II SA/Łd 321/16

Starszy Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi - Wydział II - Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy. AG II SA/Łd 321/16 Uzasadnienie W związku ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji P.M. wystąpił z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Skarżący posiada dom o powierzchni 110 mkw., na działce o powierzchni 525 mkw. (łączna wartość ok. 600.000 zł) oraz samochód osobowy A (rok produkcji 2006, wartość ok. 18.000 zł). Ze stosunku pracy strona osiąga dochód w kwocie 1585,82 zł miesięcznie. Na rachunku bankowym posiada 371 zł. W uzasadnieniu skarżąca podała, miesięczny koszt utrzymania lokalu i samochodu to kwota ok. 800 zł, pozostała część dochodu przeznaczana jest na zakup żywności, odzieży i obuwia i inne okazjonalne zakupy. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Ustosunkowując się do wniosku skarżącego stwierdzić należy, że w stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przede wszystkim zauważyć należy, że warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez nią, że spełnia ustawowe przesłanki. W interesie strony leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena zdolności płatniczych nie sprowadza się jednakże tylko do stwierdzenia, że wnioskodawca uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r., GZ 71/04). Wnioskodawca wskazał w złożonym oświadczeniu o stanie majątkowym i dochodach, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie 1585 zł, posiada jednak majątek w postaci nieruchomości o szacowanej wartości 600.000 zł i samochód o wartości ok. 18.000 zł. Posiadany przez skarżącego majątek powoduje, że skarżącego nie sposób zaliczyć do kręgu osób ubogich, którym winno być przyznane prawo pomocy. Fakt posiadania majątku daje podstawy do twierdzenia, że strona jest w stanie ponieść koszty udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym bez uszczerbku dla utrzymania własnego. Do konstatacji tej uprawnia również powoływanie się przez skarżącego na koszty związane z utrzymaniem samochodu. W przypadku samochodu należy bowiem uznać, że choć jego posiadanie mieści się w ramach współczesnych standardów życiowych, to w przypadku osoby ubiegającej się o prawo pomocy standard ten przekracza (por. post. WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2009 r. o sygn. akt V SA/Wa 1473/09). Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG