II SA/Łd 321/24

Dnia 8 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), Asesor WSA Beata Czyżewska, , Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chrzanowska, po rozpoznaniu w dniu 8 października 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 13 lutego 2024 roku znak SKO.4115.20.2024 w przedmiocie uchylenia decyzji o umieszczeniu w domu pomocy społecznej postanowił: 1. umorzyć postępowanie w sprawie; 2. przyznać i wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. I. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką przy ul. [...] lok. [...] w Ł., kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu M. B. z urzędu. MR Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 13 lutego 2024 r. znak: SKO.4115.20.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi uchylającą decyzję o umieszczeniu w domu pomocy społecznej. Jak wynika z akt sprawy w dniu 18 września 2000 r. Prezydent Miasta Łodzi wydał decyzję znak: MOPS.DPS.4024-II-273A/2000 kierującą M. B. do Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. [...], zmienioną decyzjami z dnia 26 stycznia 2010 r. znak: MOPS.DPS.8232.10/ZMIEN/II/36/2010 umieszczającą M. B. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. [...] - Filia w Ł. przy ul. [...], z dnia 12 lipca 2010 r. znak: MOPS.DPS.460/ZMIEN/II/128/2010 umieszczająca M. B. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. [...]. W dniu 10 stycznia 2024 r. Prezydent Miasta Łodzi wydal decyzję znak: WPS.4137.667.7.2023.1 uchylającą od dnia 17 stycznia 2024 r. decyzję znak: MOPS.DPS.4024-II-273 A/2000 z dnia 18 września 2000 r., zmienioną decyzjami z dnia 26 stycznia 2010 r. znak: MOPS.DPS.8232.10/ZMIEN/II/36/2010 oraz z dnia 12 lipca 2010 r. znak: MOPS.DPS.460/ZMIEN/II/128/2010 umieszczającą M. B. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji przywołano przepisy obowiązującego prawa tj. art. 3, art. 4, art. 11 ustawy o pomocy społecznej, przedstawiono stan faktyczny sprawy oraz pouczono o terminie i trybie wniesienia odwołania. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. B., wyrażając niezadowolenie z wydanej decyzji i podnosząc, że jest niezdolny do samodzielnej egzystencji z uwagi na paraliż ciała i obiecuje solenną poprawę swego zachowania i w razie potrzeby podda się stosownej terapii. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 13 lutego 2024 r. znak: SKO.4115.20.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że M. B. jest osobą uzależnioną od alkoholu, świadomą, poruszającą się na wózku inwalidzkim, od początku pobytu w domu pomocy społecznej pomimo wielokrotnych rozmów z personelem pali papierosy w pokoju, nadużywa alkoholu oraz w sposób wulgarny odnosi się do dyżurującego personelu. We wrześniu 2023 r. uszkodził drzwi od swojego pokoju mieszkalnego. Mieszkaniec mimo zwracanych uwag i próśb o zaprzestanie tych zachowań lekceważy personel domu. Tylko w okresie od 1 maja 2023 r. do 12 października 2023 r. odnotowano 26 naruszeń zasad pobytu w placówce, w tym: palenie papierosów w pokoju mieszkalnym - 11 razy; upojenie alkoholowe - 4 razy; agresja słowna - 11 razy. Wszelkie prośby o zmianę zachowania są ignorowane przez M. B. M. B. w ten sposób nie tylko lekceważy personel i stwarza realne zagrożenie pożarem (ponieważ pali w łóżku), ale marnotrawi środki publiczne w postaci ponoszonych środków za jego pobyt w placówce. Mieszkaniec nie ma świadczeń z zakładu ubezpieczeń społecznych i nie ponosi z własnych środków opłaty za pobyt. Miesięczny koszt pobytu w DPS przy ul. [...] w 2023 r. wynosi 5.721 zł i jest finansowany w całości ze środków publicznych tj. z budżetu Państwa (w formie przyznanych świadczeń zasiłku stałego i pielęgnacyjnego) oraz z budżetu gminy. Jego naganna postawa nie jest wynikiem jednorazowego przewinienia, lecz nosi znamiona uporczywości i zakłóca prawidłowe funkcjonowanie przedmiotowej placówki. Z własnej inicjatywy nie podejmował walki z nałogiem, ani też nie stosował się do zaleceń lekarskich i pielęgniarskich. Choć M. B. deklarował obietnice poprawy swojego zachowania, to jednak okazywały się one niespełnione. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi więc wątpliwości Kolegium, że strona swoim dotychczasowym zachowaniem polegającym na nadużywaniu alkoholu, naruszaniu spokoju mieszkańców i demoralizowaniu ich oraz nieprzestrzeganiem zasad panujących w placówce i zaleceń personelu, marnotrawił przyznaną pomoc. Zdaniem Kolegium prawidłowo więc organ I instancji stwierdził, że postawa M. B. wskazuje na marnotrawienie przyznanych mu świadczeń w postaci pobytu w domu pomocy społecznej, co stanowi naruszenie art. 11 ust. 1 i 2 u.p.s., a decyzja organu I instancji o uchyleniu decyzji własnej w przedmiocie umieszczenia strony w DPS w Łodzi przy ul. [...], w sposób wszechstronny i wyczerpujący przedstawia zebrany w sprawie materiał dowodowy i uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Z tego powodu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi przyjęło, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Ponadto, Kolegium uznało, że sposób zachowania skarżącego można określić jako marnotrawienie przyznanej pomocy i jej wykorzystywanie niezgodnie z przeznaczeniem, co stanowi przesłankę do uchylenia decyzji o przyznaniu pomocy. Odnosząc się zaś do obietnicy poprawy swego zachowania i poddania stosownej terapii Kolegium wskazało, że nowe okoliczności i dowody w sprawie, mogą mieć znaczenie przy ocenie ponownego wniosku o skierowanie strony do domu pomocy społecznej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł M. B. Skarżący nie zgodził się z wydaną decyzją, która jego zdaniem narusza przepisy prawa i jego prawa. Stwierdził, że podstawy przeniesienia do schroniska nie są zgodne ze stanem faktycznym. Podkreślił, że jest osobą niesamodzielną i wymagającą stałej opieki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 22 sierpnia 2024 r. wyznaczony z urzędu dla skarżącego pełnomocnik podtrzymał wniesioną skargę, nadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu z dnia 9 lipca 2024 r. ze Szpitala Powiatowego w R., dotyczącego stanu zdrowia skarżącego celem wykazania faktu złego stanu zdrowia skarżącego, braku możliwości samodzielnej egzystencji. Jednocześnie podniósł, że w sprawie zaniechano wysłuchania skarżącego, który nie miał możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Kwestią wymagającą rozważenia przez organ odwoławczy było zaś to, czy został zebrany wystarczający materiał dowodowy umożliwiający dokonanie mu merytorycznego rozstrzygnięcia. Pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów udzielonej pomocy prawnej według stawek z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one uiszczone ani w całości, ani w części. W piśmie z dnia 20 września 2024 r. adw. M. I., w związku z oświadczeniem skarżącego z dnia 11 września 2024 r., cofnął skargę wniesioną przez M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 13 lutego 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - powołanej dalej jako: "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 13 lutego 2024 r. Z oświadczenia skarżącego wynika, że został przyjęty do Ośrodka Rehabilitacyjno-Opiekuńczego w Ł. Oświadczenie to sąd uznał za skuteczne. Nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do uznania, iż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w punkcie 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 763). es