II SA/Łd 352/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na uchwałę Rady Gminy Ksawerów z dnia 20 października 2005 r. nr XXXVI/296/05 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ksawerów p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić na rzecz skarżącego A. P. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 300,00 (trzysta) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 17 maja 2019 roku pod poz. [...]. B.A. Pismem z dnia 25 marca 2019 r. A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy Ksawerów z dnia 20 października 2005 r. nr XXXVI/296/05 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ksawerów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2019 roku skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wezwania organu, przed wniesieniem skargi, do usunięcia naruszenia prawa – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 17 czerwca 2019 roku. Przy piśmie z dnia 18 czerwca 2019 r. skarżący przedłożył pismo z dnia 19 lutego 2019 r. skierowane do Urzędu Gminy Ksawerów, w którym wnosi o zmianę miejscowego planu zagospodarowania poprzez zlikwidowanie wytyczonej drogi przez jego posesję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Powołane brzmienie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. – obowiązujące do dnia 1 czerwca 2017 roku – ma zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie 1 czerwca 2017 roku. Przepis ten stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu sprzed nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Natomiast w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (art. 52 § 4 p.p.s.a.). W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W związku z tym, że kwestionowaną uchwałę podjęto w dniu 20 października 2005 r., skargę w niniejszej sprawie należało poprzedzić wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z powołanymi przepisami, w tym art. 101 ust. 1 u.s.g., warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy podjętą przed dniem 1 czerwca 2017 roku jest uprzednie bezskuteczne wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego jej postanowieniami. Wezwanie takie może być wniesione w każdym czasie, ale dopiero jego dokonanie otwiera drogę do sądowej kontroli aktu administracyjnego. Instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa (stanowiąca surogat środka zaskarżenia) nie ma wyłącznie charakteru formalnego, lecz ma umożliwiać kompetentnemu organowi gminy, który podjął kwestionowany akt, wyeliminowanie z obrotu prawnego takich unormowań zawartych w uchwale, które w świetle obowiązującego, obiektywnego porządku prawnego, naruszają interes prawny lub uprawnienie podmiotu wzywającego do usunięcia naruszenia prawa. Czynność wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie może mieć jedynie charakteru formalnego, a musi dawać radzie gminy rzeczywistą możliwość odniesienia się do indywidulanie zgłoszonych zarzutów. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy bez wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia skutkuje odrzuceniem skargi przez ten sąd jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z akt niniejszej sprawy, a w szczególności z pisma skarżącego z dnia 18 czerwca 2019 r. wynika, że skarżący, przed wniesieniem skargi, nie wezwał właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Powołanego pisma z dnia 18 czerwca 2019 r. nie sposób uznać za takie wezwanie, bowiem po pierwsze nie zostało ono skierowane do Rady Gminy Ksawerów, a po drugie było jedynie postulatem dotyczącym likwidacji drogi w przyszłym projekcie miejscowego planu zagospodarowania. Wobec powyższego uznać należy, że skarżący nie wyczerpał trybu zaskarżenia uchwały organu gminy wynikającego z art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej. Z tego powodu skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu, o czym sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. B.A.