II SA/Łd 318/18

Dnia 16 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot- Szustowska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 roku sprawy ze skargi S. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego z powodu długotrwałej choroby oddala skargę. A. P. Decyzją z dnia [...]. nr [...] Burmistrz W. przyznał wnioskodawcy S.N. zasiłek okresowy z powodu długotrwałej choroby w kwocie 317 zł na okres od 1 listopada 2017 r. do 30 listopada 2017 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 7, art. 8, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 5, art. 106 ust. 1 i 4, art. 107, art. 109, art. 110 ust. 7 oraz art. 147 ust. 7 i 8 u.p.s. oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 roku w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. poz. 1058). Od powyższej decyzji odwołanie złożył S.N. wraz z pismami, w których zarzucił nienależyte wykonywanie zadań przez MOPS i jego pracowników w sprawie udzielenia mu pomocy społecznej i przez inne organy oraz wyraził niezadowolenie z działań MOPS i innych organów, uznając, że naruszone zostały jego interesy. Wskazał, że MOPS nie uwzględnił w całości jego żądań, co prawda był informowany, że wywiad środowiskowy przeprowadzany jest w miejscu zamieszkania osoby wnioskującej o pomoc społeczną, ale uważa, że w jego przypadku, pod względem prawnym, miejscem zamieszkania jest miejscowość W., a nie dom przy ul. A nr 50 w W.. Stwierdził, że urzędnicy zastraszają go i utrudniają mu prowadzenie wielu spraw, w tym przeciwko MOPS, Burmistrzowi W., radnym, ponadto łamią prawo w sposób zagrażający jego życiu. Dodał, że domaga się dodatkowego odszkodowania i zadośćuczynienia po 900 mld CHF (dziewięćset miliardów franków szwajcarskich) od każdego urzędnika MOPS, Burmistrza W., Rady Gminy W. i radnych, domaga się "bezzwłocznego wypłacenia żądanych pieniędzy w całości i wydania żądanej nieruchomości", domaga się "natychmiastowego zwolnienia wszystkich urzędników ze względu na to, że nie postępują zgodnie z prawem i usiłują kontynuować przestępczą działalność", domaga się dodatkowo "dla wszystkich wyżej wymienionych urzędników kary dożywotniego pozbawienia wolności". Wyraził pogląd, że "Pomoc z MOPS-u stanowi prawa majątkowe a nieudzielenie tej pomocy w sytuacji, gdy ta pomoc prawnie przysługuje stanowi przestępstwo kradzieży pod przymusem z art. 280 § 2 k.k.". Nadto, odebranie możliwości zakupu insuliny, od której zależy jego życie "stanowi dodatkowo przestępstwo usiłowania morderstwa z art. 148 k.k.". Decyzją z dnia [...]. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zadania w zakresie pomocy społecznej, rodzaje świadczeń z pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania określa ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 20 1 7 r., Nr 1769 ze zm.), zwana dalej ustawą. Zgodnie z art. 14 ustawy, w sprawach w niej nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei z art. 234 pkt 1 K.p.a. wynika, że w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami kodeksu. W art. 227 K.p.a. określa się jednocześnie, że przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W tych okolicznościach, złożone wraz z odwołaniem pisma skarżącego, noszące znamiona skargi na działanie MOPS i jego pracowników przy załatwianiu spraw skarżącego z zakresu pomocy społecznej i zawierające zarzuty naruszenia interesów skarżącego i biurokratycznego załatwiania jego spraw, podlegają rozpatrzeniu w toku prowadzonego postępowania. Organ podkreślił, że wbrew twierdzeniom skarżącego, ustawa wymaga, aby sytuację życiową osób ubiegających się o pomoc społeczną ustalać na podstawie dokumentów, którymi te osoby dysponują. W ramach współdziałania z pracownikiem socjalnym osoby te powinny zatem dokumenty te udostępnić. Dokumenty, na podstawie których ustala się sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową osoby lub rodziny, ustawodawca wymienił w art. 107 ust. 5 b ustawy. Należą do nich np. dowód osobisty lub inny dokument stwierdzający tożsamość, orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, decyzja starosty o uznaniu lub odmowie uznania za osobę bezrobotną, utracie statusu osoby bezrobotnej, zaświadczenie albo oświadczenie o uzyskaniu dochodu, o którym mowa w art. 8 ust. 11 i 12, oświadczenie o stanie majątkowym, ale też wiele innych dokumentów, w tym zaświadczeń i oświadczeń. Zgodnie z art. 107 ust. 5 c ustawy w związku z art. 57 ust. 3 c, oświadczenia, o których mowa w art. 107 ust. 5 b, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia." Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Nadto, z art. 107 ust. 5 d ustawy wynika, że w przypadku gdy okoliczności sprawy, mające wpływ na prawo do świadczeń, wymagają potwierdzenia innym oświadczeniem lub dokumentem niż wymieniony w ust. 5 b, można domagać się takiego oświadczenia lub dokumentu. Szczegółowe kwestie dotyczące sposobu i terminów przeprowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego, wzoru kwestionariusza wywiadu i wzoru oświadczenia o stanie majątkowym określa rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 sierpnia 2016 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1788). Z rozporządzenia tego wynika m. in., że wywiad przeprowadza się z osobą lub rodziną w miejscu zamieszkania lub pobytu, w dniach roboczych, w godzinach pracy ośrodka pomocy społecznej lub powiatowego centrum pomocy rodzinie albo w innym terminie uzgodnionym z osobą lub rodziną, za zgodą kierownika jednostki organizacyjnej pomocy społecznej. Pracownik socjalny, przeprowadzając wywiad, bierze pod uwagę indywidualne cechy, sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową osoby samotnie gospodarującej lub osób w rodzinie, mogące mieć wpływ na rodzaj i zakres przyznawanej im pomocy; w ramach przeprowadzonego wywiadu pracownik socjalny dokonuje analizy i oceny sytuacji danej osoby lub rodziny i formułuje wnioski z nich wynikające, stanowiące podstawę planowania pomocy. Organ nie podzielił zarzutów skarżącego pod adresem pracowników MOPS, którzy w ramach obowiązków służbowych muszą podejmować niezbędne czynności w celu ustalenia - wyjaśnienia rzeczywistej sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osoby (lub rodziny) występującej o pomoc społeczną. Następuje to w formie wywiadu środowiskowego (bądź jego aktualizacji), który wymaga czynnego udziału takiej osoby, a wywiad przeprowadza się u osób i rodzin korzystających lub ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej i z tymi osobami lub rodzinami w miejscu ich zamieszkania lub pobytu. Akta przedmiotowej sprawy potwierdzają, że w omawianym przypadku pracownik socjalny dokonał w dniu 24 listopada 2017 r. aktualizacji wywiadu z udziałem wnioskodawcy. Wprawdzie nie nastąpiło to u skarżącego w miejscu jego zamieszkania, ale z nim w siedzibie organu, jednakże pracownik socjalny w druku wywiadu w części kwestionariusza: "Ocena sytuacji osoby/rodziny, wnioski pracownika socjalnego" wskazał jakie są tego przyczyny. Między innymi zaznaczył, że skarżący nie wyraża zgody na przeprowadzenie wywiadu w miejscu jego zamieszkania. Podał, że mimo rozmów i odwiedzin w miejscu zamieszkania skarżący nie wpuścił pracownika socjalnego do budynku, a rozmowa z nim odbyła się na podwórku przed budynkiem. Jednocześnie pracownik socjalny wskazał, że sytuacja rodzinna, bytowa i mieszkaniowa S.N. jest mu znana od wielu lat. Z kolei z akt spraw związanych z przyznaniem S.N. pomocy społecznej w październiku 2017 r. (znanych Kolegium z urzędu w związku z wniesionymi przez S. N. odwołaniami od wydanych w tym miesiącu decyzji) wynika, że decyzje te były poprzedzone wywiadem środowiskowym przeprowadzonym w dniu 13 października 2017 r. oraz że wówczas S.N. przedłożył pracownikowi socjalnemu MOPS szereg oświadczeń. W kwestionariuszu aktualizacji wywiadu sporządzonym dla potrzeb sprawy zawarte zostały informacje na temat sytuacji życiowej skarżącego oraz określone zostały jego potrzeby i oczekiwania zgłoszone podczas przeprowadzania wywiadu, w tym m.in. dotyczące udzielenia pomocy finansowej na zakup opału. Pod tymi ustaleniami S.N. złożył własnoręczny podpis pod oświadczeniem o treści: "Oświadczam, że podane wyżej informacje są zgodne z prawdą". W tej sytuacji, zdaniem Kolegium, niezrozumiałe jest twierdzenie zawarte w odwołaniu, że podpisał wywiad bez czytania. Nadto, organ podniósł, że akta przedmiotowej sprawy dotyczące postępowania przed organem I instancji nie zawierają żadnych dowodów, jakoby skarżący był przymuszony do podpisania wywiadu, na co wskazuje on w odwołaniu. Sam skarżący na tę okoliczność też nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu. Kolegium podkreśliło, że wnioskodawca nie posiada dochodu, zatem w jego przypadku zasiłek okresowy ustalony stosownie do art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy wynosi 634 zł, tj. 634 zł (kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej) - 0 zł (dochód skarżącego). Zgodnie z art. 38 ust. 3 pkt 1 ustawy 50% tej kwoty wynosi 317 zł. W takiej właśnie wysokości organ I instancji przyznał skarżącemu zasiłek okresowy. Kwota ta nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy (418 zł). Przyznana kwota zasiłku okresowego wynika ponadto z możliwości finansowych organu, bowiem gmina otrzymuje z budżetu państwa dotację celową na pokrycie wydatków na zasiłki okresowe w takiej części. Uwzględniając sytuację życiową strony i spełnianie przez niego warunków do objęcia pomocą społeczną w postaci zasiłku okresowego, mając jednocześnie na uwadze własne możliwości finansowe, organ I instancji uznał za zasadne przyznanie pomocy w tej formie w podanej wyżej wysokości na listopad 2017 r., przyznając jednocześnie w tym miesiącu skarżącemu jeszcze inne zasiłki w ramach swoich możliwości finansowych. Kolegium podkreśliło również, że przyznanie zasiłku okresowego nie zostało pozostawione uznaniu organu administracyjnego. Spełnienie warunków do jego przyznania, poprzez spełnienie kryterium dochodowego i wystąpienie szczególnych okoliczności w postaci długotrwałej choroby, niepełnosprawności czy bezrobocia obliguje organ do wydania decyzji o jego przyznaniu. Natomiast uznaniu administracyjnemu pozostawiona została przez ustawodawcę jego wysokość i okres pobierania, poprzez ustawowo określoną możliwość miarkowania. Dalej wskazało, że skarżący spełnia kryterium dochodowe oraz inne warunki do objęcia pomocą społeczną w formie zasiłku okresowego. Z akt sprawy, w tym wspomnianej aktualizacji wywiadu środowiskowego wynika m. in., że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i nie posiada dochodu, jest osobą chorą, jest bierny zawodowo, nie jest zarejestrowany w urzędzie pracy, nie posiada prawa do zasiłku, mieszka w budynku, w którym zamieszkuje też jego matka, która pomaga mu w formie rzeczowej, częściowo pokrywa koszty mieszkaniowe (opłaca energię, wodę). W ocenie Kolegium, przyznanie skarżącemu zasiłku okresowego w kwocie 317 zł nie narusza granic uznania administracyjnego i obowiązujących przepisów. W okresie, na jaki wnioskowana pomoc została przyznana ( listopad 2017 r.) skarżący otrzymał również świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności (zasiłek celowy) w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w kwocie 120 zł i zasiłek celowy na zakup opału w kwocie 500 zł. Wcześniej - w październiku 2017 r. również otrzymał pomoc społeczną: zasiłek celowy na zakup opału w kwocie 100 zł, świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności (zasiłek celowy) w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w kwocie 124 zł, potwierdzenie prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na okres 90 dni począwszy od dnia 11 października 2017 r. Jeżeli chodzi o zgłaszane przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego żądania w zakresie odszkodowania i zadośćuczynienia po 900 mld franków szwajcarskich od każdego urzędnika MOPS, Burmistrza W., Rady Gminy W. i radnych, a także "natychmiastowego zwolnienia wszystkich urzędników" i orzeczenia wobec nich "kary dożywotniego pozbawienia wolności", a także twierdzenia skarżącego o popełnieniu przez różne osoby przestępstw, Kolegium podkreśliło, że kwestie te wykraczają zarówno poza zakres zaskarżonej decyzji, jak i jego właściwość. W tych okolicznościach sprawy Kolegium nie znalazło podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż to wynika z zaskarżonej decyzji i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł S.N. W treści skargi zarzucił dowolność rozstrzygnięcia, brak potwierdzenia możliwości finansowych organu oraz wskazał, że został przymuszony do podpisania wywiadu środowiskowego. Zakwestionował ponadto ustalenie organów, według którego pozostaje bierny zawodowo. W piśmie wyjaśniającym z dnia 26 lutego 2018 r. wyraził niezadowolenie z decyzji organu I instancji, a Kolegium zarzucił nieznajomość przepisów i brak umiejętności czytania ze zrozumieniem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 2188 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części Sąd skargę oddala w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). W stanie faktycznym sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. w sprawie przyznania zasiłku okresowego w miesiącu listopadzie 2017 roku w kwocie 317 zł miesięcznie. W ocenie składu orzekającego, organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych decyzji. Dokonując zatem oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna nie tylko z przyczyn w niej wskazanych ale także wobec braku przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu. Skarżący wystąpił do organów pomocy społecznej z wnioskiem o przyznanie zasiłku okresowego, a więc jednego z rodzajów świadczeń przyznawanych na podstawie przepisów powołanej uprzednio ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 38 ust. 1 u.p.s. zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego samotnie gospodarującej osobie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej oraz rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej – do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie (art. 38 ust. 2 u.p.s.). Minimalną wysokość zasiłku określa art. 38 ust. 3 pkt 1 u.p.s. stanowiąc, że kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Kwota zasiłku okresowego nie może być także niższa niż 20 zł miesięcznie (art. 38 ust. 4 u.p.s.). Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy (art. 38 ust. 5 u.p.s.). Z przywołanej regulacji wynika, że organ pomocy społecznej ustala wysokość zasiłku okresowego pomiędzy wskazanymi wyżej granicami, z uwzględnieniem ogólnych zasad udzielania świadczeń z pomocy społecznej oraz indywidualnej sytuacji wnioskodawcy. Na rozmiar świadczenia z pomocy społecznej mają wpływ okoliczności uzasadniające udzielenie tej pomocy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego cechuje pewna uznaniowość, ograniczona w ustawie wysokością najwyższego i najniższego zasiłku oraz okresem jego pobierania. O tym, czy zasiłek będzie przyznany w rozmiarze wyższym bądź niższym, decyduje organ biorąc pod uwagę sytuację rodzinną i zdrowotną uprawnionego, istniejącą po stronie świadczeniobiorcy i wynikającą z jego osobistych możliwości przezwyciężenia swej trudnej sytuacji życiowej, zakres realizacji obowiązku współdziałania w rozwiązywaniu problemów, możliwości finansowe ośrodka, postawę świadczeniobiorcy oraz elementy subiektywne, jak np. chęć i aktywność w rozwiązaniu swej trudnej sytuacji życiowej. Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.s., w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin organ przeprowadza wywiad środowiskowy. Ustalenia wywiadu stanowią następnie dla pracownika socjalnego podstawę do analizy i oceny sytuacji danej osoby lub rodziny. Z akt sprawy, w szczególności zaś z aktualizacji wywiadu środowiskowego wynika, że skarżący nie osiągnął żadnego dochodu. Strona nie pracuje, nie posiada również uprawnień do świadczeń z ZUS, nie ma orzeczonego stopnia niepełnosprawności. Tym samym wysokość należnego skarżącemu zasiłku okresowego powinna znajdować się w granicach od 50% obowiązującego ówcześnie kryterium dochodowego do 418 zł. Przyznanie zatem skarżącemu zasiłku okresowego w miesiącu listopadzie 2017 roku w kwocie 317 zł miesięcznie, warunek ten w niniejszej sprawie spełniało i uzasadnione zostało przez organ jego możliwościami finansowymi. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że organy orzekające prawidłowo ustaliły, że skarżący spełniała kryteria (dochodowe i społeczne) do przyznania pomocy w formie zasiłku okresowego. Organy poprawnie ustaliły również wysokość i okres przyznanego zasiłku okresowego, a przedstawione w tej sprawie uzasadnienie spełnia przesłanki określone w art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto, w ocenie Sądu, organy obu instancji zebrały materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Dokonały dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz starannie wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy wydaniu rozstrzygnięcia, zachowując tym samym wymogi określone w przepisach art. 7 i art. 77 K.p.a. Dokonana ocena zebranych w sprawie dowodów nie jest dowolna, a organy wskazały przyczyny, które zadecydowały o przyznaniu skarżącemu zasiłku okresowego we wskazanej kwocie. Podkreślić przy tym należy, że przyznanie zasiłku w wyższej niż maksymalna wysokości nie tylko byłoby niezasadne ale także naruszałoby obowiązujące w tym zakresie przepisy art. 38 u.p.s. Określenie bowiem przez ustawodawcę maksymalnej i minimalnej wysokości zasiłku okresowego oznacza, że organ przyznający zasiłek, o ile stwierdzi, że osoba ubiegająca się spełnia kryterium wskazane w art. 38 ust. 1 u.p.s., działa w granicach uznania administracyjnego. Organ nie może zatem stronie przyznać świadczenia w kwocie ani niższej, ani wyższej, niż to zostało określone w u.p.s. W ustalonych w ten sposób widełkach organ poruszać się może jednak swobodnie, przy czym powinien ustalić to świadczenie w wysokości adekwatnej do sytuacji wnioskodawcy, jego potrzeb i możliwości zaspokojenia swoich potrzeb we własnym zakresie oraz posiadanych przez organ środków finansowych na realizacją zadań pomocowych, co też w niniejszej sprawie uczynił. Faktem powszechnie znanym jest okoliczność, że możliwości finansowe organów pomocy społecznej są ograniczone. Podkreślić należy, że pomocy społecznej nie można traktować jako stałego źródła dochodów, czego zadaje się nie dostrzegać skarżący. Zasiłki z pomocy społecznej nie mogą bowiem stanowić podstawowego źródła utrzymania i służyć zaspokojeniu każdej potrzeby życiowej i to w kwocie wskazanej przez wnioskodawcę. Zgodnie z intencją ustawodawcy, celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o pomoc nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia w wysokości, którą sama określi. Przeciwnie – wnioskodawca musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określił w złożonym wniosku. Żądanie przyznania kwot w wysokości kilkudziesięciu tysięcy zł, czy nawet milionów znacząco wykraczają poza możliwości organów pomocy społecznej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, a także reszty argumentów podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego wyjaśnić należy, iż choć uzasadnienia wydawanych w sprawie decyzji o przyznaniu skarżącemu pomocy w jakiejś części (nawet znacznej) się powtarzają – w ocenie Sądu – nie stanowi to podstawy do uznania, że taka decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a przede wszystkim, że takowe naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem tylko takie naruszenie w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. może stanowić podstawę do uchylenia kontestowanej decyzji. IB Końcowo podkreślić należy, iż Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów proceduralnych, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Należy również dodać, że decyzją Burmistrza W. z dnia [...], nr [...] skarżącemu przyznano zasiłek okresowy z powodu długotrwałej choroby w kolejnym miesiącu, tj. grudniu 2017 roku w kwocie 317 zł miesięcznie. ( akta sprawy II SA/Łd 320/18 ). S.N. otrzymuje zatem w sposób ciągły świadczenia z pomocy społecznej, oczywiście w ramach możliwości finansowych organu, które nie pozwalają jednak na uwzględnienie wszystkich żądań skarżącego we wskazanych przez niego kwotach. Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego i nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi. IB