II SA/Łd 370/18

Dnia 24 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, , Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2018 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę. a.bł. Decyzją z [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) – w skrócie: "k.p.a." – art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) oraz art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405) – powoływanej dalej jako: "ustawa" – utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z [...] r., nr [...], o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie siłowni wiatrowej (OZE) w miejscowości B., gmina B. (działka nr ewid. 86/1). Kolegium wyjaśniło, że w odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji inwestor A Sp. z o.o. z siedzibą w B. zarzuciła naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy poprzez bezpodstawne przyjęcie przez organ, iż planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy B. [...] z [...] listopada 1996 r., w sytuacji gdy organ w dalszym ciągu nie wyjaśnia na czym polega ww. niezgodność, co stanowi jednocześnie naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – w skrócie: "p.p.s.a." – gdyż w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 października 2016 r. (sygn. II SA/Łd 630/16) Sąd wytknął organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na niekompletnym dokumencie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy B. [...] z dnia [...] listopada 1996r., na podstawie którego nie ma możliwości stwierdzenia że planowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z zapisami planu miejscowego, jak również poprzez niewyjaśnienie co zdaniem organu oznacza, że "na obszarze objętym zamierzeniem inwestycyjnym infrastruktura może być realizowana tylko jako uzupełniająca funkcję podstawową", natomiast organ w dalszym ciągu nie wyeliminował wytkniętych przez Sąd uchybień. Zarzucono również naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez organ oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 października 2016 r. (sygn. II SA/Łd 630/16), zgodnie z którą planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy B. [...] z [...] listopada 1996 r., gdyż zdaniem Sądu, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka o nr 86/1 w miejscowości B. gm. B., możliwe jest sytuowanie infrastruktury technicznej każdego rodzaju, bez względu na jej powiązanie z podstawowymi funkcjami terenu określonymi w planie miejscowym, co oznacza, że w tym zakresie organ nie może formułować nowych ocen prawnych. Ponadto zarzucono art. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961) – zwanej dalej: "u.i.e.w." – poprzez ich błędną interpretację skutkującą przyjęciem przez organ, że planowane przedsięwzięcie stanowi elektrownię wiatrową w rozumieniu przepisów ww. ustawy. Zarzucono także naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak wskazania i wyjaśnienia przez organ na podstawie jakich dowodów i przesłanek przyjął, iż planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z rozporządzeniem z dnia 31 grudnia 1996 r. Wojewody [...] w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego A, jak również na czym polega wskazywana przez organ sprzeczność. Jednocześnie zarzucono naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem najbardziej istotnych dowodów z dokumentów złożonych przez skarżącą, tj. "Karty informacyjnej przedsięwzięcia", "Opinii o innowacyjności", opinii pracownika naukowego Instytutu D, z których jednoznacznie wynika odmienność rozwiązań technicznych siłowni GVT (planowanego przedsięwzięcia) od elektrowni wiatrowej o poziomej osi obrotu wirnika i łopat, której dotyczy ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Inwestor zarzucił również naruszenie art. 84 § 1 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przyjmując bezrefleksyjnie wykładnię przepisu art. 2 pkt 1 i pkt 2 u.i.w.e. w interpretacji wyrażonej przez biegłego prof. dr hab. inż. K.J., w sporządzonej ekspertyzie dotyczącej wydania opinii o zaklasyfikowaniu siłowni wiatrowej GVT- GREEN VERTICAL TURBINE, w sytuacji gdy zgodnie z ww. przepisem biegły jest powoływany, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, natomiast w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że biegły wypowiada opinię dotyczącą stanu faktycznego. Tym samym nie jest dopuszczalny dowód z opinii biegłego w celu ustalenia obowiązującego stanu prawnego oraz zasad stosowania i wykładni obowiązujących przepisów prawa. Spółka zarzuciła nadto naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, tj. organ uznał, że planowane przedsięwzięcie - siłownia GVT - wyposażone jest w wirnik z zespołem łopat, co, zdaniem organu, pozwala na zastosowanie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w sytuacji, gdy z dokumentów złożonych przez skarżącą w niniejszym postępowaniu, tj. "Karty informacyjnej przedsięwzięcia", "Opinii o innowacyjności", opinii pracownika naukowego Instytutu D wynika, iż planowana siłownia nie posiada wirnika z zespołem łopat. Następnie organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że sprawa dotycząca określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie siłowni wiatrowej (OZE) w miejscowości B., gmina B. (działka nr ewid. 86/1) z wniosku A Sp. z o.o. była już przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy administracji, jak też przedmiotem rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z 24 października 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 630/16, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] czerwca 2016 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z [...] maja 2016 r., nr [...], o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie siłowni wiatrowej (OZE) w miejscowości B., gmina B. (działka nr ewid. 86/1). W powołanym wyroku Sąd zakwestionował ustalenia obu organów dotyczące braku zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania obowiązującego na tym terenie. W uzasadnieniu ww. wyroku wskazano, że wątpliwości Sądu w tej sprawie budzi stanowisko organów wskazujące, iż na obszarze objętym zamierzeniem inwestycyjnym infrastruktura może być realizowana tylko jako uzupełniająca funkcję podstawową. Z zapisów załączonego do akt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (przynajmniej w załączonej do akt części tekstu wspomnianego planu) takie stwierdzenie nie wynika. Przepis § 2 ust. 1 pkt 1 lit. "b", "c" oraz "e" uchwały zezwala na realizację określonych przedsięwzięć łącznie z infrastrukturą techniczną, bez wskazania, że może to być jedynie uzupełnienie funkcji podstawowej. Dodatkowo, organy nie wyjaśniły co w przypadku infrastruktury oznacza pojęcie uzupełniająca, skoro plan przewiduje możliwość realizacji infrastruktury w postaci sieci (§ 2 ust. 3 pkt 1 uchwały). Opisane uchybienie stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W dalszej kolejności, odnosząc się do argumentacji strony skarżącej, Sąd wskazał na utrwalony w judykaturze pogląd stanowiący, iż elektrownie wiatrowe mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". Pojęcie to nie ogranicza się jedynie do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale także obejmuje urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Elektrownia wiatrowa niewątpliwie służy właśnie wytwarzaniu energii, wykorzystując energię wiatru. Elektrownia wiatrowa odpowiada zatem encyklopedycznej definicji infrastruktury technicznej jako urządzeń przesyłowych i związanych z nimi obiektów m.in. w zakresie energetyki. Tym samym i wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu, pozwala na uznanie, że elektrownie wiatrowe mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". W ocenie Sądu, z uwagi na fakt, że elektrownia wiatrowa zaliczana jest do urządzeń infrastruktury technicznej, nie może zyskać poparcia twierdzenie strony skarżącej, że planowana inwestycja mogłaby być zrealizowana bowiem plan dopuszcza realizację nieuciążliwych usług produkcyjnych. Argumentacja skargi w tym zakresie - w kontekście wcześniejszych uwag - została uznana przez Sąd za uzasadnioną. Kolegium wyjaśniło, że rozpatrując sprawę Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], ponownie odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie siłowni wiatrowej (OZE) w miejscowości B., gmina B. (działka nr ewid. 86/1). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że za zgodne z ustaleniami planu miejscowego należy uznać tylko inwestycje, których funkcja odpowiada przeznaczeniu terenu wynikającemu z ustaleń szczegółowych. Ponieważ jednostki planu, na terenie których inwestycja przewidziana jest do realizacji nie przewidują przeznaczenia terenu pod lokalizację elektrowni wiatrowych, tym samym planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Uchylając tę decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w decyzji z dnia [...] września 2017 r., nr [...] wskazało, że organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę zobowiązany będzie do analizy przepisów uchwały Nr [...] z [...] listopada 1996 r. pod kątem przepisów szczególnych obowiązujących na obszarze chronionego krajobrazu "B". W pozostałym bowiem zakresie o zgodności z postanowieniami planu rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 24 października 2016r., sygn. akt II SA/Łd 630/16. W przypadku stwierdzenia zgodności inwestycji z tymi przepisami, planowana elektrownia wiatrowa winna być poddana analizie z punktu widzenia zgodności z art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Jeśli bowiem nawet obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację elektrowni wiatrowych, to przy określaniu środowiskowych uwarunkowań po wejściu w życie tej ustawy koniecznym jest dokonanie analizy także pod względem odległości elektrowni wiatrowej od obiektów i form ochrony przyrody, o których mowa w tym przepisie. Organ II instancji wskazał, że decyzją z [...] r., nr [...], Wójt Gminy B., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, po raz kolejny odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie siłowni wiatrowej (OZE) w miejscowości B., gmina B. (działka nr ewid. 86/1). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym realizacja zagospodarowania na tym terenie podlega rygorom nadzoru określonym przepisami szczególnymi, jak też przewidziane jest do realizacji w obszarze parku krajobrazowego. Na terenie inwestycji nie obowiązuje już wprawdzie rozporządzenie Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] w sprawie wyznaczania obszarów chronionego krajobrazu, "B", jednakże działka nr 86/1 zlokalizowana jest w granicach Parku Krajobrazowego A utworzonego rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia 31 grudnia 1996 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1996 r. Nr [...], poz. 163) i Wojewody [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 1996 r. Nr [...], poz. 238) w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego [...]. W granicach obszaru, na którym ma być realizowana zamierzona przez inwestora zmiana sposobu zagospodarowania terenu obowiązują więc przepisy szczególne dotyczące obszaru chronionego krajobrazu. Zgodnie zaś z § 4 pkt 4 ppkt 3) planu, realizacja zagospodarowania winna podlegać rygorom nadzoru określonym przepisami szczególnymi. W zaskarżonej decyzji zostały powołane zakazy obowiązujące na terenie Parku. Decyzja nie wskazuje natomiast na żaden z tych zakazów, jako wyłączający możliwość realizacji planowanej inwestycji. Przede wszystkim podkreślono, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie dostosowania formy prawnej Parku Krajobrazowego A, na terenie Parku obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zakaz ten nie jest bezwzględny bowiem w § 3 ust. 3 uchwały wskazano, że nie dotyczy on realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego. Powoływanie się więc na zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały, jako wskazujący na sprzeczność inwestycji z planem, bez uprzedniego przeprowadzenia wspomnianej oceny oddziaływania na środowisko należałoby uznać za przedwczesne. Oczywiście dotyczy to inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a z taką właśnie inwestycją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie – § 3 ust. 1 pkt 6 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Kolegium zaznaczyło, że w decyzji nie wskazano także na zakaz wynikający z § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały, tj. zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Jak się bowiem wskazuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pojęcie "zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu" nie oznacza a priori zakazu zabudowy. Analizując uzasadnienie decyzji należy więc przyjąć, że to nie zakazy obowiązujące na terenie Parku Krajobrazowego A stanowią o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Zdaniem organu I instancji podstawą do wydania decyzji odmownej są przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961), a w szczególności art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy. Skoro