II SA/Łd 328/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.),, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2006 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowanej przez radcę prawnego P. K., utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na wymianie istniejących anten sektorowych, montażu dodatkowej anteny radiolinii i urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz zainstalowaniu dodatkowych konstrukcji wsporczych anten sektorowych na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, położonej na działce nr ew. [...] w Z. przy ul. A 6 (B 7). W uzasadnieniu tej decyzji, poza przedstawieniem stanu faktycznego sprawy, zauważył, iż prezentowany zarówno przez skarżącego, jak i organ pierwszej instancji w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji pogląd, dotyczący możliwości realizacji robót budowlanych polegających na wymianie anten sektorowych, montażu dodatkowej anteny radiolinii i urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz zainstalowaniu dodatkowych konstrukcji wsporczych anten sektorowych na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest błędny. Stosownie bowiem do brzmienia art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przez obiekt budowlany rozumie się budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami i obiekt małej architektury. Wojewoda [...] podkreślił, iż przez budowlę ustawodawca rozumie każdy obiekt nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, między innymi sieci uzbrojenia terenu. Powołał przepis art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17.05.1989r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne zawierający definicję sieci uzbrojenia terenu, zgodnie z którą należą do niej wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia między innymi telekomunikacyjne oraz przepis art. 2 pkt 23 obowiązującej w dacie wydania decyzji ustawy z dnia 21 lipca 2000r. - Prawo telekomunikacyjne, wedle którego sieć telekomunikacyjna to urządzenia telekomunikacyjne i linie telekomunikacyjne, zestawione i połączone w sposób umożliwiający przekaz sygnałów pomiędzy określonymi zakończeniami sieci, za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Z tego względu, zdaniem Wojewody [...], sieć telefonii komórkowej, w tym także urządzenia między innymi anteny, jest zaliczana do sieci telekomunikacyjnej, a tym samym do sieci uzbrojenia terenu, zaś na wykonanie robót polegających na budowie poszczególnych urządzeń sieci uzbrojenia terenu /jakiejkolwiek inwestycji stanowiącej element sieci uzbrojenia terenu/ niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, roboty budowlane mogą być prowadzone jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Sporne roboty nie zostały, co zauważył Wojewoda [...], wymienione w art. 29 Prawa budowlanego zawierającym enumeratywne wyliczone robót budowlanych, na prowadzenie których nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Na marginesie stwierdził, iż montaż anteny radiolinii, urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz zainstalowanie dodatkowych konstrukcji wsporczych anten sektorowych na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej jest faktycznie rozbudową tej stacji, a rozbudowa istniejącej budowli również nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Powołując przepis art. 155 kodeksu postępowania administracyjnego, wywiódł, iż decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły, zdaniem Wojewody [...], przesłanki określone powyższym przepisem, inwestycja polegająca na montażu anteny radiolinii, urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz zainstalowaniu dodatkowych konstrukcji wsporczych anten sektorowych na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej w Z. przy ul.A 6 (B 7) mogła być bowiem zrealizowana jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem jej uchyleniu sprzeciwiają się przepisy ustawy Prawo budowlane i nie przemawia za nim słuszny interes strony. Przyznał on, iż wprawdzie w zakresie nakładania przez organ obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie w decyzji o pozwoleniu na budowę, zmiana przepisów pozbawiła wprawdzie organy administracji architektoniczno-budowlanej takich uprawnień, dając jedynie legitymację do umieszczenia informacji o obowiązkach i warunkach, wynikających z art. 54 lub 55 Prawa budowlanego, zawierających uregulowania w zakresie przystąpienia do użytkowania zrealizowanego obiektu budowlanego, niemniej jednak stwierdził, że zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie, zmiana obowiązującego prawa powoduje, iż powstaje nowa sprawa nie tylko w sensie procesowym, lecz również w znaczeniu materialnoprawnym. To zaś według tego organu oznacza, iż art. 155 k.p.a. może być stosowany wobec decyzji ostatecznej tylko w czasie, kiedy obowiązuje podstawa prawna, na jakiej decyzja ta została wydana. Zmiana regulacji prawnej, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, oznacza konieczność rozpatrywania uprawnień strony w świetle nowego stanu prawnego i prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej. W konkluzji uzasadnienia stwierdził, iż orzeczenie organu pierwszej instancji jest prawidłowe, mimo nie wskazania przez ten organ w uzasadnieniu decyzji właściwych przesłanek podjętego rozstrzygnięcia. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie A Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o jego uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu [...]; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Rozstrzygnięciu temu zarzuciła mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe przyjęcie, że anteny radiolinii i urządzenia nadawczo - odbiorcze wraz z konstrukcją wsporczą na istniejącej stacji bazowej stanowią sieci uzbrojenia terenu w rozumieniu art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. 2005 r., Nr 240, póz. 2027), a w konsekwencji błędne ustalenie, że art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji organu I instancji, nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie; oraz przepisów postępowania poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 155 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż w świetle przepisów obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji dla przedmiotowej inwestycji nie istniał obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, w związku z czym strona skarżąca wystąpiła do Starosty Powiatu [...] z wnioskiem o uchylenie decyzji Starosty Powiatu [...] Nr [...] z dnia [...] Decyzją Nr [...] z dnia [...], znak [...], Starosta Powiatu [...] odmówił uchylenia ww. decyzji. Za chybiony uznała wyrażony przez Wojewodę [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] nr [...] pogląd, według którego sporna inwestycja mogła być zrealizowana jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku z czym uchyleniu przedmiotowych decyzji sprzeciwiają się przepisy Prawa budowlanego, a w konsekwencji nie zachodzą przesłanki do jej uchylenia określone w art. 155 k.p.a. Zauważyła, iż podstawą powyższego nietrafnego poglądu było przyjęcie przez organ, że inwestycja polegającej na wymianie istniejących anten sektorowych i montażu dodatkowej anteny radiolinii i urządzeń nadawczo - odbiorczych oraz zainstalowaniu dodatkowych konstrukcji wsporczych anten sektorowych na istniejącej stacji bazowej to inwestycja dotyczącą sieci telekomunikacyjnej, a tym samym sieci uzbrojenia terenu. Skarżący podzielił wprawdzie pogląd organu, że przedmiotowa inwestycja dotyczy elementów składających się na sieć telekomunikacyjną w rozumieniu ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne, w żadnym wypadku nie zgodził się z błędną wykładnią dokonaną przez organ, w myśl której anteny radiolinii i urządzenia nadawczo - odbiorcze wraz z konstrukcją wsporczą na istniejącej stacji bazowej stanowią sieć uzbrojenia terenu w rozumieniu art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wbrew wykładni dokonanej przez organ, okoliczność, że dane urządzenie należy do sieci telekomunikacyjnej nie przesądza, według skarżącej Spółki, o tym, że należy jednocześnie do sieci uzbrojenia terenu. Zgodnie bowiem z przywołanym art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, przez sieci uzbrojenia terenu rozumie się wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp. Powyższych kryteriów nie spełniają anteny i inne urządzenia montowane na istniejącej stacji bazowej. Konsekwencją błędnie dokonanej przez organ wykładni, było uznanie, że w stosunku do przedmiotowej inwestycji nie znajduje zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji organu I instancji. W przeciwieństwie jednak do twierdzeń organu, zamierzona inwestycja, w ocenie skarżącej Spółki, dotyczy robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, których wykonanie, zgodnie z powołanym przepisem, nie wymaga pozwolenia na budowę. W konkluzji skargi strona skarżąca stwierdziła, że nie istnieją, powołane przez organ w zaskarżonej decyzji, przeszkody do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 155 k.p.a. i uchylenia, zgodnie z wnioskiem skarżącej, decyzji Starosty Powiatu [...] Nr [...] z dnia [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji A Sp. z o.o. polegającej na wymianie istniejących anten sektorowych na anteny typu 900/1800/2100 MHz oraz montażu dodatkowej anteny radiolinii i urządzeń nadawczo - odbiorczych oraz zainstalowaniu dodatkowych konstrukcji wsporczych anten sektorowych na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej GSM zlokalizowanej w Z. przy ul. A 6 (B 7), na działce nr ew. [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega oddaleniu. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez A Sp. z o.o. z siedzibą w W. decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr. [...] odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na wymianie istniejących anten sektorowych, montażu dodatkowej anteny radiolinii i urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz zainstalowania dodatkowych konstrukcji wsporczych anten sektorowych na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ew. [...] położonej w Z. przy ul. A 6 (B 7), Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, w szczególności zaś przepisu art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. , Nr 89, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. Stosownie do powołanego przepisu decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeśli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z wykładni językowej powołanego przepisu wynika, że zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej może nastąpić, jeśli łącznie są spełnione następujące przesłanki, a mianowicie: 1. strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, 2. przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, 3. za uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, przy czym przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony mogą występować rozłącznie, o czym świadczy użyty tam spójnik "lub" (wyrok NSA z dnia 18 lutego 1999r., IV SA 251/97, Lex nr 48251). W analizowanej sprawie, w ocenie Sądu, organy administracji publicznej obu instancji słusznie przyjęły, iż A Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie decyzji Starosty Powiatowego w Z. z dnia [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, nie wykazało istnienia wynikającej z powołanego wyżej przepisu art. 155 k.p.a. przesłanki własnego słusznego interesu czy interesu społecznego. W pierwszej kolejności zwrócić uwagę należy na to, iż Spółka własnego słusznego interesu upatruje w naruszeniu przez właściwe organy przepisów prawnych w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. We wniosku stwierdza ona bowiem, iż "w świetle przepisów prawa obowiązujących w dniu wydania ww decyzji inwestycje, dla których zostały wydane ww decyzje były inwestycjami, dla których realizacji nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, a tym samym brak było obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Były to bowiem inwestycje polegające na instalacji urządzeń na obiektach budowlanych poniżej lub równych 3 m (art. 30 ust. 1 pkt 2 ppkt.b w zw. z art. 54 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. w brzmieniu obowiązujacycm w dniu wydania ww decyzji)". Tak rozumiany interes, jakkolwiek w odczuciu skarżącego słuszny, nie może być oceniany jako obiektywnie słuszny. Dla zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a., co słusznie podkreśla orzecznictwo sądowe, nie ma znaczenia, czy decyzja ta jest zgodna z prawem, czy też została wydana z naruszeniem prawa. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może więc polegać na ocenie prawidłowości decyzji ostatecznej. W przeciwnym przypadku postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. stawałoby się konkurencyjne do "zwykłego" postępowania i byłoby w istocie niedopuszczalnym rozpoznaniem sprawy w trzeciej instancji, a taka sytuacja musiałaby być zakwalifikowana jako rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 23 marca 2001r., IV S.A. 1515/96, Lex nr 53442, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1996r., III S.A. 1207/95, Lex nr 27431, wyrok NSA z dnia 20 listopada 1996r., III S.A. 1174/95, Lex nr 27380, wyrok NSA z dnia 29 października 1999r., III S.A. 7761/98, Lex nr 43942 czy wyrok NSA z dnia 15 listopada 1996r., III S.A. 1110/95, Lex nr 27376). Zgodzić się nadto należy z prezentowanym w orzecznictwie sądowym poglądem, wedle którego postępowanie wszczęte i prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem, lecz jego celem jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki dyktowane interesem strony, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji (postanowienia) ostatecznej (wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 1997r., III S.A. 854/96, Lex 30615). Za uchyleniem decyzji ostatecznej nie może, w ocenie Sądu, przemawiać także podnoszona przez Spółkę we wniosku o uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę argumentacja, wedle której w świetle obowiązujących przepisów prawnych nie ma obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, a ponadto w wyniku nowelizacji ustawy Prawo Budowlane z dnia 16 kwietnia 2004r., obowiązującej od dnia 1 maja 2004r., uchylono przepis uprawniający organy administracji architektoniczno – budowlanej do nałożenia na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie w pozwoleniu na budowę. Możliwość zastosowania art. 155 k.p.a. w sprawie należy bowiem rozważać w świetle przepisów prawa materialnego obowiązujących w okresie wydawania ostatecznych decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 1984r., S.A./Kr 660/83, OSP 1986, z. 7, poz. 134), a słuszny interes strony – w rozumieniu art. 155 k.p.a. - nie może przejawiać się, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, w dążeniu strony do uniknięcia wykonania obowiązków nałożonych w decyzji ostatecznej, a mianowicie obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie spornej inwestycji. Przyjęcie powyższego poglądu Spółki w konsekwencji prowadziłoby do wyłączenia inwestycji szkodliwej dla środowiska spod kontroli z punktu widzenia zgodności jej ze sztuką budowlaną i przepisami prawnymi (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1997r., III S.A. 1827/95, Lex nr 30814). To zaś godziłoby w interes społeczny, w interesie społecznym leży bowiem ochrona środowiska naturalnego oraz ochrona zdrowia ogółu społeczeństwa. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej czy jej rozbudowa chociażby poprzez instalowanie kolejnych anten należała wszak, czy to zgodnie z § 2 pkt 8 lit.k obowiązującego w dacie udzielania pozwolenia na budowę rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589), czy §3 ust 1 pkt 12 lit.o rozporządzenia Rady Ministrów dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych mogących kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu mogących oddziaływaniu na środowisko (Dz. mogących. Nr 179, poz. 1490), czy też § 3 ust. 1 pkt 8 obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Rady Ministrów mogących dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), do inwestycji mogących szkodliwie oddziaływać na środowisko. Zwrócić nadto należy uwagę na wyrażony w orzecznictwie sądowym pogląd, wedle którego stacja telefonii bazowej komórkowej, jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymaga wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z dnia 8 października 2004r., IV S.A. 1043/03, Lex nr 160841). Zresztą w stosunku do tej inwestycji [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...], a Starosta Powiatu [...] postanowieniem z dnia [...] nr [...] nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, zaś inwestor w swoim wniosku z dnia 25 lutego 2002r. wystąpił z zapytaniem co do obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i zrezygnował z wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] nr [...] nakładające obowiązek opracowania raportu, a następnie wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Nie sposób zgodzić się także z prezentowanym przez skarżącą Spółkę poglądem, wedle którego inwestycja obejmująca wymianę istniejących anten sektorowych na anteny typu 900/1800/2100 MHz oraz montaż dodatkowej anteny radiolinii i urządzeń nadawczo – odbiorczych (indoor) oraz zainstalowanie dodatkowych konstrukcji wsporczych anten sektorowych na istniejącej stacji bazowej lelefonii komórkowej na wieży żelbetowej w Z. stanowi niewymagającą pozwolenia na budowę instalację urządzenia na istniejącym obiekcie budowlanym (art. 29 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 30 ust. 1 prawa budowlanego). Zefiniowane w obowiązującym w dacie wydawania decyzji o pozwolniu na budowę przepisie art. 2 pkt 26 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 73, poz. 852 ze zm.) czy pkt 46 przepisu art. 2 obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800) pojęcie urządzenia telekomunikacyjne jako urządzenia elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewnienia telekomunikacji stosownie do art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) stanowią, obok wszelkiego rodzaju nadziemnych, naziemnych i podziemnych przewodów i urządzeń: wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych, elektroenergetycznych i innych, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemnych budowli, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp., sieć uzbrojenia terenu. Nadto zauważyć należy, iż zgodnie z przepisem art. 2 pkt 20 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. sieć telekomunikacyjna to urządzenia telekomunikacyjne i linie telekomunikacyjne, zestawione i połączone w sposób umożliwiajacy przekaz sygnałów pomiędzy określonymi zakończeniami sieci, za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących enargię elektromagnetyczną. Zgodnie zaś z przepisem art. 3 pkt 3 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym zarówno w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i zaskarżonej decyzji, sieci uzbrojenia terenu zaliczane są do budowli, które nie zostały enumeratywnie wymienione w art. 29 tegoż prawa jako roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę, co w konsekwencji oznacza, iż zgodnie z art. 28 prawa budowlanego ich wykonanie wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Skoro zatem budowa stacji telefonii komórkowej jest zaliczana w polskim systemie prawnym do sieci uzbrojenia terenu, na budowę których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budwę, to w konsekwencji jej rozbudowa, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, również wymaga takiegoż pozwolenia, zwłaszcza, że w przepisie art. 29 prawa budowlanego ustawodawca nie wymienia tego rodzaju inwestycji jako zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę czy nawet zgłoszenia. Na aprobatę zasługuje też wyrażony w orzecznictwie sądowym pogląd, wedle którego wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, a przepisy art. 29 ust. 2 pkt 9 i art. 30 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego nie dotyczą instalowania urządzeń mogących znacząco odziaływać na środowisko, a do takich należą stacje bazowe telefonii komórkowej (wyrok NSA z 16 maja 2005r., OSK 1566/04, Prokutarura i Prawo 2006, z. 1, s. 56). Nie można bowiem przyjąć, iż antena nadawca instalowana na istniejącej wieży jest, jak tego zdaje się oczekiwać Spółka, samodzielnym urządzeniem, tj. np. antena satelitarna zamontowana na istniejącym obiekcie budowlanym. Dla przesyłania sygnałów nie wystarczy bowiem li tylko postawienie obiektu budowlanego, jakim jest maszt (wieża), dla funkcjonowania stacji bazowej telefonii komórkowej konieczne jest natomiast zamontowanie anten nadawczych. A zatem to właśnie anteny nadawcze, co należy podkreślić, stanowią o istocie stacji telefonii komórkowej. Anteny nadawcze są integralną częścią wieży nadawczej, bez anten maszt telefonii komórkowej nie spełnia swojej roli, jaką jest zapewnienie łączności, anteny nadawcze zatem odgrywają kluczową rolę z funkcjonowaniu tej inwestycji, a ich zdemontowanie pozbawia obiekt budowlany - maszt funkcji nadawczej. W ocenie Sądu, wnioskowany przez stronę zakres robót, wskazuje, iż objęta decyzją z dnia [...] inwestycja polegała na modernizacji i rozbudowie już istniejącej stacji. Pogląd ten znajduje odzwierciedlenie także w stanie faktycznym niniejszej sprawy, a mianowicie w decyzji z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany rozbudowy tejże stacji, raporcie oddziaływania na środowisko spornej inwestycji z kwietnia 2002r. oraz sporządzonym na wniosek inwestora projekcie budowlanym z 2002r., gdzie użyto sformułowania "modernizacja stacji" czy "rozbudowa stacji bazowej". Okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż pozwolenie na budowę, stosownie do przepisu art. 33 ust 2 prawa budowlanego, wydawane jest wyłącznie na wniosek inwestora i w zakresie wskazanym w tym wniosku. Ale gdyby nawet zgodzić się z poglądem Spółki, iż sporna inwestycja stanowiła jedynie instalowanie urządzenia na istniejącym obiekcie budowlanym, w tej sprawie maszcie antenowym, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 9 prawa budowlanego i nie wymagała pozwolenia na budowę, to wymagała ona bez wątpienia na mocy art. 30 ust. 1 pkt 2 lit.b powołanej ustawy zgłoszenia właściwemu organowi, a organ ten na mocy ust. 3 tegoż przepisu mógł nałożyć w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż przedmiotowa inwestycja zgodnie z powołanym wyżej rozporządzeniem należało (i nadal należy) do mogących oddziaływać szkodliwie na środowisko. Wskazane wyżej przepisy sprzeciwiają się więc, jak słusznie zauważył Wojewoda [...], uchyleniu decyzji z dnia [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji. Mając powyższe okoliczności na uwadze, uznać należało, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] nie naruszają przepisów prawa materialnego i procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skargę należało zatem na podstawie art. 151 ppsa oddalić.