II SA/Łd 365/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. K. – J. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza W. z dnia [...] nr [...] znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy w sprawie ze skargi L. K. – J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza W. z dnia [...] nr [...] znak: [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołań J. C., H. B., E. J. i L. K. – J. od decyzji Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy terenu dla inwestycji obejmującej budowę siedmiu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych z infrastrukturą towarzyszącą, decyzją z dnia [...], nr [...], umorzyło postępowanie odwoławcze. Nie zgadzając się z tą decyzją, L. K. – J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Następnie w dniu 8 kwietnia 2010r. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, który uzasadniła obawą o podjęcie przez inwestora działań mających na celu przekształcenie terenów zieleni parkowej A na tereny budowlane. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzją tą organ pierwszej instancji ustalił na rzecz W. S. warunki zabudowy dla terenu położonego w W., dz. nr ewid. [...], w obrębie [...] przy ul. A dla inwestycji obejmującej budowę siedmiu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych z infrastrukturą towarzyszącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Obowiązek wykazania prawdopodobieństwa takiej szkody spoczywa na skarżącym. Przede wszystkim należy jednak podkreślić że – jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądów administracyjnych – przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Cechy tej niewątpliwie nie ma decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, która jedynie określa sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Natomiast nie upoważnia ona inwestora do rozpoczęcia na jej podstawie prac budowlanych. W istocie, adresat decyzji dążąc do realizacji inwestycji określonej w decyzji o warunkach zabudowy obowiązany jest wszcząć kolejne postępowanie administracyjne i uzyskać pozwolenie na budowę. Tym samym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ze swej istoty, nie będąc decyzją o przymiocie wykonalności, nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stanowi jedynie podstawę do ubiegania się przez inwestora w odrębnym postępowaniu o wydanie kolejnej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Nie wymaga również wykonania ( w rozumieniu art. 61 p.p.s.a.) decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego, będąca przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu. Jest to bowiem rozstrzygnięcie o charakterze procesowym, nie nadające wnioskodawcy żadnych uprawnień, w szczególności prawa do rozpoczęcia inwestycji. W związku z powyższym nie może w stosunku do takiej decyzji mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., a ta okoliczność przesądza już o niezasadności wniosku. Poza tym skarżąca, uzasadniając powyższy wniosek, ograniczyła się wyłącznie do wyrażenia bliżej nieskonkretyzowanej obawy, iż inwestor podejmie lub może podjąć działania mające na celu przekształcenie terenów zieleni na tereny budowlane. Jak jednak wyżej wskazano, decyzja organu I instancji nie daje takich uprawnień do podjęcia takich działań. Mając na względzie przedstawione wyżej wywody uznać więc należy, iż zarówno decyzja zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza W. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy nie ma przymiotu wykonania, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu.