II SA/Łd 363/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski, Asesor WSA: Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 23 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] Nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...], Nr [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. Starosta Powiatu [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. A. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego z przeznaczeniem części budynku na cele handlowe ( sklep spożywczy ) zlokalizowanego w granicy z działką nr ewid. 193, budowę przyłącza kanalizacji sanitarnej i przyłącza wody przewidzianych do realizacji na terenie działki nr ewid. 194 przy ul. A. nr 33 w K.. Jednocześnie na podstawie art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 w/w ustawy Prawo budowlane organ zobowiązał inwestora do zachowania szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych zgodnie z obowiązującymi przepisami nie naruszając interesów osób trzecich z zachowaniem uzgodnień branżowych. W uzasadnieniu organ podał, że inwestor z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę wystąpił 28 lipca 2004 r.. Do wniosku załączył wypis i wyrys z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Konstantynowa [...], oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany planowanej inwestycji. Organ administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdził przedłożony projekt i udzielił pozwolenia na budowę decyzją z dnia [...] nr [...].Od decyzji tej odwołanie złożyła R. S., właścicielka sąsiedniej nieruchomości. Organ II instancji, w wyniku rozpoznania odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji celem wyjaśnienia kwestii oświetlenia naturalnego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejącym budynku mieszkalnym na działce sąsiedniej. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ I instancji zobowiązał inwestora do przedłożenia analizy wpływu projektowanej inwestycji na działkę sąsiednią, w szczególności w zakresie zapewnienia oświetlenia naturalnego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejącym budynku mieszkalnym. Na podstawie złożonego przez inwestora opracowania organ I instancji wywiódł, iż planowana rozbudowa nie spowoduje naruszenia obowiązujących przepisów w zakresie oświetlenia naturalnego i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Od decyzji tej odwołała się R. S. wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła, iż przedłożona przez inwestora analiza wpływu projektowanej inwestycji jest ogólnikowa i niekompletna, brak części rysunkowej, uwzględnienia przybudówki mieszkalnej oraz pomiarów terenowych określających "przesłanianie" ( § 13 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawi warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ). Po rozpoznaniu tego odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał za zasadne zarzuty skarżącej co do niekompletności załączonej analizy wpływu projektowanej inwestycji na zacienienie jej budynku mieszkalnego wobec braku załącznika graficznego jednoznacznie określającego wpływ projektowanego budynku na istniejącą zabudowę sąsiednią. Jednocześnie stwierdził, iż inwestor w trakcie postępowania odwoławczego brak ten uzupełnił, co pozwoliło jednoznacznie ocenić, iż projektowana rozbudowa spełnia wymogi § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawi warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczące zapewnienia koniecznego oświetlenia naturalnego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie zatem z art. 35 ust. 4 tej ustawy organ nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Na powyższą decyzję R. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, a w szczególności: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3, art. 36 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 16 oraz naruszenie przepisów postępowania tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. nr 98 z 2000 r. poz. 1071): art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 81, art. 107 § 3. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że organ wbrew przepisowi art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego nie uwzględnił wymogu poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich wobec przesłaniania okien przybudówki mieszkalnej usytuowanej przy południowej ścianie szczytowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce 193 oraz cieniowania na długości 35 m. pasa działki 193 o szerokości 8 m. Skarżąca podniosła, iż naruszenie przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 – 3 polega na braku zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z przepisami techniczno budowlanymi tj. § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz niekompletności projektu w zakresie uzgodnienia ze skarżącą bezpieczeństwa robót prowadzonych w granicy, zasad korzystania z działki 193 w zakresie konserwacji projektowanego obiektu i jego eksploatacji. Podkreśliła, iż brak w pozwoleniu na budowę określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy podczas prowadzenia robót narusza przepis art. 36 ust. pkt 1 prawa budowlanego, a brak informacji projektanta dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę obiektu stanowi naruszenie art. 20 ust. 16 i art. 18 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego. Zarzuciła ponadto naruszenie procedury administracyjnej, w szczególności art. 10§ 1 kpa - zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania przez nie doręczenie jej załącznika graficznego do złożonej analizy i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do tego dowodu, który został przyjęty przez Wojewodę jako "jednoznacznie określający wpływ projektowanego budynku na istniejącą zabudowę sąsiednią". Stanowi to również, w ocenie skarżącej, niedopełnienie przez organ administracyjny obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz przyjęcia za udowodnioną okoliczności, co do której strona nie miała możliwości wypowiedzenia się ( art. 77 § 1 i art. 81 kpa ). Skarżąca wskazała również na naruszenie art. 107 § 3 kpa, gdyż organ nie wypowiedział się co do zarzutów strony skarżącej, a przyjął ogólnikową analizę jako podstawę decyzji, przez co nie dopełnił wymogu wypowiedzenia się dlaczego pewne okoliczności uznał za udowodnione, a zarzutom skarżącej odmówił wiarygodności. Podsumowała, iż mając na względzie powyższe naruszenia organ działał niezgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 kpa, iż organy administracji w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto Wojewoda [...] wyjaśnił, że skarżąca miała możliwość zapoznania się z załącznikiem graficznym załączonym przez inwestora do analizy wpływu projektowanej rozbudowy na istniejącą zabudowę sąsiednią, gdyż kilkakrotnie kontaktowała się telefonicznie z inspektorem prowadzącym sprawę i uzyskiwała odpowiedzi na pytania dotyczące sprawy, w tym również informację co do złożonego załącznika graficznego. Odnośnie pozostałych zarzutów organ odwoławczy ocenił, iż nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym i nie mają wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych przy czym, zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ). Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu, należało skargę uwzględnić, a to z uwagi na naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl wskazanego wyżej przepisu art. 145 skutkuje uchyleniem decyzji. Zasadny jest zarzut skargi o naruszeniu przez organ administracji przepisu art. 10 kpa – zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz obowiązku organu umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Jest to bezwzględny obowiązek niezależny od treści i wagi przeprowadzonego dowodu. I nie można uznać, iż zasada ta jest dochowana, jeżeli strona sama w wyniku swojej staranności i aktywności dowie się o przeprowadzonym dowodzie, gdyż obowiązek zapoznania strony z wynikami postępowania wyjaśniającego "jeżeli ma spełnić swą rolę pociąga za sobą dalszy obowiązek organów administracji, jakim jest konieczność wzięcia pod rozwagę wypowiedzi strony i ustosunkowanie się do tych wypowiedzi" ( M. Jaśkowska, A. Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Zakamycze 2000 ). Organ II instancji nie zapoznał skarżącej z wynikiem postępowania wyjaśniającego w sprawie, zgodnie z wymogami art. 10 § 1 kpa, bo za takie nie można uznać przekazania przez inspektora prowadzącego sprawę informacji telefonicznej o złożeniu przez inwestora załącznika graficznego do analizy dotyczącej wpływu projektowanej rozbudowy na zacienienie budynku skarżącej bez faktycznego umożliwienia wypowiedzenia się co do tego dowodu. Bowiem wspomniana rozmowa telefoniczna odbyła się 31 stycznia 2005 r., a 4 lutego tegoż roku zapadła zaskarżona decyzja. Z akt sprawy nie wynika, aby zachodziły przesłanki z § 2 art. 10 kpa pozwalające organowi administracji odstąpić od omawianej zasady, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na niepowetowaną szkodę materialną. Wówczas przyczynę odstąpienia od tej zasady organ powinien utrwalić w formie adnotacji w aktach sprawy ( § 3 art. 10 ). Naruszenie powyższej zasady czyni zasadnym zarzut skargi, iż organy nie podjęły wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści, naruszając zasadę prawdy obiektywnej zawartą w art. 7 kpa. Jako dowolne należy traktować ustalenia organu dotyczące zapewnienia koniecznego oświetlenia naturalnego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżącej i tym samym spełnienia wymogów § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. A przed rozpatrzeniem wysłuchać wypowiedzi stron co do przeprowadzonych dowodów i zgromadzonych materiałów (art. 10 § 1 kpa). A następnie należycie je ocenić, to znaczy zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), co nie oznacza oceny arbitralnej, samowolnej lecz zgodnej z normami prawa procesowego. W niniejszej sprawie organy w sposób zupełnie dowolny, nie poprzedzony oceną i wypowiedziami stron, przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia złożoną przez inwestora analizę wpływu projektowanej rozbudowy na zapewnienie oświetlenia naturalnego w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku na działce skarżącej. Naruszyły w ten sposób również przepis art. 81 kpa, co zasadnie podnosi skarżąca, gdyż przed wydaniem decyzji nie miała możliwości wypowiedzenia się co do dowodu, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazuje, że "okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji nie mogą być uznane za udowodnione" (wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 1996 r., SA/Wr 2294/95 niepublikowany ). W niniejszej sprawie organ odwoławczy przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe – dowód z dokumentu – załącznika graficznego do wspomnianej "analizy" i nie umożliwił skarżącej wypowiedzenia się co do tego dowodu wbrew wymogom art. 10 § 1 w zw. z art. 140 kpa. Pozbawił w ten sposób stronę do rozpoznania sprawy przez dwie instancje administracyjne ( art. 15 kpa ). Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się co do dowodów przeprowadzonych przed organem pierwszej instancji, a organ drugoinstancyjny tej wady nie usunął lecz dodatkowo przeprowadził dowód dopuszczając się tego samego uchybienia. "Praktyka przeprowadzania przez organy administracji uzupełniających dowodów dopiero po wydaniu decyzji i jej zaskarżeniu przez stronę narusza prawa strony do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego ma dojść do wydania decyzji ( art. 10 § 1, art. 79 i art. 81 kpa )" (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 1988 r. IV SA 806/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 24 ). Organ administracji oprócz tego, że nie dał szansy skarżącej na przedstawienie uwag i zarzutów względem złożonej "analizy" i załącznika graficznego to i sam nie poddał jej swojej ocenie. Przedstawiona przez inwestora analiza jest w istocie opinią, która przecież nie wiąże organu, lecz jak każdy dowód w sprawie podlega jego ocenie przed rozstrzygnięciem sprawy. Organy obu instancji przyjęły natomiast tę opinię jako niepodważalną, nie dokonując jej merytorycznej analizy i oceny, do czego były zobowiązane i uprawnione na podstawie przepisu art. 80 i 84 kpa. Brak tej oceny stanowi dodatkowy powód do stwierdzenia, że stan sprawy nie został wszechstronnie wyjaśniony, a dana okoliczność udowodniona ( art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa ). Niedostateczne wyjaśnienie przez organy administracji obu instancji okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy uniemożliwia Sądowi dokonanie kontroli, czy zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, w szczególności czy miało miejsce naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 126 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przepisy te zawarte są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( DZ. U. nr 75 poz. 690 ze zm. ). Stosownie do przepisu § 13 tego rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. 3. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. 4. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. § 60 ust. 1 rozporządzenia stanowi zaś, że pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8oo-16oo, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7oo-17oo. 2. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Organ administracyjny powołując się, w zaskarżonej decyzji, na cytowane przepisy § 13 rozporządzenia oraz art. 35 ustawy zupełnie dowolnie przyjął, że załączona analiza wraz z częścią graficzną " pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż projektowana rozbudowa spełnia wymogi dotyczące zapewnienia koniecznego oświetlenia naturalnego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżącej" Nie przeprowadził jednak w tym względzie żadnej merytorycznej oceny załączonej analizy, na co Sąd wskazywał wyżej konstatując, iż sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona do jej rozstrzygnięcia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien usuwając powyższe naruszenia procedury administracyjnej nadto szczegółowo wyjaśnić i odnieść się do podstawowego w sprawie zarzutu – zacieniania budynku skarżącej. Załączona do akt analiza wraz z częścią graficzną, w obecnym kształcie, nie czyni tego należycie. Nie jest bowiem zrozumiała ani dla strony, co wynika z zarzutów skargi, ani dla sądu kontrolującego. Przede wszystkim ze względu na swą ogólnikowość, co słusznie podnosi skarżąca, jak i sprzeczność z brzmieniem powoływanych w jej treści przepisów. Opinia ta opiera się na przyjętych przez jej autora, zupełnie arbitralnych założeniach i wyprowadzanych z tych założeń wniosków, co jest niedopuszczalne i uniemożliwia jej kontrolę przez sąd. Należy przyjąć, iż załączona analiza jest w istocie opinią biegłego i powinna być sporządzona tak, aby była zrozumiała zarówno dla stron jak i dla sądu, którzy z założenia nie są specjalistami w dziedzinie projektowania i kierowania robotami budowlanymi. Autor opinii powołując się na przepis § 13 ust. 3 rozporządzenia stwierdza, iż projektowany budynek jest usytuowany prostopadle do istniejącego budynku mieszkalnego, nie wyjaśnia jednak na czym opiera to ustalenie, bowiem nie wynika to z załącznika graficznego, a przeciwnie, patrząc od ulicy A. w głąb działki, budynki te są równoległe. Niewiadomo też dlaczego nie można zrobić pomiarów równoległych, nawet przy założeniu, że budynki są usytuowane względem siebie prostopadle. Niezrozumiały jest również wniosek, iż w związku z prostopadłym usytuowaniem obu budynków obiekt projektowany nie znajduje się w polu widzenia, o którym mowa w przepisie § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, chociażby ze względu na bliskość obu obiektów i wysokość budynku projektowanego w stosunku do budynku istniejącego. Odnosząc się do wymogów określonych w § 60 rozporządzenia opinia stwierdza, iż czas nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi jest większy niż 1,5 godziny. Nie przedstawia natomiast sposobu badania i wyliczenia tego czasu, ani nie wskazuje w jakich dniach i godzinach przeprowadzano analizę, a tego wymaga przepis § 60. Jak wynika z powyższego materiału, wiele okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, nie zostało przez organy administracji obu instancji należycie wyjaśnionych. Mając na uwadze podniesione wyżej względy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji. Zgodnie z art. 152 tej samej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.