II SA/Łd 317/18

Dnia 16 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot- Szustowska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 roku sprawy ze skargi S. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego na zakup opału oddala skargę. A. P. S.N. w podaniu z dnia 10 listopada 2017 r., złożonym w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w W. w dniu [...]., na podstawie art. 39 ustawy o pomocy społecznej, wniósł m.in. o przyznanie sumy 2000 zł na opał. Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz W. przyznał wnioskodawcy zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup opału w listopadzie 2017 r. w kwocie 500 zł jednorazowo. Od powyższej decyzji odwołanie złożył S.N. wraz z pismami, w których zarzucając nienależyte wykonywanie zadań przez MOPS i jego pracowników w sprawie udzielenia mu pomocy społecznej i przez inne organy, wyrażając niezadowolenie z działań MOPS i innych organów i uznając, że naruszone zostały jego interesy. Wskazał, że urzędnicy zastraszają go i utrudniają mu prowadzenie wielu spraw, w tym przeciwko MOPS, Burmistrzowi W., radnym, ponadto łamią prawo w sposób zagrażający jego życiu. Dodał, że domaga się dodatkowego odszkodowania i zadośćuczynienia po 900 mld CHF (dziewięćset miliardów franków szwajcarskich) od każdego urzędnika MOPS, Burmistrza W. , Rady Gminy W. i radnych, domaga się "bezzwłocznego wypłacenia żądanych pieniędzy w całości i wydania żądanej nieruchomości", domaga się "natychmiastowego zwolnienia wszystkich urzędników ze względu na to, że nie postępują zgodnie z prawem i usiłują kontynuować przestępczą działalność", domaga się dodatkowo "dla wszystkich wyżej wymienionych urzędników kary dożywotniego pozbawienia wolności". Odwołujący się wskazał, że został zmuszony do podpisania wywiadu środowiskowego, podpisał go nie czytając. Zarzucił, że w zaskarżonej decyzji nie podano na jakiej podstawie kwota zasiłku została obniżona ani nie podano podstawy prawnej. Dodał, że "w domu są dziury w suficie i hula wiatr, potrzebne jest więcej pieniędzy na opał". Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zadania w zakresie pomocy społecznej, rodzaje świadczeń z pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania określa ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 20 1 7 r., Nr 1769 ze zm.), zwana dalej ustawą. Zgodnie z art. 14 ustawy, w sprawach w niej nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei z art. 234 pkt 1 K.p.a. wynika, że w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami kodeksu. W art. 227 K.p.a. określa się jednocześnie, że przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W tych okolicznościach złożone wraz z odwołaniem pisma skarżącego, noszące znamiona skargi na działanie MOPS i jego pracowników przy załatwianiu spraw skarżącego z zakresu pomocy społecznej i zawierające zarzuty naruszenia interesów skarżącego i biurokratycznego załatwiania jego spraw, podlegają rozpatrzeniu w toku prowadzonego postępowania. Organ podkreślił, że wbrew twierdzeniom skarżącego, ustawa wymaga, aby sytuację życiową osób ubiegających się o pomoc społeczną ustalać na podstawie dokumentów, którymi te osoby dysponują. W ramach współdziałania z pracownikiem socjalnym osoby te powinny zatem dokumenty te udostępnić. Dokumenty, na podstawie których ustala się sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową osoby lub rodziny, ustawodawca wymienił w art. 107 ust. 5 b ustawy. Należą do nich np. dowód osobisty lub inny dokument stwierdzający tożsamość, orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, decyzja starosty o uznaniu lub odmowie uznania za osobę bezrobotną, utracie statusu osoby bezrobotnej, zaświadczenie albo oświadczenie o uzyskaniu dochodu, o którym mowa w art. 8 ust. 11 i 12, oświadczenie o stanie majątkowym, ale też wiele innych dokumentów, w tym zaświadczeń i oświadczeń. Zgodnie z art. 107 ust. 5 c ustawy w związku z art. 57 ust. 3 c, oświadczenia, o których mowa w art. 107 ust. 5 b, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia." Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Nadto z art. 107 ust. 5 d ustawy wynika, że w przypadku gdy okoliczności sprawy, mające wpływ na prawo do świadczeń, wymagają potwierdzenia innym oświadczeniem lub dokumentem niż wymienionym w ust. 5 b, można domagać się takiego oświadczenia lub dokumentu. Szczegółowe kwestie dotyczące sposobu i terminów przeprowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego, wzoru kwestionariusza wywiadu i wzoru oświadczenia o stanie majątkowym określa rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 sierpnia 2016 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1788). Z rozporządzenia tego wynika m. in., że wywiad przeprowadza się z osobą lub rodziną w miejscu zamieszkania lub pobytu, w dniach roboczych, w godzinach pracy ośrodka pomocy społecznej lub powiatowego centrum pomocy rodzinie albo w innym terminie uzgodnionym z osobą lub rodziną, za zgodą kierownika jednostki organizacyjnej pomocy społecznej; pracownik socjalny, przeprowadzając wywiad, bierze pod uwagę indywidualne cechy, sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową osoby samotnie gospodarującej lub osób w rodzinie, mogące mieć wpływ na rodzaj i zakres przyznawanej im pomocy; w ramach przeprowadzonego wywiadu pracownik socjalny dokonuje analizy i oceny sytuacji danej osoby lub rodziny i formułuje wnioski z nich wynikające, stanowiące podstawę planowania pomocy. Organ nie podzielił zarzutów skarżącego pod adresem pracowników MOPS, którzy w ramach obowiązków służbowych muszą podejmować niezbędne czynności w celu ustalenia - wyjaśnienia rzeczywistej sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osoby (lub rodziny) występującej o pomoc społeczną. Następuje to w formie wywiadu środowiskowego (bądź jego aktualizacji), który wymaga czynnego udziału takiej osoby, a wywiad przeprowadza się u osób i rodzin korzystających lub ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej i z tymi osobami lub rodzinami w miejscu ich zamieszkania lub pobytu. Akta przedmiotowej sprawy potwierdzają, w opinii organu, że w omawianym przypadku pracownik socjalny dokonał w dniu 24 listopada 2017 r. aktualizacji wywiadu z udziałem wnioskodawcy. Wprawdzie nie nastąpiło to u skarżącego, w miejscu jego zamieszkania, ale z nim w siedzibie organu, jednakże pracownik socjalny w druku wywiadu w części kwestionariusza: "Ocena sytuacji osoby/rodziny, wnioski pracownika socjalnego" wskazał jakie są tego przyczyny. Między innymi zaznaczył, że skarżący nie wyraża zgody na przeprowadzenie wywiadu w miejscu jego zamieszkania. Podał, że mimo rozmów i odwiedzin w miejscu zamieszkania skarżący nie wpuścił pracownika socjalnego do budynku, a rozmowa z nim odbyła się na podwórku przed budynkiem. Jednocześnie pracownik socjalny wskazał, że sytuacja rodzinna, bytowa i mieszkaniowa S. N. jest mu znana od wielu lat. Z kolei z akt spraw związanych z przyznaniem S.N. pomocy społecznej w październiku 2017 r. (znanych Kolegium z urzędu w związku z wniesionymi przez S.N. odwołaniami od wydanych w tym miesiącu decyzji) wynika, że decyzje te były poprzedzone wywiadem środowiskowym przeprowadzonym w dniu 13 października 2017 r. oraz, że wówczas S.N. przedłożył pracownikowi socjalnemu MOPS szereg oświadczeń. W kwestionariuszu aktualizacji wywiadu sporządzonym dla potrzeb sprawy zawarte zostały informacje na temat sytuacji życiowej skarżącego oraz określone zostały jego potrzeby i oczekiwania zgłoszone podczas przeprowadzania wywiadu, w tym m.in. dotyczące udzielenia pomocy finansowej na zakup opału. Pod tymi ustaleniami S.N. złożył własnoręczny podpis pod oświadczeniem o treści: "Oświadczam, że podane wyżej informacje są zgodne z prawdą". W tej sytuacji, zdaniem Kolegium, niezrozumiałe jest twierdzenie zawarte w odwołaniu, że podpisał wywiad bez czytania. Nadto, należy podnieść, że akta przedmiotowej sprawy dotyczące postępowania przed organem I instancji nie zawierają żadnych dowodów, jakoby skarżący był przymuszony do podpisania wywiadu, na co wskazuje on w odwołaniu. Sam skarżący na tę okoliczność też nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu. Kolegium podkreśliło, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji wyraźnie wskazał, iż przyznana pomoc na zakup opału w kwocie. 500 zł wynika z ograniczonych możliwości finansowych organu, przy czym możliwości pomocy społecznej - jak powszechnie wiadomo - są ograniczone, a Kolegium ta okoliczność znana jest też z urzędu w związku z dużą liczbą rozpatrywanych spraw z tego zakresu. W przedmiotowej sprawie organ za bezsporne uznał, że skarżący spełnia kryterium dochodowe oraz inne warunki do objęcia pomocą społeczną w formie zasiłku celowego. Z akt sprawy, w tym wspomnianej aktualizacji wywiadu środowiskowego wynika m. in., że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i nie posiada dochodu, jest osobą chorą, jest bierny zawodowo, nie zarejestrowany w urzędzie pracy, nie posiada prawa do zasiłku, mieszka w budynku, w którym zamieszkuje też jego matka, która pomaga mu w formie rzeczowej, częściowo pokrywa koszty mieszkaniowe (opłaca rachunki za energię, wodę). W ocenie Kolegium, przyznanie skarżącemu świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup opału nie narusza jednak granic uznania administracyjnego ani obowiązujących przepisów. Organ zaznaczył bowiem, że zgodnie z intencją ustawodawcy, celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. W szczególności, wobec danej osoby pewien zakres przyznanych już świadczeń organ może uznać za zaspokajający jej bieżące, niezbędne potrzeby życiowe. Stąd w przypadku wielokrotnego występowania o świadczenia organ może uwzględniać te, które w danej sytuacji są najistotniejsze. W okresie, na jaki wnioskowana pomoc została przyznana ( listopad 2017 r.) skarżący otrzymał również zasiłek okresowy w kwocie 317 zł i świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności (zasiłek celowy) w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w kwocie 120 zł. Wcześniej, w październiku 2017 r. również otrzymał pomoc społeczną: zasiłek celowy na zakup opału w kwocie 100 zł, świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności (zasiłek celowy) w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w kwocie 124 zł, potwierdzenie prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na okres 90 dni począwszy od dnia 11 października 2017 r. Organ - oceniając sytuację materialną danej osoby/rodziny - może wybrać sposób i formę pomocy najbardziej adekwatną, zważając na ograniczone możliwości pomocy społecznej jako instytucji. Organ nie ma obowiązku spełnienia każdego żądania osoby ubiegającej się o pomoc, gdyż uwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych oznacza z jednej strony uwzględnienie sytuacji materialnej, rodzinnej i zdrowotnej świadczeniobiorcy, z drugiej zaś uwzględnienie możliwości finansowych organu pomocy. W ocenie Kolegium przyznanie skarżącemu zasiłku celowego na zakup opału w kwocie 500 zł nie pozostaje w sprzeczności z prawem. Nie można zarzucić decyzji niezgodności z prawem, gdy organ pomocy społecznej mając na uwadze z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby skarżącego, z drugiej zaś strony własne możliwości finansowe oraz potrzeby innych osób i rodzin z terenu objętego jego działaniem i cele jakie stawia ustawa o pomocy społecznej uznał, że nie istnieje możliwość przyznania skarżącemu pomocy finansowej na zgłoszoną potrzebę w większej wysokości. Jeżeli natomiast chodzi o zgłaszane przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego żądania w zakresie odszkodowania i zadośćuczynienia po 900 mld franków szwajcarskich od każdego urzędnika MOPS, Burmistrza W. , Rady Gminy W. i radnych, a także "natychmiastowego zwolnienia wszystkich urzędników" i orzeczenia wobec nich "kary dożywotniego pozbawienia wolności", a także twierdzenia skarżącego o popełnieniu przez różne osoby przestępstw, Kolegium wyjaśniło, że kwestie te wykraczają zarówno poza zakres zaskarżonej decyzji, jak i właściwość Kolegium. W tych okolicznościach sprawy Kolegium nie znalazło podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż to wynika to z zaskarżonej decyzji i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł S.N. W piśmie wyjaśniającym z dnia 26 lutego 2018 r. wyraził niezadowolenie z decyzji organu I instancji, a Kolegium zarzucił nieznajomość przepisów i brak umiejętności czytania ze zrozumieniem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 2188 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części Sąd skargę oddala w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). W stanie faktycznym sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. w sprawie przyznania zasiłku celowego w miesiącu listopadzie 2017 roku na zakup opału w kwocie 500 zł miesięcznie. W ocenie składu orzekającego, organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych decyzji. Zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej określają przepisy powołanej wcześniej ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej. Cele pomocy społecznej określone zostały w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.p.s. jako wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a także umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.). Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 u.p.s.). Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., zgodnie z którym zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Koniecznym warunkiem przyznania zasiłku celowego jest spełnienie kryterium dochodowego określonego w art. 8 u.p.s. i wystąpienie trudnej sytuacji życiowej, w szczególności z powodów wymienionych w art. 7 u.p.s. oraz niemożność samodzielnego jej przezwyciężenia. W sprawie bezsporne jest, że skarżący spełnia kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s. w zw. z § 1 pkt 1 lit. "b" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 roku w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych pomocy społecznej, tzn. że dochód na osobę w jego rodzinie nie przekracza kwoty 634 zł miesięcznie. Przedmiotem sporu – jak wynika z argumentacji autora skargi – jest przede wszystkim kwestia wysokości przyznanego mu zasiłku celowego. Ustalenie wysokości zasiłku celowego oparte jest na uznaniu administracyjnym, które pozwala organowi administracji na wybór rozstrzygnięcia, przy czym organ uwzględnia nie tylko sytuację materialną osoby ubiegającej się o pomoc, ale również możliwości finansowe ośrodka. Pomoc powinna być przyznawana w pierwszej kolejności tym osobom, które nie są w stanie samodzielnie egzystować i zgodnie celami ustawy. Uznanie oznacza przyznanie organowi administracji pewnego stopnia swobody przy podejmowaniu decyzji, pozwalającej na wybór spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć tego, który organ uważa za najbardziej właściwy. O tym, jaka ma być treść wydawanej decyzji decyduje wyobrażenie organu o celowości wydania decyzji konkretnej treści. Jednocześnie decyzja taka nie podlega kontroli sądowej z punktu widzenia owej celowości (por.: I. Bogucka, "Państwo prawne a problem uznania administracyjnego", Państwo i Prawo 1992 roku, z. 10, s. 32 i nast.). Nie oznacza to jednak wyłączenia decyzji uznaniowych spod kontroli sądowej. Kontrola ta jest jednak ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2002 roku, sygn. akt: SA/Sz 2548/00 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontrola Sądu dotyczy więc prawidłowości postępowania organu administracji, poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257 ze zm., dalej jako: "K.p.a."). W sprawie niniejszej, organy administracji zgodnie z przedstawionymi wyżej wymogami dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz jego prawidłowej oceny. Decyzja organu pomocy społecznej została wydana bowiem po przeprowadzeniu aktualizacji wywiadu środowiskowego, zatem po ustaleniu aktualnej sytuacji życiowej wnioskodawcy. Przede wszystkim organ dostrzegł, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, która nie uzyskuje żadnych dochodów, a jednocześnie jest w wieku produkcyjnym (ma 46 lat) i nie ma orzeczonego stopnia niepełnosprawności. Skarżący zgłasza, że choruje na cukrzycę i że w niedawnym czasie doznał urazu kości piętowej (czego jednak nie potwierdził stosowną dokumentacją). A ponieważ skarżący nie posiada własnego źródła dochodu, spełnia kryterium dochodowe uprawniające do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej dla osoby samotnie gospodarującej. Faktem bezspornym jest również, że skarżący uzyskuje regularnie pomoc finansową w postaci zasiłków, a musi on zdawać sobie sprawę, że jest to pomoc doraźna, przyznawana w miarę posiadanych przez ośrodek pomocy społecznej możliwości finansowych. W tej sytuacji organ pomocy społecznej uznając, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji wsparł go stosownie do okoliczności i w miarę posiadanych do dyspozycji środków, tj. kwotą 500 zł w miesiącu listopadzie 2017 roku na pokrycie kosztów zakupu opału. W tym samym miesiącu skarżący uzyskał jeszcze zasiłek okresowy w kwocie 317 zł i zasiłek celowy na zakup posiłku lub żywności w kwocie 217 zł. W tym miejscu podkreślić należy, że uznanie administracyjne obejmuje także prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy wziąć pod uwagę w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań. Ośrodki pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą być rozdzielane pomiędzy liczne grono osób wymagających wsparcia. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, ani udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Faktem powszechnie znanym jest okoliczność, że możliwości finansowe organów pomocy społecznej są ograniczone. Podkreślić należy, że pomocy społecznej w formie zasiłku celowego nie można traktować jako stałego źródła dochodów, czego zadaje się nie dostrzegać skarżący. Zasiłek celowy nie może bowiem stanowić podstawowego źródła utrzymania i służyć zaspokojeniu każdej potrzeby życiowej i to w kwocie wskazanej przez wnioskodawcę. Zgodnie z intencją ustawodawcy, celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia w wysokości, którą sama określi. Przeciwnie – wnioskodawca musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określił w złożonym wniosku. Żądanie przyznania kwot w wysokości kilkudziesięciu tysięcy zł, czy nawet milionów znacząco wykraczają poza możliwości organów pomocy społecznej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, a także innych argumentów podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego wyjaśnić należy, iż choć uzasadnienia wydawanych w sprawie decyzji o przyznaniu skarżącemu pomocy w jakiejś części (nawet znacznej) się powtarzają – w ocenie Sądu – nie stanowi to podstawy do uznania, że taka decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a przede wszystkim, że takowe naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem tylko takie naruszenie w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. może stanowić podstawę do uchylenia kontestowanej decyzji. Końcowo podkreślić należy, iż Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów proceduralnych, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi w całości. IB