II SA/Łd 354/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kozerski, Sędziowie NSA Irena Krzemieniewska, WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Protokolant referent stażysta Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 r. na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi N. B. na pismo Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty za sprzedaż napojów alkoholowych p o s t a n a w i a 1/ odrzucić skargę, 2/ zwrócić skarżącemu kwotę 274,60 złotych /dwieście siedemdziesiąt cztery sześćdziesiąt/ tytułem zwrotu nienależnie pobranego wpisu sądowego. Pismem z dnia 11 lutego 2002 r. N. B. wystąpił o zwrot niesłusznie pobranych, w zawyżonej wysokości, opłat za handel alkoholem na podstawie posiadanych 3 zezwoleń. Prezydent Miasta Ł. w piśmie z dnia 19 lutego 2002 r. podał, że opłata za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych została wniesiona w prawidłowej wysokości, zgodnie ze złożonym oświadczeniem o sprzedaży napojów alkoholowych w roku poprzednim. Wyjaśnił, że ustawa z dnia 26 października 1982 r. w wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U Nr 35, poz.230 ze zm./ w art.111 ust.4 nakłada na przedsiębiorców obowiązek złożenia do dnia 31 stycznia oświadczenia o wartości sprzedaży napojów alkoholowych w roku ubiegłem. Oświadczenie to powinno zawierać łączną wartość sprzedaży wszystkich wyrobów alkoholowych w danym punkcie, bez rozdzielania ich na poszczególne rodzaje zezwoleń. Wartość sprzedaży, o której mowa w art.111 ust.3 ustala się dla całego punktu sprzedaży łącznie, a nie osobno dla każdego rodzaju napoju alkoholowego , na którego sprzedaż wydane jest odrębne zezwolenie. Opłata za zezwolenie na 2002 r. została wniesiona prawidłowo i nie ma podstaw do jej zwrotu. W piśmie znalazło się pouczenie, że na tę czynność przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od otrzymania pisma. Pismo zostało doręczone adresatowi w dniu 28 lutego 2002 r. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 14 marca 2002 r. na czynność organu w postaci naliczenia opłat za sprzedaż alkoholu, N. B. podniósł naruszenie art.111 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Prezydent Miasta Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, że stosownie do treści art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1271/ sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Nie oznacza to jednak , w ocenie sądu , że dla oceny dopuszczalności skargi jak też zachowania terminu do jej wniesienia winna być stosowana regulacja obowiązująca od 1 stycznia 2004 r. Zakwestionowana czynność oraz jej zaskarżenie miało miejsce w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2004 r. i w świetle przepisów obowiązujących w tamtej dacie ocenić należy , czy skarga jest dopuszczalna , i czy została wniesiona w terminie . Stosownie do treści art.16 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. wg stanu prawnego z dnia wniesienia skargi ), sąd administracyjny orzekał w sprawach skarg na: - decyzje administracyjne (pkt l), - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (pkt 2) , - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym oraz zabezpieczającym (pkt 3), - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 4), - uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego oraz akty organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego ( pkt 5) , - uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków , inne niż określone w pkt 5 , podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej ( pkt 6 ) , - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego ( pkt 7 ) . Ustalanie opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych jest czynnością materialno – techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego z mocy prawa. Czynności tej dokonuje właściwy organ w trybie pozaprocesowym lub też obowiązany w ramach samoobliczenia . Wyłączony jest w tej sytuacji tryb decyzyjny ( uchwała 5 sędziów NSA z dnia 23 czerwca 1997 r. OPK 1/97 opubl. ONSA 1997/4/149 ) . Wyrażenie stanowiska przez organ gminy co do obowiązku uiszczenia opłaty lub jej wysokości jest aktem lub czynnością dotyczącą stwierdzenia obowiązku wynikającego z mocy prawa . Czynność ta podlegała zatem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego z mocy art. 16 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy o NSA . Co do zasady uznać zatem należało dopuszczalność skargi na czynność lub akt w postaci wyrażenia stanowiska co do wysokości należnej opłaty . Stosownie do treści art. 34 ust. 1 i 2 powołanej ustawy o NSA skargę można było wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych , jeżeli służyły one skarżącemu . Jeżeli ustawa nie przewidywała środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi przed jej wniesieniem należało zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa ( art.34 ust. 3 ustawy O NSA ). Wobec tego , że skarżący przed wniesieniem skargi nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa należało uznać , że skarga jest niedopuszczalna . Niezależnie od powyższego należy podnieść , że również obecna regulacja wymaga wyczerpania toku instancji lub wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa ( art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę jako niedopuszczalną.