II SA/Łd 339/09

Dnia 8 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie: Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Tuczek - Podczaska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2009 roku na rozprawie sprawy ze skargi S. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę LS Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] r. po rozpatrzeniu odwołania M. P. od decyzji Starosty P. z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, na nieruchomości położonej w K. przy ulicy A. 29, na działce o nr ewid. 321 dla S.L. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu 14 lipca 2008 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął wniosek S.L. o wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę i nadbudowę części budynku mieszkalnego przy ulicy A. w K. 15 lipca 2008 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie przedmiotowej inwestycji. Strony nie wniosły uwag. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, obejmującego wykonanie robót budowlanych polegających na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego na nieruchomości położonej w K. przy ul. A. 29. Od decyzji organu pierwszej instancji w ustawowo przewidzianym terminie odwołała się M.P., właścicielka działki oznaczonej numerem ewid. 317/2 wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji. Skarżąca podniosła, że inwestor zawłaszczył część pasa ziemi będącego jej własnością. Ponadto planowana inwestycja spowoduje zakłócenia w korzystaniu z nieruchomości skarżącej w przyszłości i uniemożliwi jej rekonstrukcję dachu. Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego uchylił skarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na nieprawidłowości postępowania przeprowadzonego przez Starostę P. Organ odwoławczy wskazał na następujące uchybienia występujące w projekcie: - granice działki na projekcie zagospodarowania przestrzennego są obrysowane grubą kreską, co uniemożliwia dokładne odczytanie przebiegu granicy dzielącej nieruchomości gruntowe, - część rysunkowa projektu powinna być sporządzona na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, - strony projektu budowlanego oraz załączniki do projektu winny być ponumerowane, a projekt należy sporządzić w sposób uniemożliwiający jego dekompletację, - część rysunkowa projektu budowlanego obiektu powinna zawierać wyróżnienie graficzne części projektowanej od stanu istniejącego, - dach projektowanego budynku jest jednospadowy, czym nie spełnia wymogu decyzji o warunkach zabudowy, - inwestor złożył nieprawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ pierwszej instancji w trybie art. 64 § 2 K.p.a. wezwał inwestora do złożenia prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Starosta P. zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym wskazanych przez organ odwoławczy. W odpowiedzi inwestor uzupełnił wskazane braki, m. innymi przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością, uzyskał decyzję zmieniającą decyzję o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r. w zakresie geometrii dachu. Projekt zagospodarowania wykonany został na mapie do celów projektowych zgodnej z aktualną mapą jednostkową przyjętą do Państwowego Zasobu i Geodezyjnego i Kartograficznego. W projekcie budowlanym określone zostały odległości projektowanego budynku od granicy działki. Organ pierwszej instancji zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego i poinformował o przysługującym prawie zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na terenie działki nr 321 przy ul. A. 29 w K. Od przedmiotowej decyzji w ustawowo przewidzianym terminie odwołanie wniosła M.P. - właścicielka działki oznaczonej numerem ewid. 317/2 wnosząc o uchylenie decyzji. Po analizie materiału dowodowego zebranego w sprawie organ odwoławczy stwierdził, iż przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ustala warunki usytuowania budynków w stosunku granicy z sąsiednią działką budowlaną, mające na celu zapewnienie podstawowych warunków użytkowych i bezpieczeństwa w zabudowie, w korelacji do innych przepisów rozporządzenia, dotyczących oświetlenia dziennego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i nasłonecznienia określonych pomieszczeń oraz z uwzględnieniem prawidłowości zabudowy danej działki. Organ wskazał, że odległości ustalone w § 12 ust. 1 są również skorelowane z warunkami § 271 ust. 9 dotyczącymi odległości między budynkami, wymaganymi ze względu na bezpieczeństwo pożarowe. Przepis § 12 stanowi: 1. Jeżeli z przepisów §13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. 2. Odległość od granicy, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się w poziomie od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego ściany lub w połaci dachowej budynku zwróconej w stronę tej granicy lub od najbliższej krawędzi otworu okiennego umieszczonego w dachu. 3. Sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo 2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. 4. Jeżeli na sąsiedniej działce: 1) w odległości od 1,5 m do 3 m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości od tej granicy, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej, 2) bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Z projektu budowlanego przedstawionego do zatwierdzenia wynika, iż projektowany budynek w żadnym zakresie nie odpowiada wskazanemu przepisowi poprzez niezachowanie wymaganych ustawowo odległości, inwestor nie uzyskał również zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które ma charakter doraźnej podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Zgodnie z art. 35 ustawy Prawo budowlane właściwy organ m. innymi sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym z przepisami techniczno - budowlanymi. Starosta P. nie dokonał oceny projektowanej inwestycji pod względem zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami techniczno- budowlanymi, czego skutkiem było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku bez zachowania wskazanych w przepisie odległości. Przedmiotem regulacji art. 9 Prawa budowlanego jest instytucja "odstępstwa od przepisów techniczno budowlanych". Ustawodawca dopuszcza możliwość zastosowania odstępstwa od tych przepisów w ściśle określonych warunkach. W sytuacjach szczególnych, wynikających z warunków lokalnych, w szczególności takich jak kształt i wymiary nieruchomości, położenie względem nieruchomości sąsiednich, ukształtowanie terenu, stan zagospodarowania danej nieruchomości i terenów sąsiadujących, może istnieć potrzeba takiego wyważenia interesów indywidualnych i interesu publicznego, która uzasadniałaby wyłączenie stosowania określonych przepisów techniczno - budowlanych. W przypadku, gdy inwestor nie złoży odrębnego wniosku o odstępstwo od przepisów techniczno -budowlanych, bądź we wniosku inwestora o pozwolenie na budowę brak jest wzmianki o takim wniosku, to wydaje się, że zgodnie z art. 7 K.p.a. do rozważenia tej kwestii zobowiązany jest organ właściwy do załatwienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Przepis art. 7 K.p.a. wymaga, aby organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Również, zgodnie z przepisem art. 9 K.p.a. organ administracji zobowiązany jest do poinformowania inwestora o okolicznościach prawnych wskazujących na konieczność złożenia wniosku o zastosowanie odstępstwa w taki sposób, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. Do wystąpienia z wnioskiem do właściwego ministra w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo jest uprawniony wyłącznie organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu wojewódzkiego należałoby również dokonać oceny legalności zabudowy działki o nr ewid. 317/2 należącej do skarżącej. Istniejący na wskazanej działce budynek gospodarczy wybudowany jest niezgodnie z przepisami techniczno - budowlanymi, co uniemożliwia dokonanie zabudowy nieruchomości gruntowej inwestora. Z dokumentacji zgromadzonej przez organ wyższego stopnia wynika również, iż nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego usytuowanego na działce 317/2 leżącego tuż przy granicy działki, jednak na aktualnej mapie zagospodarowania terenu dołączonej do projektu w dalszym ciągu obiekt istnieje jako budynek gospodarczy. Biorąc pod uwagę powyższe uchybienia, konieczność przeprowadzenia w znacznym zakresie postępowania wyjaśniającego oraz fakt, iż powyższych czynności Wojewoda nie może konwalidować w postępowaniu odwoławczym, należało uchylić zaskarżona decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Od powyższej decyzji skargę do Sądu wniósł S.L. zarzucając naruszenie: 1. art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), w związku z § 12 ust.4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) poprzez przyjęcie, że projekt budowlany obejmujący rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości położonej w K. przy ul. A. 29 nie spełnia wymagań § 12 ust.4 pkt 2, o jakich mowa w cytowanym powyżej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca; 2. art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) w związku z § 12 ust.4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nałożenie na skarżącego obowiązku uzyskania pozwolenia na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych, o których mowa w art. 7 ustawy — Prawo budowlane, mimo braku ustawowych przesłanek ubiegania się o taką zgodę; 3. art. 7 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze. zm.) poprzez przyjęcie, że organ I instancji - Starosta Powiatowy w P. przy wydaniu decyzji w niniejszej sprawie nie podjął kroków zmierzających do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej . Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 art. 1 powołanego aktu ). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej . Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji sąd zobligowany jest również uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie jej wydania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. W rozpoznawanej sprawie istniały bowiem uzasadnione podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Obowiązkiem organu administracji architektoniczno – budowlanej było przeto zbadanie kompletności projektu budowlanego, jego zgodności z warunkami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a nadto zgodności z przepisami powołanej ustawy - Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ). W rozpoznawanej sprawie okolicznością istotną z punktu widzenia rozstrzygnięcia wniosku inwestora było jednoznaczne ustalenie miejsca usytuowania projektowanej rozbudowy. Z załączonej do projektu budowlanego mapy sytuacyjno – wysokościowej do celów projektowych z dnia 7.05.2007 r. zdaje się wynikać, iż projektowany budynek oznaczony nr 3 będzie usytuowany w pewnej, niewielkiej, aczkolwiek bliżej nieokreślonej odległości od budynku gospodarczego znajdującego się na sąsiedniej działce, a zatem powstaje pytanie, czy będzie to obiekt projektowany w granicy ? Rzut parteru tego obiektu wskazuje natomiast, iż budynek oznaczony nr 2 znajduje się w odległości 22 cm od ściany budynku gospodarczego sąsiada, zaś ściana tego budynku usytuowana