II SA/Łd 347/17

Dnia 13 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją lokalizacji celu publicznego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. A. P. A. K. zaskarżył do sądu administracyjnego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku, nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją lokalizacji celu publicznego. Jednocześnie ze skargą skarżący wniósł o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało odebrane przez jego żonę, która była chora przez długi czas, podobnie jak skarżący i jego dzieci. Dopiero po zakończeniu rekonwalescencji żona odnalazła zaległe postanowienie i przekazała je skarżącemu, co nastąpiło w dniu 31 marca 2017r. Jak wyjaśnił skarżący, jego żona zapomniała o przekazaniu skarżącemu otrzymanego pisma z uwagi na liczne obowiązki i choroby członków rodziny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podniosło, że skarżący nie wykazał, aby spełnione zostały przesłanki przywrócenia terminu, określone w art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - w skrócie: "P.p.s.a." - tj. nie uprawdopodobnił, aby do uchybienia terminu do wniesienia skargi na postanowienie Kolegium doszło bez jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi musi jednak spełniać warunki formalne określone w art. 87 § 1 - § 4 P.p.s.a., a zatem po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Po drugie we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Po trzecie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Po czwarte równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy. Chodzi o to, że strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt II GZ 223/10 – dostępne w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadnił uchybienie terminu chorobami członków rodziny i związanym z tym faktem, że żona nie przekazała mu odebranego postanowienia. Niestety wskazane przez skarżącego okoliczności uchybienia terminu nie uzasadniają jego przywrócenia. Jeszcze raz należy podkreślić, że przywrócenie terminu może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. Do takich powodów z pewnością można zaliczyć chorobę, jednakże nie każda choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany lub nagły, czyli musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym strona musi uwiarygodnić, iż stan zdrowia w danym, konkretnym okresie uniemożliwiał jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności osobiście, jak również wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą. Na okoliczność zaistnienia nagłej choroby uniemożliwiającej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności może być przedstawione np. stosowne zaświadczenie lekarskie albo karta leczenia szpitalnego. Tymczasem skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które uprawdopodobniałyby okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu z powodu swojej choroby, jak i choroby członków rodziny. Z pewnością za okoliczność uprawdopodabniającą brak winy w dochowaniu terminu nie może również stanowić fakt, że żona skarżącego zapomniała mu przekazać odebranego przez nią postanowienia. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarżący nie uwiarygodnił stosowną argumentacją faktu, że przeszkoda uniemożliwiająca złożenie skargi w terminie była od niego niezależna, a skoro tak, to należy również stwierdzić, iż skarżący nie wykazał należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, a więc ponosi wyłączną odpowiedzialność za uchybienie terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak sentencji. A. P.