II SA/Łd 353/09

Dnia 7 sierpnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant sekretarz sądowy Marcelina Chmielecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2009 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. LS Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] (znak: [...]), po rozpatrzeniu odwołania M. W., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku, Nr [...] (znak: [...]) o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę, polegających na budowie budynku gospodarczego na działce Nr ewid. [...], obręb [...] w B. przy ul. C. [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, M. W. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę, a polegających na budowie budynku gospodarczego. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] roku zobowiązał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia poprzez wskazanie terminu rozpoczęcia robót, podanie wymiarów budynku i powierzchni zabudowy, złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wskazania usytuowania planowanego budynku gospodarczego na mapie do celów lokalizacyjnych w jednostce urbanistycznej obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwymiarowanie budynku oraz podanie odległości od działek sąsiednich. W odpowiedzi na to postanowienie M. W. złożył w Starostwie Powiatowym w B. w dniu 19 lutego 2009 roku pismo wyjaśniające, w którym określił termin rozpoczęcia robót budowlanych oraz powierzchnię zabudowy. Nie złożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do pisma dołączone zostały mapy z zasobów geodezyjnych z naniesioną lokalizacją budynku gospodarczego oraz podanymi jego wymiarami. Decyzją z dnia [...] roku Starosta [...] zgłosił sprzeciw w sprawie zgłoszenia budowy budynku gospodarczego, z uwagi na fakt, iż budowa objęta zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odwołaniu od powyższej decyzji M. W., domagając się zmiany niekorzystnej decyzji wskazał, że planowana budowa ma na celu wyprowadzenie produkcji rolniczej z budynku gospodarczego, który będzie zaadoptowany na cele mieszkaniowe. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest nieaktualny i powinien być zweryfikowany. Odwołujący się nie musi wykazywać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż jest właścicielem działki. Odległość od sąsiedniej działki (1,35 m) jest wystarczająca. Inna lokalizacja budynku na działce będzie niefunkcjonalna i będzie wymagała wycięcia drzew owocowych. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] roku utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m.in. budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt. 1-3. Do zgłoszenia należy, zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Zgodnie z regulacją art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2 przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. W stanie faktycznym sprawy inwestor spełnił jeden z warunków określony powyższym przepisem prawa budowlanego - tj. zgłosił zamiar budowy budynku gospodarczego o wymaganych wymiarach, ale działki, na której zamierza go wybudować nie można nazwać istniejącą działką siedliskową. Jak podał organ siedlisko to miejsce zamieszkania, pobytu, siedziba. Jeśli działka nie jest zabudowana budynkiem mieszkalnym to nie jest spełniony wymagany cytowanym przepisem warunek. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno – budowlanej, po otrzymaniu zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych powinien rozstrzygnąć, czy zamierzenie budowlane objęte zgłoszeniem jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz odpowiednimi przepisami prawa. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie odnoszący się do tej kwestii zarzut odwołania. Dla rozstrzygnięcia istotna była niezgodność zgłoszonego zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka, na której planowana jest inwestycja zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania znajduje się bowiem na terenie projektowanej ulicy dojazdowej. W myśl art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W przedmiotowej sprawie, jak wskazał organ odwoławczy, mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją. Nadto, planowany budynek gospodarczy znajduje się w odległości 1,35 m od sąsiedniej działki. Zdaniem odwołującego się inna lokalizacja budynku będzie rujnować funkcjonalność działki i będzie wymagała wycięcia drzew owocowych. Tym niemniej, organ wyjaśnił, że przepis § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, iż budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m (w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy), bądź 3 m (w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy). W skardze na powyższą decyzję M. W. podał, że decyzja Wojewody [...] jest niesłuszna i krzywdząca, gdyż nie pozwala realizować inwestycji, ograniczając prawo do dysponowania własną nieruchomością. W szczególności skarżący nigdy nie wyrażał zgody na budowę na jego działce drogi. Przepis dotyczący wymogu, że działka ma mieć charakter siedliskowy jest pozbawiony sensu. Nadto, skarżący podtrzymał zarzut odwołania, iż oddalenie planowanego obiektu o 3 m od granicy nie jest funkcjonalne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Bezspornym w sprawie jest fakt, że skarżący dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego. Tymczasem organ I instancji stwierdzając sprzeczność planowanej budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgłosił sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych. Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy tę decyzję. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił m. in. przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z jego treścią, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Cytowany przepis wymienia sytuacje, w których właściwy w sprawie zgłoszenia organ administracji architektoniczno – budowlanej ma obowiązek wnieść sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru wykonania obiektu lub robót budowlanych. Są to przesłanki obligatoryjnego wydania decyzji zgłaszającej sprzeciw. Sprzeciw wyrażony przez organ w tym trybie oznacza brak zgody na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Sprzeciw jest wyrażany w formie decyzji administracyjnej. Przepisy prawa budowlanego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawiają organowi administracji uznaniowego podejścia do każdego przypadku (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 października 2008 roku, II SA/Łd 514/08, źródło: orzeczenia.nsa.gov.pl). W stanie faktycznym sprawy organ I instancji stwierdził, że działka na której planowana jest przez skarżącego inwestycja znajduje się, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w jednostce urbanistycznej, która została przeznaczona pod budowę drogi. Zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie jest niewątpliwy i nie może być w niniejszym postępowaniu kwestionowany. Samo stwierdzenie niezgodności planowanej zabudowy z przeznaczeniem działki w zapisach planu zagospodarowania przestrzennego jest wystarczające do zgłoszenia sprzeciwu. W tym miejscu podkreślić należy, iż stwierdzenie takiej niezgodności obliguje organ do zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania prac budowlanych. Organ administracji architektoniczno – budowlanej w tym zakresie nie ma żadnych możliwości modyfikacji swojego stanowiska. Organ w tym zakresie nie ma luzu decyzyjnego. Ustosunkowując się do zarzutu skargi stanowiącego o braku zgody inwestora na planowane umiejscowienie drogi na jego działce wyjaśnić należy, iż kwestia ta powinna być podnoszona na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszym postępowaniu Sąd nie bada celowości przeznaczenia działki skarżącego pod drogę. Kwestia zgody właściciela działki na takie jej przeznaczenie również nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Kolejne argumenty skargi dotyczące wymogu siedliskowego charakteru działki i odległości zabudowań od granicy stanowią polemikę z treścią przepisów prawa. Organy administracji, jak i sąd nie są kompetentne w zakresie kształtowania norm prawnych. Tym samym organy, jak i sąd nie są uprawnione do modyfikowania tych przepisów w zależności od sytuacji bądź potrzeb. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. K.O.