jest w odległości 9 cm od granicy. Ponadto ściana projektowanego budynku oznaczonego nr 3 również usytuowana jest w pewnej odległości od granicy. Ściany budynku gospodarczego uczestniczki postępowania M. P. i projektowanego budynku oznaczonego nr 3 nie są więc ścianami przylegającymi do siebie. Powołany zaś przez organ § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ) dopuszcza sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy, przylegającej do istniejącej ściany, jeżeli bezpośrednio przy tej granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku. Warunkiem zastosowania wskazanego przepisu jest więc istnienie budynku na sąsiedniej działce, bezpośrednio przy jej granicy oraz takie zaprojektowanie nowego obiektu, aby jego ściana bez otworów okiennych lub drzwiowych przylegała do istniejącej ściany. Oznacza to, iż projektowany budynek nie może być usytuowany w innym miejscu granicy nieruchomości niż budynek już istniejący, a ponadto ściany obu budynków muszą być ścianami przylegającymi do siebie, czyli stykającymi się, a zatem pomiędzy nimi nie może być żadnej wolnej przestrzeni. Odmienna, zaprezentowana w skardze wykładnia powołanego przepisu jest w ocenie Sądu niezgodna z jego treścią. W tym stanie rzeczy, nie można zdaniem Sądu postawić organowi zarzutu niewłaściwego powołania przepisu art. 9 Prawa budowlanego, który umożliwia inwestorowi uzyskanie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, a zatem usytuowanie obiektu w niewielkiej odległości od granicy. Należy również podkreślić, że inwestor nie powoływał się na uregulowanie § 12 ust. 3 rozporządzenia, dopuszczające możliwość sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. Jak stanowi art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych, o których mowa w art. 7. Właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo – ust. 2. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. ) w ustępie 3 i 4 § 12 ustanawiają normy prawne dotyczące dopuszczalności sytuowania w zbliżeniu do granicy działki budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. O spełnieniu przesłanek ustanowionych w § 12 rozporządzenia, a tym samym o dopuszczalności sytuowania budynków przy granicy działki w przypadkach przewidzianych w tym przepisie orzeka samodzielnie organ administracji publicznej właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. To zaś oznacza, iż w zakresie uregulowanym w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. ) nie stosuje się art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W przypadkach zaś nieuregulowanych § 12 powołanego rozporządzenia ma zastosowanie art. 9 Prawa budowlanego. Inwestor musi zatem uzyskać zgodę właściwego organu na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, o których mowa w art. 7. Zgody takiej skarżący w toku postępowania jednak nie przedstawił. Osobne zagadnienie stanowi natomiast rozważenie przez organ zachowania wymagań ochrony przeciwpożarowej projektowanego budynku. Zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze inwestor konsekwentnie podnosił, iż do projektowanej rozbudowy ma zastosowanie regulacja § 12 ust. 4 pkt 2 cytowanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W skardze natomiast dodatkowo wykazywał, iż planowany obiekt jest zwolniony od wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Należy jednak podkreślić, iż skarżący całkowicie przeoczył obostrzenia przewidziane § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. ). Przepis ten stanowi, iż budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Zgodnie z § 209 ust. 2 pkt 4 cytowanego rozporządzenia projektowany budynek zaliczony został do budynków mieszkalnych oznaczonych symbolem ZL IV. Z kolei § 212 ustanawia pięć klas odporności pożarowej budynków lub ich części oznaczonych literami A, B, C, D i E. Budynki oznaczone symbolem ZL IV ( niskie ) zaliczone zostały do klasy odporności ogniowej "D". Zgodnie natomiast z § 232 ust. 4 ściany stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego w budynkach o klasie odporności pożarowej D i E winny mieć odporność R E I 60. Z kolei ust. 5 tego przepisu stanowi, iż klasa odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujących się w nich otworów w budynkach, o których mowa w § 213, powinna być nie mniejsza od określonej w ust. 4 dla budynków o klasie odporności pożarowej "D" i "E". Analiza powołanych powyżej przepisów jednoznacznie wskazuje, iż projektowany obiekt winien posiadać ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o określonej odporności ogniowej. Z dokumentów załączonych do akt sprawy, w tym projektu budowlanego nie wynika jednak, aby wymagania te zostały spełnione, zaś uzasadnienie decyzji organu I instancji nie zawiera w tym zakresie jakichkolwiek rozważań. Organ nie ustosunkował się również do podnoszonych w toku postępowania zarzutów uczestniczki postępowania w zakresie naruszenia jej uzasadnionych interesów jako osoby, której nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, do czego był zobligowany art. 5 ust.1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej; Nie ulega wątpliwości, że bez rozważenia, czy inwestor spełnił wszystkie warunki dla uzyskania pozwolenia na budowę przewidziane w cytowanych przepisach, decyzja o pozwoleniu na budowę nie może zostać wydana. W tym stanie rzeczy, decyzja organu odwoławczego podjęta w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. nie mogła być uznana za wadliwą i naruszającą wskazane w skardze przepisy prawa. Z przytoczonych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. B.C.