II SA/Łd 359/15

Dnia 6 sierpnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2015 roku sprawy ze skargi M. H.-J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania M. H.-J. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...], w sprawie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na malowanie mieszkania i drobny remont w miesiącu grudniu 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2013, póz. 267 z późniejszymi zmianami), art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i ust. 4, art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 41 ust. 1, art. 106 ust. 4, art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r, poz. 163), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, że w dniu 4 grudnia 2014 r. M. H.-J. wniosła o przyznanie jej specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na malowanie mieszkania i jego drobny remont. W uzasadnieniu strona wskazała, że jest osobą niepełnosprawną i renta inwalidzka nie wystarcza na uregulowanie opłat, zakup leków, pampersów, podkładów, środków pielęgnacyjnych i żywności. Do wniosku załączono dokument potwierdzający wysokość renty otrzymanej w miesiącu listopadzie 2014 r. w wysokości 935,21 zł. W dniu 8 stycznia 2015 r. pracownik socjalny organu I instancji przeprowadził ze skarżącą aktualizację wywiadu środowiskowego. Z treści przedmiotowego wywiadu wynika, że M. H.-J. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i jest osobą nieaktywną zawodowo, zajmuje trzypokojowy lokal w spółdzielczym bloku. Z tytułu użytkowania powyższego lokalu strona ponosi następujące opłaty: czynsz 184,98 zł + 66,14 zł za ogrzewanie, energia elektryczna 65,26 zł w miesiącu styczniu 2015 r., woda - średnio 44,65 zł za miesiąc (rachunek za wodę obejmuje 8 miesięcy). Strona nie korzysta z gazu - posiłki przygotowuje przy użyciu energii elektrycznej. Największy wydatek stanowi zakup pieluchomajtek, który wynosi 210,00 zł. Skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej: jest osobą niepełnosprawną z uszkodzonym ośrodkowym układem nerwowym i korzysta z pomocy siostry – B. H.-M., która jednocześnie jest jej pełnomocnikiem. Siostra strony mieszka w T. i twierdzi, że codziennie zajmuje się siostrą. Dochód skarżącej stanowi renta z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 935,21 zł miesięcznie. Decyzją z dnia 29 stycznia 2015 r. nr ODM/4/2015, Prezydent Miasta P. orzekł o odmowie przyznania M. H.-J. specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na malowanie mieszkania i drobny remont w grudniu 2014r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, że dochód wnioskodawczyni wynoszący 935,21 zł, przekracza kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynoszące 542,00 zł miesięcznie. Dalej organ I dodał, iż uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają charakter subsydiarny, tzn. uzupełniający własne środki, możliwości i uprawnienia osób objętych systemem świadczeń z pomocy społecznej. Organ I instancji stwierdził, że wprawdzie sytuacja materialna wnioskodawczyni jest niewątpliwie trudna, jednakże środki uzyskiwane z pomocy społecznej nie mogą być traktowane jako źródło dochodu wystarczające do zaspokojenia jej potrzeb życiowych, zaś wydając decyzję odmowną organ wziął pod uwagę fakt, iż strona nie znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji finansowej i uwzględnił potrzeby innych osób korzystających z pomocy społecznej. Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że ma prawo w ramach uznania do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb prowadzonej w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc, zgłoszonych przez nich żądań oraz wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej, które niejednokrotnie jako ograniczone muszą być rozdzielane pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Organ przedstawił również swój budżet na 2015 r. W konkluzji organ I instancji uznał, że ze względu na ograniczoną ilość środków finansowych pozostających w jego dyspozycji, przekroczenie kryterium dochodowego o kwotę 393,21 zł, a także fakt, iż sytuacja skarżącej nie odbiega od sytuacji osób spełniających kryterium dochodowe, zmuszony jest odmówić wnioskodawczyni przyznania pomocy finansowej w formie specjalnego zasiłku celowego na malowanie mieszkania i drobny remont w miesiącu grudniu 2014 r. M. H.-J. odwołała się od powyższej decyzji i zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego poprzez cyt. "niezgodność faktów ze stanem faktycznym" oraz wniosła o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W treści odwołania strona podniosła zarzut, że pracownik socjalny nie napisał, o której godzinie był pod wskazanym adresem celem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Po drugie twierdzi on, iż pracownik socjalny skłamał twierdząc, że tylko jeden lek na wątrobę jest potrzebny, a reszta leków jest nieważna. Dodając przy tym, że stosowne recepty zostały pracownikowi socjalnemu przedstawione. Po trzecie zarzucono pracownikowi socjalnemu kłamstwo dotyczące stwierdzenia, że M. H.-J. pobiera pieniądze z Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie. Po czwarte podnosi, że pracownik socjalny nie interesuje się za co ma żyć pełnomocnik wnioskodawczyni, gdyż pieniądze, które otrzymuje wiążą się z faktem jego rezygnacji z pracy i sprawowaniem opieki nad odwołującą się. Pełnomocnik strony załączył do odwołania kserokopię recept lekarskich. Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.i utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium ustaliło, że dochód skarżącej wynosi 935,21 zł miesięcznie, na co składa się renta z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Tym samym dochód odwołującej się przekroczył o 393,21 zł kwotę ustawowego kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, które aktualnie wynosi 542,00 zł, a zatem organ I instancji nie miał możliwości przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego. W rezultacie wniosek strony należało rozpatrzyć, co prawidłowo uczynił organ I instancji, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Kolegium wyjaśniło, że przyznanie specjalnego zasiłku celowego oparte jest na uznaniu administracyjnym, które oznacza konieczność uwzględnienia przy załatwieniu sprawy, wyrażonej w art. 7 k.p.a., zasady ogólnej postępowania administracyjnego - zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zgodnie z tą zasadą w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wspomniana zasada oznacza, że przy wydawaniu decyzji uznaniowych, sprawę należy rozstrzygnąć na korzyść obywatela, chyba że istnieją jakieś szczególne względy, uzasadnione interesem społecznym, przemawiające przeciwko takiemu rozstrzygnięciu. W niniejszej sprawie organ I instancji - w ocenie SKO - prawidłowo uznał, że choć skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej, to jednak nie odbiega ona od sytuacji osób spełniających kryterium dochodowe, tym samym nie występuje przesłanka, o której mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej - tzw. "szczególnie uzasadniony przypadek". Organ odwoławczy podkreślił, że zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w treści aktualizacji wywiadu środowiskowego, organ I instancji słusznie przyjął, iż strona może pokryć koszt malowania mieszkania z własnych środków, tym bardziej, iż zdaniem pracownika socjalnego przeprowadzającego wywiad, mieszkanie strony wymaga tylko odświeżenia. Kolegium przyznało, że wydając powyższą decyzję organ I instancji musiał uwzględnić interes społeczny w postaci celów i możliwości pomocy społecznej, której zadaniem jest pomoc wielu osobom i rodzinom, znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej i finansowej. W tym stanie rzeczy wniosek o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w postaci specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na malowanie mieszkania i drobny remont – w opinii SKO - nie może być uznany za uzasadniony. Kolegium odnotowało też, że strona ma zapewnioną również pomoc ze strony siostry , o czym świadczy zarówno treść wywiadu środowiskowego, jak i odwołania. Kolegium zwróciło uwagę, że ośrodki pomocy społecznej nie dysponują środkami pieniężnymi, które umożliwiłyby zaspokojenie potrzeb wszystkich osób, które o tę pomoc się ubiegają. Odnosząc się do zarzutów odwołania, SKO wyjaśniło, że: po pierwsze organ I instancji nie ma obowiązku wskazywania konkretnej godziny przeprowadzenia wywiadu środowiskowego; po drugie wbrew twierdzeniom pełnomocnika w treści zaskarżonej decyzji organ I instancji nie użył sformułowania, że cyt. "tylko jeden lek jest potrzebny, który jest na wątrobę, a reszta leków jest nieważna"; po trzecie jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji pracownik socjalny skontaktował się telefonicznie z Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie w P. i ustalił, że odwołująca się korzystała z refundacji pieluchomajtek w 2014 r., zaś w roku bieżącym oczekuje na rozpatrzenie wniosku złożonego w dniu 14 stycznia 2015 r.; po czwarte rozpatrywana sprawa dotyczy wniosku M. H.-J. o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w formie specjalnego zasiłku celowego, zaś jej przedmiotem nie jest przyznanie pomocy pełnomocnikowi odwołującej się, co nie uprawnia ani organu I instancji, ani tutejszego Kolegium do prowadzenia rozważań w tym zakresie, tym bardziej, że świadczenia z pomocy społecznej przyznawane są na wniosek. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. H.- J., która podtrzymała dotychczasowe stanowisko , w szczególności zarzucając niezgodność ustaleń faktycznych organu ze stanem faktycznym w zakresie: zapotrzebowania na leki, zamieszkiwanie w trzypokojowym mieszkaniu, korzystania z dofinansowania z Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w P. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do merytorycznego rozpoznania. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach art. 145 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontroli Sądu została poddana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w sprawie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na malowanie mieszkania i drobny remont w miesiącu grudniu 2014r. Problematyka przyznania specjalnego zasiłku celowego unormowana została w przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362 ze zm.), przywoływanej dalej w skrócie jako "u.p.s.". W myśl art. 41 pkt 1 u.p.s. w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Stosownie zaś do treści art. 8 ust. 1 u.p.s. w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie", 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Z treści przywołanych unormowań wynika, że specjalny zasiłek celowy nie jest świadczeniem obligatoryjnym, które organ administracji publicznej musi przyznać, gdy wnioskodawca spełnia określone ustawą kryteria, lecz ma charakter fakultatywny. Jest to bowiem świadczenie, które może lecz nie musi zostać przyznane przez organ administracyjny osobie, której dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe, pod warunkiem wystąpienia przesłanek, które ustawodawca określił mianem "szczególnie uzasadnionych przypadków". Uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ pomocy społecznej może orzec o odmowie jego przyznania, bądź przyznać go w wysokości, jaką uzna za zasadną. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy Sąd w pełni akceptuje, ugruntował się pogląd, zgodnie z którym szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 41 u.p.s. to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1083/11 - Lex nr 1149108, z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 164/11 – Lex nr 1080954 ). Osoby, które zwracają się o przyznanie zasiłku celowego specjalnego, a więc osoby, którym pomoc społeczna jest przyznawana w drodze wyjątku winny zdawać sobie sprawę, że w stosunku do nich "uznanie administracyjne" oceniane przez sąd administracyjny poddane jest innym rygorom niż wobec osób, które spełniają kryterium przyznania zasiłku celowego w rozumieniu art. 39 u.p.s. Nie może w gospodarowaniu środkami finansowymi przez organy pomocowe dochodzić do takiej sytuacji, że osoby, które spełniają kryterium z u.p.s. spotkają się z odmową przyznawania świadczenia z uwagi, na rozdysponowanie środków finansowych, na rzecz osób, które przekraczają kryterium bowiem istotą specjalnego zasiłku celowego o którym mowa w art. 41 pkt 1 u.p.s. jest jego wyjątkowość o czym świadczy brzmienie przepisu, który pozwala na przyznanie tegoż zasiłku "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 1911/10 - Lex nr 896581). W ocenie Sądu decyzja Kolegium będąca przedmiotem skargi M. H.-J. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają przepisom prawa, wobec czego nie sposób stawiać organom zarzutu naruszenia granic uznania administracyjnego. Organy administracyjne obu instancji prawidłowo – w przekonaniu Sądu - ustaliły i oceniły sytuację finansową, rodzinną i zdrowotną wnioskodawczyni wskazując, że prowadzi ona jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jej dochód wynosi 935,21 zł, zatem przekracza ustawowe kryterium uprawniające do ubiegania się o przyznanie innych form pomocy (np. zasiłku celowego w rozumieniu art. 39 ustawy). Sytuacja finansowa strony w połączeniu z sytuacją zdrowotną nie jest łatwa i wymaga wsparcia ze strony siostry, nie mniej, ma ona stały i pewny dochód, jakim jest renta z ZUS. Jednocześnie organy administracyjne doszły do trafnego wniosku, że w przypadku skarżącej brak jest podstaw do uznania, że wystąpił "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 41 pkt 1 ustawy. Dla oceny szczególnie uzasadnionego przypadku nie bez znaczenia pozostaje fakt, że świadczenie to dotyczy wyłącznie osób o określonych dochodach, przekraczających ustawowe kryterium dochodowe, których sytuacja materialna co do zasady na co dzień jest na tyle dobra, że osoby te w pierwszej kolejności samodzielnie powinny podejmować starania o przezwyciężenie szczególnie trudnej sytuacji w jakiej się znalazły. Istotny dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje również cel, na jaki rzeczone świadczenie miałoby zostać przyznane. Drobny remont mieszkania i malowanie ścian nie świadczy o sytuacji szczególnie uzasadnionej z art. 41 pkt 1 ustawy. Zasiłek celowy specjalny bowiem nie powinien być traktowany jako forma dofinansowania na podniesienie dotychczasowego standardu życia wnioskodawcy. Z uwagi na duże potrzeby w zakresie pomocy społecznej, przyznawana jest ona na zaspokojenie najbardziej elementarnych potrzeb bytowych, takich jak żywność, leki czy opał, co jest szczególnie ważne w okresie zimowym. Za szczególnie uzasadniony przypadek nie może być uznana ponadto sytuacja osobista ani stan zdrowia skarżącej i podnoszone w związku z tym koszty leczenia. Okoliczności te nie mogą zostać zakwalifikowane jako szczególne, nadzwyczajne, nie dające się przewidzieć, tym bardziej, że jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, strona choruje już od dłuższego czasu. Nie można wobec tego uznać, że sytuacja osobista czy zdrowotna skarżącej to zdarzenia mające charakter okazjonalny, nadzwyczajny, które wykraczają poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości, które są aż tak drastyczne i są następstwem wielu niedających się przewidzieć wydarzeń. Co więcej, strona nie jest całkowicie pozbawiona pomocy, bowiem z akt sprawy wynika, iż korzystała z refundacji zakupu pieluchomajtek w 2014 roku i ponownie zwróciła się o taką pomoc w 2015 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonym rozstrzygnięciu zgodnie z regułami wynikającymi z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i obowiązującą zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ponownie rozpoznało i rozstrzygnęło sprawę będącą przedmiotem rozważań organu I instancji, rzeczowo, logicznie i spójnie odniosło się także do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Reasumując, analiza podjętych rozstrzygnięć potwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podobnie jak i organ I instancji, prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy kierując się art. 7 k.p.a., poczynione w tym zakresie ustalenia znajdują odzwierciedlenie w załączonym do sprawy materiale dowodowym. Także motywy podjętych decyzji nie budzą w ocenie Sądu wątpliwości w zakresie zachowania wymogów z art. 107 § 3 k.p.a., są one bowiem rzeczowe, logiczne i spójne. Organy obu instancji szczegółowo przeanalizowały sytuację osobistą, zdrowotną, rodzinną oraz finansową skarżącej i prawidłowo oceniły ją w kontekście przesłanek z art. 41 pkt 1 u.p.s., nie przekraczając granic uznania administracyjnego, czemu dały wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał działanie organów administracji w niniejszej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego, nie dopatrzył się też naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi. IB