II SA/Łd 36/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant referendarz sądowy Agnieszka Grosińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2007 roku sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] ([...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę drogi - oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta pełniący funkcję Starosty Miasta P. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a zatwierdził projekt budowlany i wydał Gminie P. pozwolenie na rozbudowę i przebudowę ul. A na odcinku od ul. B do posesji przy ul. A 51b w zakresie wykonania nowej nawierzchni bitumicznej, przebudowie zjazdów indywidualnych do posesji, przebudowie chodnika po stronie północnej, wybudowanie chodnika po stronie południowej o szerokości 2,0 m, budowę ścieżki rowerowej wraz z infrastrukturą techniczną, na działkach usytuowanych w obrębie [...] oznaczonych nr ewidencyjnym 192, 316/90, 316/91, 146, 127 w P., nakazując jednocześnie zachowanie warunków określonych w art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane. W uzasadnieniu decyzji organ administracji publicznej wskazał, że w piśmie z dnia 3 sierpnia 2006 roku właściciele garaży usytuowanych w P. przy ul. A 51 b wnieśli o poszerzenie wjazdu na odcinku garaży i zainstalowanie ograniczników prędkości. W piśmie natomiast z dnia 18 sierpnia 2006 roku inwestor poinformował, że z uwagi na negatywną opinię zarządcy drogi w zakresie wnioskowanego poszerzenia wjazdu projekt budowlany utrzymuje bez zmian, a zamontowanie ograniczników prędkości możliwe będzie dopiero po wybudowaniu drogi. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli właściciele garaży usytuowanych w P. przy ul. A 51 b, między innymi również pan J. W. podnosząc, iż nie zgadzają się na wykonanie inwestycji zgodnie z dotychczasowym projektem budowlanym, ponieważ zaprojektowana szerokość wjazdów jest zbyt mała i nie zapewnia bezpieczeństwa ruchu drogowego na odcinku ulicy A. Wskazali, że zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza przepis art. 43 ust. 1 lp.3c ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz.U. z 2004r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.), który stanowi, że obiekty budowlane przy drodze gminnej winny być usytuowane w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni i wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak; [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgłoszone w odwołaniu zarzuty są niezasadne, gdyż z przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego wynika, że został sporządzony przez uprawnionych projektantów zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno – budowlanej ma obowiązek zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami techniczno - budowlanymi, wymaganiami ochrony środowiska. Obowiązek badania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ma na celu wykluczenie możliwości rozpoczęcia budowy w miejscu nie przewidzianym na ten cel w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie natomiast z regulacjami obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli dla danego terenu nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wymagane jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy podkreślił, że lokalizacja trzeciego etapu przedmiotowej inwestycji wynika z decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 29 marca 2006 roku, a zaproponowana koncepcja projektowa została pozytywnie zaopiniowana przez zarządcę drogi. Zjazdy do poszczególnych posesji zaprojektowano w szerokościach zmiennych (od 3,0 do 6,0 m), w zależności od istniejących bram. Natomiast w przypadku działki o nr ewidencyjnym 191/10 położonej w P. przy ul. A 51 b, na której znajdują się garaże zaprojektowano trzy wjazdy o szerokościach odpowiadających odpowiednio szerokości istniejących bram tj. 4,0 m, 4,8 m i 5,0 m. Przepis art. 43 ust. 1 lp. 3c ustawy o drogach publicznych dotyczy odległości, jakie winny być zachowane przy sytuowaniu nowych obiektów budowlanych w stosunku do zewnętrznych krawędzi jezdni, a nie odwrotnie. Podkreślono, że zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3c tabeli, w odległości mniejszej niż określona może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi. Na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego wniósł J. W., w której podnosząc zarzut naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 104 § 2, art. 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nierozpoznanie wszystkich wniosków składanych przez właścicieli garaży, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł, że uwagi do projektu były zgłaszane już w dniu 13 czerwca 2006 roku, a nie jak podnosi Wojewoda [...] w dniu 20 i 22 czerwca 2006 roku, kiedy to były zgłaszane kolejne uwagi do projektu. Organ pierwszej instancji natomiast w swej decyzji odniósł się jedynie do uwag zgłoszonych w dniu 3 sierpnia 2006 roku, pomijając zupełnie wnioski i zastrzeżenia zgłoszone przez właścicieli garaży po otrzymaniu wniosku inwestora z dnia 27 lipca 2006 roku. Wskazał, że po zapoznaniu się ze zgromadzonym w aktach sprawy materiałem dowodowym właściciele garaży zgłaszali zastrzeżenia, że projektowane wjazdy są znacznie krótsze niż przeciętna długość samochodu osobowego, co może spowodować, że podczas wjazdu lub wyjazdu z garażu zostanie zajęta część pasa drogowego i zablokowane zostanie przejście dla pieszych, ponieważ bramy wyjazdowe garaży wychodzą bezpośrednio na ulicę A 51b. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 2 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał pełnomocnika organu administracji publicznej do złożenia w terminie siedmiu dni pisma Zarządu Dróg z dnia 14 lipca 2006 roku zawierającego negatywne stanowisko w przedmiocie rozwiązań projektowych proponowanych przez skarżącego. W dniu 12 marca 2007 roku do Sądu wpłynęła opinia Zarządcy Drogi z dnia 14 lipca 2006 roku negatywnie opiniująca propozycję zmiany rozwiązania sytuacyjnego fragmentu ulicy A w P. ze względu na brak połączenia chodnika i ścieżki rowerowej z projektowanym ciągiem pieszo – rowerowym wzdłuż ulicy B oraz z uwagi na fakt, że skrzyżowanie ulicy A z ulicą B jest niezgodne z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, gdyż kąt przecięcia osi dróg na skrzyżowaniu powinien być zbliżony do kąta 900 , a warunek ten został spełniony w rozwiązaniu pierwotnym. Postanowieniem z dnia 14 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny otworzył zamkniętą rozprawę na nowo i odroczył zobowiązując organ administracji publicznej do złożenia w terminie 7 dni propozycji zmiany rozwiązania sytuacyjnego fragmentu ulicy A na wysokości garaży położonych przy ulicy A 51b w P. W piśmie z dnia 20 marca 2007 roku Prezydent Miasta P. jako uzupełnienie akt sprawy zakończonej decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę ul. A na odcinku od ul. B do posesji przy ul. A 51b przedstawił w załączeniu propozycję zmiany rozwiązania sytuacyjnego ulicy A na wysokości garaży położonych przy ulicy A 51b w P. polegającą na wykonaniu nowej nawierzchni bitumicznej, przebudowie zjazdów indywidualnych do posesji, przebudowie chodnika po stronie północnej (adaptacja w istniejącej szerokości), wybudowanie chodnika po stronie południowej o szerokości 2,0 m, budowę ścieżki rowerowej wraz z infrastrukturą techniczną (usunięcia kolizji z liniami kablowymi, przebudowa przykanalików deszczowych, wpusty deszczowe, studzienka rewizyjna) w obrębie [...] na terenie działek oznaczonych nr ewidencyjnymi 192, 316/90, 316/91, 146, 127. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkować mogłyby uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 –31. Artykuły od 29 do 31 powołanej wyżej ustawy pozostają poza sferą rozważań w sprawie niniejszej jako odnoszące się prac budowlanych prowadzonych na podstawie zgłoszenia zamiaru ich wykonania. Przez roboty budowlane w rozumieniu art. 28 ust. 1 należy rozumieć budowę, czyli wykonywanie w określonym miejscu obiektu budowlanego, jak też odbudowę, rozbudowę, nadbudowę tego obiektu oraz prace polegające na przebudowie, montażu lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt. 6 i 7 prawa budowlanego). Ostateczną decyzją jest ta, od której nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji. Może to zatem być decyzja administracyjna pierwszoinstancyjna, od której nie zostało wniesione odwołanie, lub decyzja organu odwoławczego. Zgłoszone w skardze zarzuty są niezasadne, gdyż z przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego wynika, że został sporządzony przez uprawnionych projektantów zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie z treścią z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno – budowlanej ma obowiązek zbadania również zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami techniczno - budowlanymi, wymaganiami ochrony środowiska. Obowiązek badania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ma na celu wykluczenie możliwości rozpoczęcia budowy w miejscu nie przewidzianym na ten cel w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nałożone przepisami prawa budowlanego na organ architektoniczno budowlany obowiązki kontrolne zostały wykonane. Planowana inwestycja w postaci drogi osiedlowej wewnętrznej, co potwierdziła w toku rozprawy uczestniczka B. S. wynika z decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...], a zaproponowana koncepcja projektowa została pozytywnie zaopiniowana przez zarządcę drogi. Zjazdy do poszczególnych posesji zaprojektowano w szerokościach zmiennych (od 3,0 do 6,0 m), w zależności od istniejących bram. Natomiast w przypadku działki o nr ewidencyjnym 191/10 położonej w P. przy ul. A 51 b, na której znajdują się garaże zaprojektowano trzy wjazdy o szerokościach odpowiadających odpowiednio szerokości istniejących bram tj. 4,0 m, 4,8 m i 5,0 m. Przepis art. 43 ust. 1 lp. 3c ustawy o drogach publicznych, w ocenie Sądu dotyczy odległości jakie winny być zachowane przy sytuowaniu nowych obiektów budowlanych w stosunku do zewnętrznych krawędzi jezdni, a nie odwrotnie. Zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3c tabeli, w odległości mniejszej niż określona może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi wydaną przed uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę, lub zgłoszeniem budowy albo wykonaniem robót budowlanych. Wbrew twierdzeniom skarżącego, przywołana redakcja przepisu art. 43 ustawy o drogach publicznych nie pozostawia wątpliwości, iż zachowanie odległości wynikających z treści tego przepisu dotyczy obiektów budowlanych stawianych przy drodze, a nie już istniejących. Projektowana droga jest w istocie drogą osiedlową wewnętrzną, na której będą z całą pewnością obowiązywać istotne ograniczenia prędkości. Nadto przy obecnym poziomie techniki uchylne wrota garażowe, które są zainstalowane w kompleksie garażowym mogą być sterowane automatycznie, co w sposób zdecydowany podnosi bezpieczeństwo podczas korzystania z garażu. Z załączonej w dniu 12 marca 2007 roku do akt, brakującej opinii Zarządcy Drogi z dnia 14 lipca 2006 roku wynika, iż Zarządca, rozważając inne rozwiązania drogowe negatywnie opiniuje propozycję zmiany rozwiązania sytuacyjnego fragmentu ulicy A w P. ze względu na brak połączenia chodnika i ścieżki rowerowej z projektowanym ciągiem pieszo – rowerowym wzdłuż ulicy B oraz z uwagi na fakt, że skrzyżowanie ulicy A z ulicą B jest niezgodne z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, gdyż kąt przecięcia osi dróg na skrzyżowaniu powinien być zbliżony do kąta 900 , a warunek ten został spełniony w rozwiązaniu pierwotnym. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnością nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Nie zachodzą też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 2. p.p.s.a.), ani też kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.