II SA/Łd 336/15

Dnia 8 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2015 roku sprawy ze skargi Skarbu Państwa PGL Lasy Państwowe Nadleśnictwo A w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...], znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania Nadleśnictwa A od decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na odtworzeniu i przebudowie rowu w zakresie wykonania progu spowalniającego spływ wody w ramach inwestycji budowa odcinka kanału deszczowego pod drogą krajową nr [...] wraz z usunięciem istniejących kolizji oraz niezbędną modernizacją rowów odwadniających dla potrzeb odprowadzenia wód deszczowych z dzielnicy B, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U nr z 2013r. poz. 267 z późn. zm. ), art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zmianami) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, że w dniu 28 sierpnia 2014 r. do organu wpłynął wniosek M. K. działającego w imieniu Gminy T. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na odtworzeniu i przebudowie rowu w zakresie wykonania progu spowalniającego spływ wody w ramach inwestycji budowy odcinka kanału deszczowego pod drogą krajową nr [...] wraz z usunięciem istniejących kolizji oraz niezbędną modernizacją rowów odwadniających dla potrzeb odprowadzenia wód deszczowych z dzielnicy B. W dniu 7 listopada 2014 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Nadleśnictwa A, w którym wskazano na informację zawartą w karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia opracowanej dla omawianej inwestycji o kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w związku z powyższym o konieczności zwrócenia się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. o opinię co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W piśmie zwrócono uwagę na lokalizację inwestycji w obszarze ochronnym i w sąsiedztwie rezerwatu przyrody C i D. Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta T. orzekł w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na odtworzeniu i przebudowie rowu w zakresie wykonania progu spowalniającego spływ wody w ramach inwestycji budowa odcinka kanału deszczowego pod drogą krajową nr [...] wraz z usunięciem istniejących kolizji oraz niezbędną modernizacją rowów odwadniających dla potrzeb odprowadzenia wód deszczowych z dzielnicy B. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Od powyższej decyzji odwołanie złożyło Nadleśnictwo A wskazując, iż narusza ona prawo, bowiem prowadzenie robót melioracyjnych o wskazanym zakresie wymaga uzyskania decyzji regionalnego dyrektora ochrony środowiska, który ustala warunki tychże prac. Nadto inwestycja – w ocenie skarżącego - stwarza jedynie pozory, że jest odtworzeniem istniejącego rowu, a w rzeczywistości modernizacja zmierza do znacznej rozbudowy, bowiem rów mający obecnie 0,5 do 0,7 i szerokość 1-1,5 m, a wg zamierzeń inwestora będzie pogłębiony do nawet 1,9 m i poszerzony ponad 4 m. Strona podkreśliła, że inwestycja ta ma przebiegać przez szczególnie chronione siedliska przyrodnicze, takie jak łęg olszowy, olszowo-jesionowy, topolowy a w niewielkiej odległości znajduje się rezerwat przyrody. Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. Kolegium zauważyło, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko nie są wyodrębniane poprzez wskazanie ogólnych kryteriów, a poprzez indywidualne ich wyliczenia. Taką konstrukcję przyjmuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Według Kolegium punktem wyjścia do ustalenia, czy w sprawie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest stwierdzenie czy dane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć, o których mowa wyżej. Organ zauważył, że w rozpatrywanej sprawie przedsięwzięcie polega na odtworzeniu i przebudowie istniejącego rowu w zakresie wykonania progu spowalniającego spływ wody w ramach inwestycji budowa odcinka kanału deszczowego pod drogą krajową nr [...] wraz z usunięciem istniejących kolizji oraz niezbędną modernizacją rowów odwadniających dla potrzeb odprowadzenia wód deszczowych z dzielnicy B. Jak wynika z treści karty informacyjnej rów ma być modernizowany w zakresie przebudowy na odcinku kolizyjnym z drogą krajową i odtworzony w pozostałej części, pogłębiony na odcinku 260 m ze zmienną głębokością od 1,9 m na wlocie, 1,2 m w miejscu progu, do ok. 0,4 m na końcowym odcinku. Na odcinku 25 m od wlotu przy drodze krajowej nr [...] dno i skarpy rowu zabezpieczone będą przed korozją płytami chodnikowymi 50 x 50 cm, w dalszej części umocnione darnią. W połowie długości modernizowanego rowu projekt przewiduje próg spowalniający przepływ wód deszczowych wykonany jako naturalna palisada drewniana wbita w koryto rowu do wysokości 25 cm. Przy przewidywanym maksymalnym napełnieniu rowu wodą do wysokości 35 cm, przelew przez palisadę wyniesie 10 cm. W ocenie organu inwestycja służyć ma polepszeniu warunków przepływu wód deszczowych i zabezpieczeniu korozyjnym skarp i dna rowu. Projektowana inwestycja polegająca jedynie na modernizacji, nie wywołując dodatkowych obciążeń dla środowiska, odpowiednio utwardzona i zabezpieczona przed korozją, będzie spełniała taką samą funkcję co dotychczasowy rów odprowadzający wody deszczowe. Kolegium stwierdziło, że inwestycja nie spowoduje zmiany zagospodarowania terenu, przebiegając jak dotychczas przez tereny leśne. Próg spowalniający pozwoli na zmniejszenie intensywności odpływu wód z terenów leśnych, zapobiegając ich zbytniemu odwodnieniu. Przedsięwzięcie zlokalizowane jest na terenie nie podlegającym ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Najbliższe formy ochrony przyrody to rezerwat D w odległości powyżej 1,7 km od modernizowanego rowu i rezerwat C w odległości powyżej 1,3 km od przedmiotowej inwestycji. W rezultacie Kolegium stwierdziło, że po pierwsze inwestycja nie leży na terenach podlegających ochronie, bowiem zarówno rezerwat D jak i rezerwat C znajdują się w znaczącej odległości a strona odwołująca nie poparła swoich twierdzeń o istnieniu szczególnie chronionych siedlisk w miejscu inwestycji żadnymi dokumentami. Mając natomiast na uwadze pozostałe twierdzenia strony odwołującej organ wskazał, że kwalifikacja przedmiotowego przedsięwzięcia jako budowli piętrzącej z § 3 ust. 1 pkt 66 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie znajduje uzasadnienia mając na względzie wymienioną wyżej treść przepisu. Organ podkreślił, iż zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie budowle piętrzące to budowle hydrotechniczne umożliwiające stałe lub okresowe piętrzenie wody oraz substancji płynnych lub półpłynnych ponad przyległy teren lub akwen. Kolegium dokonało następującej analizy: w § 3 ust. 1 pkt 66 ppkt a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. mówi się o przedsięwzięciach na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5,8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, z wyłączeniem budowli piętrzących wodę na wysokość mniejszą niż 1 m. Przedmiotowe przedsięwzięcie realizowane będzie w ramach istniejącego rowu z modernizacją polegającą na wykonaniu progu spowalniającego spływ wody o wysokości palisady 25 cm (spiętrzenie poniżej 1m). Najbliższe formy ochrony przyrody to rezerwat D w odległości powyżej 1,7 km od modernizowanego rowu i rezerwat C w odległości powyżej 1,3 km od przedmiotowej inwestycji. Z kolei § 3 ust. 1 pkt 66 ppkt b) rozporządzenia stanowi o przedsięwzięciach związanych ze spiętrzeniem dotyczącym cieków naturalnych. Przedsięwzięcie jest modernizacją istniejących rowów odwadniających dla potrzeb odprowadzenia wód deszczowych z dzielnicy B. Następnie w § 3 ust. 1 pkt 66 ppkt c) rozporządzenia mowa o przedsięwzięciu realizowanym na cieku, gdzie w promieniu mniejszym niż 5 km na tym samym cieku lub cieku z nim połączonym znajduje się inna budowla piętrząca wodę. Przedsięwzięcie polega na modernizacji istniejących rowów odwadniających dla potrzeb odprowadzenia wód deszczowych z dzielnicy B, w ramach której nie przewiduje się budowli piętrzących wodę i nie istnieją takie budowle w promieniu mniejszym niż 5 km na tym samym cieku lub cieku z nim połączonym. Dalej § 3 ust. 1 pkt 66 ppkt d) dotyczy przedsięwzięcia jako budowli piętrzącej wodę na wysokość nie mniejszą niż 1 m. W projekcie przewiduje się wysokość progu palisady 25 cm od dna rowu, z maksymalnym napełnieniem rowu do wysokości 35 cm, z czego wprost wynika przelew o wysokości 10 cm w rowie o głębokości 1,2 m. Nie wystąpi więc spiętrzenie wody powyżej 1m, i tym bardziej ponad przyległy teren. Kolegium uznało, że przedsięwzięcie polegające na odtworzeniu i przebudowie rowu w zakresie wykonania progu spowalniającego spływ wody w ramach inwestycji - budowa odcinka kanału deszczowego pod drogą krajową nr [...] wraz z usunięciem istniejących kolizji oraz niezbędną modernizacją rowów odwadniających dla potrzeb odprowadzenia wód deszczowych z dzielnicy B, nie należy do przedsięwzięć, których realizacja wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym stanie rzeczy, wobec oczywistego stanu prawnego, organ I instancji prawidłowo podjął decyzję o umorzeniu postępowania wszczętego tym wnioskiem. W przedmiotowej sprawie została bowiem spełniona przesłanka bezprzedmiotowości, uzasadniające umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Bezprzedmiotowym jest bowiem prowadzenie postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko w odniesieniu do inwestycji, do których przepis prawa nie ustanawia takiego obowiązku. Powyższą decyzję zaskarżył Skarb Państwa PGL Lasy Państwowe Nadleśnictwo A w Ł., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Nadleśnictwo A nie zgodziło się z powyższym rozstrzygnięciem z następujących powodów: Gmina T. planuje inwestycję polegającą na budowie odcinka kanału deszczowego pod drogą krajową nr [...] wraz z usunięciem istniejących kolizji oraz niezbędną modernizacją rowów odwadniających dla potrzeb odprowadzenia wód deszczowych z dzielnicy B. Nadleśnictwo uzależnia swoją zgodę na prowadzenie w/w inwestycji i uzgodnienie projektu od przedstawienia oceny oddziaływania na środowisko z uwagi na fakt, że w przekonaniu Nadleśnictwa, inwestycja ta (modernizacja rowu zgodna z projektem) zagraża obszarom chronionym, przez które przebiega - szczególnie chronionym siedliskom przyrodniczym (może powodować osuszenie bezpośrednio przyległego do inwestycji terenu leśnego). Dodatkowo, w niewielkiej odległości od planowanej inwestycji znajdują się rezerwaty przyrody. Powyższe argumenty były przez Nadleśnictwo prezentowane zarówno na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, jak i w odwołaniu od decyzji. W ocenie Nadleśnictwa bowiem, przedmiot niniejszego postępowania nie został ograniczony do wykonania samego progu spowalniającego, ale do całego przedsięwzięcia, który wnioskodawca określa jako przebudowę i modernizację. Zdaniem strony skarżącej przedsięwzięcie spowoduje, zgodnie z przedstawionym projektem, zmianę parametrów rowu, w tym jego poszerzenie, wymagające dokonania wycinki drzew oraz przegłębienie. Modernizacja rowu zmierza bowiem do jego znacznej rozbudowy. Obecny rów ma głębokość 0,5-0,7 m i szerokość ok. 1-1,5 m. Wg zamierzeń inwestora rów ma zostać pogłębiony nawet do 1,9 m a jego szerokość wynosić będzie ponad 4 m. Skarżący zatem swoją argumentację odnosi przede wszystkim do przedsięwzięcia jako całości, a nie wyłącznie do budowy progu spowalniającego. Wydana decyzja pierwszoinstancyjna, jak i decyzja SKO stwarzają pozory, że inwestycja polega jedynie na odtworzeniu istniejącego rowu oraz budowie rowu spowalniającego, a tak nie jest. SKO w zaskarżonej decyzji powtarza za organem l instancji, że inwestycja polegać ma jedynie na modernizacji, nie wywołując dodatkowych obciążeń dla środowiska, odpowiednio utwardzona i zabezpieczona przed korozją, będzie spełniała taką sama funkcję co dotychczasowy rów odprowadzający wody deszczowe, zupełnie pomija zatem faktyczny zakres planowanej inwestycji. W przekonaniu skarżącego inwestycja prowadzona na gruntach Nadleśnictwa polegająca de facto na rozbudowie rowu melioracyjnego spowoduje niewątpliwie zmianę w zakresie oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 118 ust.1 ustawy o ochronie przyrody z dn. 16 kwietnia 2004r. "Prowadzenie robót polegających na regulacji wód oraz budowie wałów przeciwpowodziowych, a także robót melioracyjnych, odwodnień budowlanych, oraz innych robót ziemnych zmieniających stosunki wodne - na terenach o szczególnych wartościach przyrodniczych, zwłaszcza na terenach, na których znajdują się skupienia roślinności o szczególnej wartości z punktu widzenia przyrodniczego, terenach o walorach krajobrazowych i ekologicznych, terenach masowych lęgów ptactwa, występowania skupień gatunków chronionych oraz tarlisk, zimowisk, przepławek i miejsc masowej migracji ryb i innych organizmów wodnych, następuje na podstawie decyzji regionalnego dyrektora ochrony środowiska, który ustala warunki prowadzenia robót". Skarżący nie zgodził się z argumentacją organu II instancji w zakresie znaczącej odległości planowanej inwestycji od rezerwatów D i C. Jedynie ocena środowiskowa może udzielić odpowiedzi na pytanie, czy planowana inwestycja może wpłynąć na stosunki wodne na terenie oddalonym od inwestycji o nie więcej niż 2 km. Z pewnością jednak inwestycja wpłynie na pogorszenie warunków środowiskowych na terenach chronionych siedlisk przyrodniczych. Nie sposób przy tym zgodzić się z organem II instancji, że powyższego argumentu nie można było wziąć pod uwagę, bowiem Skarżący w postępowaniu administracyjnym nie wykazał stosownym dokumentem istnienia tych siedlisk. Istnienie siedlisk przyrodniczych jest elementem stanu faktycznego, żaden dokument nie ustanawia tych siedlisk. One po prostu istnieją w przyrodzie i są uznawane za obszary chronione na podstawie spełnienia stosownych kryteriów. Takie obszary oznaczone kodem 91EO, są chronione na podstawie tzw. Dyrektywy siedliskowej (Dyrektywa 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory) niezależnie, czy znajdują się na obszarze Natura 2000. Powyższe siedliska - łęgi olszowe, olszowo-jesionowe i topolowe zaznaczone zostały na mapie gospodarczej Nadleśnictwa. W załączeniu skarżący przedstawił wyciąg z mapy gospodarczej Nadleśnictwa. Zdaniem skarżącego w przypadku jednak, gdyby organ miał wątpliwości co do lokalizacji siedlisk przyrodniczych, winien powołać biegłego, którego opinia byłaby włączona w poczet materiału dowodowego. Nie można zatem czynić zarzutu stronie postępowania, że nienależycie dokumentowała własne twierdzenia. Dalej skarżący podniósł, iż łęgi olszowe, jesionowe, topolowe wykształcają się na glebach mokrych, zalewanych wodami rzecznymi, podbagiennych. Charakterystykę powyższych siedlisk załączono do skargi. Występowanie siedlisk przyrodniczych objętych ochroną wspólnotową, w powiązaniu z brzmieniem art. 118 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, w przekonaniu Nadleśnictwa powoduje konieczność uzyskania oceny oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do merytorycznego rozpoznania. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach art. 145 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Kontroli Sądu została poddana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. sprawa administracyjna staje się bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zmianami). Zgodnie z art. 71 ust. 2 tej ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jeżeli przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest przedsięwzięcie, które nie kwalifikuje się ani do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani nawet do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (dla których ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się fakultatywnie), to nie ma potrzeby określać dla niego środowiskowych uwarunkowań. W takiej sytuacji postępowanie wszczęte na podstawie wniosku należy umorzyć jako bezprzedmiotowe. (por. wyrok WSA w Białymstoku, II SA/Bk 996/14 z dnia 21 stycznia 2015 r., Lex nr 1650973). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Zasadnie zatem organy rozpoczęły swe rozważania od kwalifikacji spornego przedsięwzięcia z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Przedmiotem przedsięwzięcia jest odtworzenie i przebudowie rowu w zakresie wykonania progu spowalniającego spływ wody w ramach inwestycji budowa odcinka kanału deszczowego pod drogą krajową nr [...] wraz z usunięciem istniejących kolizji oraz niezbędną modernizacją rowów odwadniających dla potrzeb odprowadzenia wód deszczowych z dzielnicy B. Na akceptację zasługuje wniosek organu, iż niemożliwe jest zakwalifikowanie spornego progu jako budowli piętrzącej w rozumieniu § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie (budowla hydrotechniczna umożliwiająca stałe lub okresowe piętrzenie wody oraz substancji płynnych lub półpłynnych ponad przyległy teren lub akwen). Z akt sprawy wynika, że palisada ma wysokość 25 cm i nie ma technicznej możliwości spiętrzenia wody ponad przyległy teren, gdyż nawet nie zbliża się do korony rowu. Na wszelki wypadek jednak przedmiotem swej analizy organy prawidłowo uczyniły w szczególności dwa przepisy: § 3 ust. 1 pkt 66 oraz pkt 67 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 66 ppkt a) rozporządzenia budowle piętrzące wodę inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 35 i 36 rozporządzenia na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, z wyłączeniem budowli piętrzących wodę na wysokość mniejszą niż 1 m realizowanych na podstawie planu ochrony, planu zadań ochronnych lub zadań ochronnych ustanowionych dla danej formy ochrony przyrody, Słusznie organ zauważył, że sporne przedsięwzięcie realizowane będzie w ramach istniejącego rowu z modernizacją polegającą na wykonaniu progu spowalniającego spływ wody o wysokości palisady 25 cm, zaś najbliższe formy ochrony przyrody znajdują się w odległości powyżej 1,7 km oraz powyżej 1,3 km od modernizowanego rowu (rezerwat D i rezerwat C). Powyższe uzasadnia wniosek, że przedsięwzięcie nie spełnia analizowanych przesłanek. Z kolei § 3 ust. 1 pkt 66 ppkt b) rozporządzenia stanowi o przedsięwzięciach związanych ze spiętrzeniem dotyczącym cieków naturalnych. Także tutaj organ trafnie ocenił, że przedsięwzięcie jest modernizacją istniejących rowów odwadniających dla potrzeb odprowadzenia wód deszczowych z dzielnicy B, a więc nie odnosi się do cieku naturalnego. Następnie w § 3 ust. 1 pkt 66 ppkt c) rozporządzenia mowa o przedsięwzięciu realizowanym na cieku, gdzie w promieniu mniejszym niż 5 km na tym samym cieku lub cieku z nim połączonym znajduje się inna budowla piętrząca wodę. Z akt sprawy wynika, że w ramach spornego przedsięwzięcia nie przewiduje się innych budowli piętrzących wodę i nie istnieją takie budowle w promieniu mniejszym niż 5 km na tym samym cieku lub cieku z nim połączonym. Natomiast § 3 ust. 1 pkt 66 ppkt d) rozporządzenia odnosi się do budowli piętrzącej wodę na wysokość nie mniejszą niż 1 m. Z akt sprawy wynika, że inwestor przewiduje wysokość progu palisady 25 cm od dna rowu, z maksymalnym napełnieniem rowu do wysokości 35 cm, z czego wynika przelew o wysokości 10 cm w rowie o głębokości 1,2 m. Nie wystąpi więc spiętrzenie wody powyżej 1m. W sprawie nie ma również zastosowania § 3 ust. 1 pkt 67 rozporządzenia, który odnosi się do kanałów w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469). Przywołana definicja ustawowa stanowi, że przez kanały rozumie się sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna co najmniej 1,5 m przy ich ujściu lub ujęciu. Ze zgodnych oświadczeń stron złożonych na rozprawie w dniu 8 września 2015 r. oraz dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, iż szerokość dna rowu przy wejściu i ujściu kanału wynosi 50 cm, co uzasadnia twierdzenia organu. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut skargi co do braku opinii RDOŚ. Art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wyraźnie wskazuje, że postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Także i w takim wypadku wydanie postanowienia poprzedza opinia RDOŚ – art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy. Aby jednak przejść do etapu tej oceny, najpierw trzeba stwierdzić, że planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie można odczytywać art. 63 ust. 1 ustawy w taki sposób, by pominąć wyrażenie "mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" i wymagać tej oceny dla każdej zawnioskowanej inwestycji. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 188 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.). Po pierwsze dlatego, że regulacja ta ma charakter szczególny i niezależny od kontrolowanego postępowania, stanowi podstawę do odrębnego postępowania. Organ nie naruszył tego przepisu, bowiem nie miał on zastosowania w tym postępowaniu. Po drugie, sporne przedsięwzięcie nie stanowi melioracji wodnych. Melioracje wodne polegają bowiem na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami (art. 70 ust. 1 Prawa wodnego). Tymczasem celem spornego przedsięwzięcia jest odprowadzenia wody deszczowej. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia tzw. Dyrektywy siedliskowej przypomnieć należy, że akt ten implementowano do polskiego porządku ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Dla skuteczności tego zarzutu należało więc wskazać konkretny przepis ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, tymczasem skarżący tylko ogólnikowo powołał się na ww. Dyrektywę. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał działanie organów administracji w niniejszej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego, nie dopatrzył się też naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi. m.m.