II SA/Łd 330/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie: NSA Andrzej Kozerski (spr.), p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant: Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2004 r. na rozprawie przy udziale sprawy ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] 2. orzeka, że do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu ; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz W. N. kwotę 10,00 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 3 II SA/Łd 330/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił przyznania W. N. dodatku mieszkaniowego . Jako podstawę materialnoprawną decyzji wskazano przepisy art. 5 i art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71 , poz. 734) W uzasadnieniu decyzji podniesiono , że zainteresowany zajmuje lokal o powierzchni użytkowe większej od przysługującej normy . Normatywna powierzchnia użytkowa dla lokalu mieszkalnego zajmowanego przez rodzinę składającą się z trzech osób wynosi 45 m 2 a tymczasem lokal zainteresowanego ma powierzchnię użytkową 65,60 m 2 a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni lokalu przekracza 60 % . Od powyższej decyzji złożył odwołanie W. N. wnosząc o jej zmianę i przyznanie dodatku do wysokości , którą przewiduje norma . Odwołujący się podkreśla , że jest inwalidą I grupy i z uwagi na stan zdrowia konieczne jest zajmowanie przez niego oddzielnego pokoju . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [..] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję . Zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw do przyznania W. N. dodatku mieszkaniowego z uwagi na treść art. 5 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71 , poz. 734) . Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu organ odwoławczy podniósł , że odwołujący się nie udokumentował uprawnienia do zajmowania oddzielnego pokoju . W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. N. wniósł o jej uchylenie i ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto organ podniósł , że skarżący nie przedstawił stosownego zaświadczenia lekarskiego , które potwierdzałoby konieczność zajmowania przez niego oddzielnego pokoju . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. Nr 153 , poz. 1271 ) sprawy , w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ) . Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem ( legalności ) działalności administracji publicznej ( art. 1 § 2 powołanej wyżej ustawy). W ramach tej kontroli sądy administracyjne badają , czy zaskarżona decyzja ma oparcie w obowiązującym prawie materialnym , i czy w ramach postępowania administracyjnego nie naruszono przepisów regulujących to postępowanie . Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić , że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło, w ocenie sądu do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy . Już w postępowaniu przed organem I instancji skarżący złożył wypis z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS o stwierdzeniu u niego całkowitej niezdolności do pracy a także niezdolności do samodzielnej egzystencji . W ocenie organów orzeczenie to było niewystarczające do uznania , że skarżący ma prawo zajmować oddzielny pokój i odwołały się w tym zakresie do treści art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71 , poz. 734) . Powołany przepis nie wymaga przedłożenia stosownego orzeczenia lekarskiego potwierdzającego uprawnienie osoby niepełnosprawnej do zajmowania oddzielnego pokoju . Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 września 2002 r. w sprawie OPK 27/02 ( ONSA 2003 / 2 / 56 ) stwierdził , że : "W sprawie o przyznanie dodatku mieszkaniowego do ustalenia , że osoba niepełnosprawna wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju , stosownie do przepisu art. 5 ust. 3 ustawy (... ) , nie jest konieczne orzeczenie zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności w tym zakresie" . Skład orzekający w pełni podziela ten pogląd oraz wywody zawarte w uzasadnieniu uchwały . W uzupełnieniu argumentacji prawnej zawartej w przytoczonej uchwale można podkreślić , że w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( Dz. U . Nr 123 , poz. 776 z późn. zm. ) osobą niepełnosprawną jest osoba , która uzyskała orzeczenie o : - zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności , - całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy – na podstawie odrębnych przepisów , - niepełnosprawności przed ukończeniem 16 roku życia . O ile w orzeczeniu o zakwalifikowaniu do jednego z trzech stopni niepełnosprawności może ( choć nie musi ) znajdować się wskazanie co do potrzeby zajmowania oddzielnego pokoju to takiego wskazania nie zawierają orzeczenia lekarza orzecznika ZUS . Brak jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia do przyjęcia poglądu , że osoba niepełnosprawna uznana za całkowicie niezdolną do pracy winna uzyskać jeszcze orzeczenie o zaliczeniu do określonego stopnia niepełnosprawności zawierającego wskazanie , że winna zajmować oddzielny pokój . Okoliczność ta może być udowodniona według ogólnych reguł postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym . Jeśli strona nie przedkłada stosownego zaświadczenia lekarskiego to obowiązkiem organu jest w takiej sytuacji dopuszczenie dowodu z opinii biegłego . Zaniechanie przeprowadzenia takiego dowodu musi być ocenione jako uchybienie przepisom postępowania nakładającym na organ obowiązek wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ( art. 7 , art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. ) . Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt lit. a) i c) i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił obie kwestionowane decyzje . W przedmiocie wykonania zaskarżonych decyzji i o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .