II SA/Łd 324/05

Dnia 13 września 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 13 września 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę p o s t a n a w i a: - umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. W dniu 24 lutego 2004 roku A. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] nr [...](znak: [...]) z dnia [...], która utrzymała w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...](znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia własnej decyzji z dnia [...], Nr [...] w sprawie udzielenia Z. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – handlowego w W. przy ulicy A 70. W dniu 5 września 2005 roku A. W. cofnęła skargę wniesioną w niniejszej sprawie . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przepisy obowiązującego w tym zakresie prawa stanowią, iż strona skarżąca może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd władny jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)(w skrócie: p.p.s.a.). Wobec nie wskazania przyczyny cofnięcia skargi, konieczna jest analiza postępowania organu administracji publicznej wydającego decyzje w niniejszej sprawie w celu oceny skuteczności owego cofnięcia skargi. Podstawę do oceny przez sąd działań administracji daje przepis art. 3 par. 1 p.p.s.a. oraz art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle okoliczności przytoczonych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, ale również w świetle argumentów skargi należy dojść do przekonania, iż czynność cofnięcia skargi nie stanowi obejścia prawa. Podobnie brak podstaw do przyjęcia, iż w następstwie cofnięcia skargi utrzymana zostałaby w mocy decyzja dotknięta nieważnością. Tym samym stwierdzić wypada, iż nie występują w sprawie okoliczności mogące być podstawą do uznania niedopuszczalności cofnięcia skargi. Zatem owa czynność rezygnacji z dochodzenia przed sądem swych praw jest prawnie skuteczna i wiąże sąd. Konsekwencją skutecznego cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania (art. 161 par. 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.