 dB, przy normie 45 dB, co skutkuje przekroczeniem normy o 7,4 dB ±1,32 dB, a punkcie nr 2 poziom hałasu wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A emitowany z zakładu wyniósł w porze nocy = Leq-1h = 51,2 dB ± 1,31 dB (po korekcie) przy normie 45 dB, zatem norma została przekroczone o 6,2 dB±1,31 dB. Także pomiary własne, wykonane przez Spółkę A. we wrześniu 2008 roku wykazały, iż równoważny poziom dźwięku A w porze nocy w punkcie nr 1 z uwzględnieniem tła akustycznego mierzonego przy włączonej instalacji wynosi 48,1 dB (-1,6 dB +1,5 dB) - przy normie wynoszącej 45 dB, co oznacza przekroczenie normy o 3,1 dB (-1,6 dB +1,5 dB), a pomiary zakładu wykonane w grudniu 2008 roku wykazały, iż równoważny poziom dźwięku A w porze nocy w punkcie nr 1 z uwzględnieniem tła akustycznego mierzonego przy włączonej instalacji wynosi 48,3 dB (- 1,4 dB + 1,4 dB), co daje hałas o 3,3 dB wyższy od dopuszczalnego. Podobnie z treści opinii akustycznej z terenowych badań hałasu nr 13/2008, sporządzonej w dniu 23 grudnia 2008 roku przez [...] Ośrodek Naukowo- Techniczny [...] z siedzibą w Ł. wynika, iż w porze nocy w punkcie pomiarowym nr 1 wartość równoważnego poziomu dźwięku A z uwzględnieniem wpływu tła akustycznego wynosi 48,3 dB. Zatem nastąpiło przekroczenie wartości dopuszczalnej wynosi 3,3 dB w odniesieniu do terenów podlegających ochronie akustycznej. Skutkować to musi stwierdzeniem, że wyniki przeprowadzonych pomiarów wskazujące w niniejszej sprawie na przekroczenie w porze nocnej dopuszczalnych norm hałasu, dla terenu zabudowy mieszkaniowej zagrodowej z usługami, należy uznać za prawidłowe niezależnie od daty ich przeprowadzenia. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że organy zasadnie określiły dopuszczalny poziom hałasu poza zakładem Spółki w kierunku terenu z zabudową mieszkaniowo – usługową na poziomie LAeqD równym 55 dB i LAeqN równym 45 dB. Odnosząc się do podstawowego zarzutu skargi, że w decyzji został ustalony dopuszczalny poziom hałasu dla pory dziennej LAeqD = 55 dB (A), chociaż pomiary hałasu wykonane w porze dziennej wykazały, że nie występuje hałas większy niż 55 dB, a zatem nie ma podstawy prawnej do jego ustalenia wskaźnika LAeqD skoro nie został on przekroczony, należy wyjaśnić, iż w treści przepisu art. 115a ust. 3 ustawodawca określił obligatoryjne elementy decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, wymagając by organ wydający takową decyzję określił dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Powyższy zapis uzasadnia cel postępowania prowadzonego w oparciu o art. 115a ustawy, jakim jest doprowadzenie do tego, aby poziom hałasu do danego terenu był odpowiedni do ustalonego poziomu. Decyzja taka ma ponadto charakter prewencyjny, mający zapobiegać naruszeniu poziomu hałasu w przyszłości. W rozpoznawanej sprawie organy bezspornie ustaliły, że normy dopuszczalnego poziomu hałasu, emitowane przez zakład produkcyjny A. Sp. z o.o. z siedzibą w D., zostały przekroczone i sam fakt przekroczenia tych norm obligował organ do zastosowania wskazanego powyżej art. 115a Prawa ochrony środowiska. Nie miało przy tym jakiegokolwiek znaczenia, o jaką wielkość normy zostały przekroczone, gdyż nawet niewielkie przekroczenie norm skutkowało koniecznością ustalenia dopuszczalnych poziomu hałasu dla pory dnia i nocy na poziomie określonym w zaskarżonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu, zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. m.ch.