więc w rozpatrywanej sprawie bezspornie ustalono, że teren inwestycji oznaczony jako działka nr 86/1 położony jest w granicach Parku Krajobrazowego A to należy stwierdzić, że zasadnie jako podstawę odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań w tej sprawie organ I instancji wskazał powołany wyżej art. 4 ust. 2 u.i.e.w. Nie można bowiem mówić o zachowaniu stosownych odległości elektrowni wiatrowej od form ochrony przyrody, jeżeli inwestycja planowana jest na terenie jednej z form ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. na terenie parku krajobrazowego). Kolegium stwierdziło zatem, że nawet przy założeniu, że postanowienia dotyczące inwestowania na terenie Parku Krajobrazowego A nie rozstrzygają wprost o zakazie realizacji planowanej inwestycji (bądź też przedwczesne jest w tej sprawie rozstrzyganie bez uprzedniego przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego), to wobec treści art. 4 ust. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, brak jest możliwości lokalizowania elektrowni wiatrowej na terenie parku krajobrazowego. W ocenie organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom odwołania, w sprawie będą miały zastosowanie przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, bowiem w ocenie Kolegium wyrażanej już uprzednio w podejmowanych w tej sprawie decyzjach, planowana siłownia wiatrowa (OZE) jest elektrownią wiatrową w rozumieniu przepisów tej ustawy. Argumentacja potwierdzająca to stanowisko została zawarta w ekspertyzie dotyczącej wydania opinii o zakwalifikowaniu siłowni wiatrowej GVT sporządzonej na zlecenie organu orzekającego przez prof. dr hab. inż. K.J. oraz w jej uzupełnieniu zawartym w piśmie z 6 marca 2017 r. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w tej ekspertyzie, ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w zakresie art. 2 ust. 2, w którym następuje uszczegółowienie elementów technicznych wymaganych, aby obiekt techniczny zaklasyfikowany był jako elektrownia wiatrowa, mylnie wskazuje na listę elementów technicznych jako całość wymaganych do wskazanej klasyfikacji. W ust. 2 tego przepisu, poszczególne elementy techniczne wymienione są bez użycia logicznego wymogu koniunkcji, a więc należy je traktować alternatywnie. Wynika z tego, że obiekt techniczny, który posiada choćby jeden z wymienionych elementów oraz spełnia wymogi ust. 1 art. 2 ustawy jest elektrownią wiatrową. Bez jakichkolwiek wątpliwości, wskazane rozwiązanie techniczne posiada wirnik z łopatami, co w rozumieniu ogólnym maszyn przepływowych, a szczególnie turbin i sprężarek stanowi o układzie bębnowym urządzenia. W takim urządzeniu, jak podają autorzy rozwiązania, w segmencie zainstalowany jest wirnik. Odbiór energii wiatru następuje w wirniku poprzez odpowiednio skonstruowane łopaty - jest więc spełniony wymóg art. 2 ust. 2 u.i.e.w. W związku z powyższym organ przychylił się do stanowiska prezentowanego w opinii prof. dr hab. inż. K. J. przyjmując, że planowane rozwiązanie techniczne posiada wirnik z łopatami, co w rozumieniu ogólnym maszyn przepływowych, a szczególnie turbin sprężarek stanowi o układzie bębnowym urządzenia. Organ stanął na stanowisku prezentowanym przez powołanego w sprawie biegłego, że dla uznania urządzenia za elektrownię wiatrową wystarczy wystąpienie przynajmniej jednego elementu technicznego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 u.i.e.w. W ocenie Kolegium taki pogląd zasługiwał na akceptację, bowiem należało przyjąć, że celem ustawy było objęcie nowymi regulacjami wszystkich elektrowni wiatrowych. Tym samym za wadliwe należy uznać stanowisko, że są konstrukcje posiadające przynajmniej niektóre z elementów technicznych wymienionych w ust. 2 art. 2 ustawy, które są wyłączone spod działania tej ustawy. Organ odwoławczy wskazał również, że uznanie poprawności przytoczonego wyżej stanowiska w tej sprawie wyklucza przyjęcie argumentacji odwołującego się, zawartej także w "Opinii o innowacyjności" wystawionej przez Instytut C sp. z o.o. oraz w "Opinii w kwestii zakwalifikowania pionowej siłowni wiatrowej GVT w odniesieniu do terminologii ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych" sporządzoną przez prof. dr hab. inż. M. M., co do tego, że planowana siłownia nie jest elektrownią wiatrową bowiem nie zawiera wszystkich elementów technicznych wymienionych w art. 2 ust. 2 tej ustawy. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyło A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B., zarzucając po pierwsze naruszenie prawa materialnego tj.: 1) art. 2 pkt 1 i pkt 2 u.i.e.w. poprzez ich błędną interpretację skutkującą przyjęciem przez Kolegium, że planowane przedsięwzięcie stanowi elektrownię wiatrową w rozumieniu przepisów ww. ustawy; 2) art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.i.e.w. poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy planowane przedsięwzięcie nie stanowi elektrowni wiatrowej w rozumieniu art. 2 pkt 1 i pkt 2 u.i.e.w.; 3) art. 80 ust. 2 ustawy poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Kolegium, iż planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy planowane przedsięwzięcie nie stanowi elektrowni wiatrowej w rozumieniu art. 2 pkt 1 i pkt 2 u.i.e.w., a tym samym nie znajduje do niego zastosowania art. 4 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy i brak jest przeciwwskazań do lokalizacji przedsięwzięcia na terenie parku krajobrazowego. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 75 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem najbardziej istotnych dowodów z dokumentów złożonych przez skarżącą, tj. "Karty informacyjnej przedsięwzięcia", "Opinii o innowacyjności", opinii pracownika naukowego Instytutu D, z których jednoznacznie wynika odmienność rozwiązań technicznych siłowni GVT (planowanego przedsięwzięcia) od elektrowni wiatrowej o poziomej osi obrotu wirnika i łopat, której dotyczy ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych; 2) art. 84 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przyjmując bezrefleksyjnie wykładnię przepisu art. 2 pkt 1 i pkt 2 u.i.e.w. w interpretacji wyrażonej przez biegłego prof. dr hab. inż. K. J., w sporządzonej ekspertyzie dotyczącej wydania opinii o zaklasyfikowaniu siłowni wiatrowej GVT - GREEN VERTICAL TURBINE, w sytuacji gdy zgodnie z ww. przepisem biegły jest powoływany, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, natomiast w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że biegły wypowiada opinię dotyczącą stanu faktycznego. Tym samym nie jest dopuszczalny dowód z opinii biegłego w celu ustalenia obowiązującego stanu prawnego oraz zasad stosowania i wykładni obowiązujących przepisów prawa; 3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, tj. Kolegium uznało, że planowane przedsięwzięcie – siłownia GVT, wyposażone jest w wirnik z zespołem łopat, co, zdaniem Kolegium, pozwala na zastosowanie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w sytuacji, gdy z dokumentów złożonych przez skarżącą w niniejszym postępowaniu, tj. "Karty informacyjnej przedsięwzięcia", "Opinii o innowacyjności", opinii pracownika naukowego Instytutu D wynika, iż planowana siłownia nie posiada wirnika z zespołem łopat. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a, skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu: opinii sporządzonej przez prof. zw. dr hab. M. K., pracownika Uniwersytetu E w L., Wydziału Humanistycznego, Instytutu F, na okoliczność prawidłowości interpretacji przez skarżąca zapisu art. 2 pkt 1 i pkt 2 u.i.e.w., tj. że elektrownią wiatrową w rozumieniu ustawy jest budowla w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, która składa się z co najmniej elementów wyrażonych w tym przepisie, tj. fundamentu, wieży oraz elementów technicznych. W ocenie skarżącej przeprowadzenie ww. dowodów jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz przepis ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Zgodnie z ww. art. 80 ust. 2 ustawy (zdanie pierwsze) właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika natomiast, że wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, organ ma obowiązek odmówić wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, bez konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym bez konieczności badania rzeczywistego wpływu planowanej inwestycji na środowisko, ani przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Interpretacja zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy B. [...] z dnia [...] listopada 1996 r. była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Sąd wyroku z 24 października 2016r., sygn. akt II SA/Łd 630/16, podważył kategoryczne stanowisko organów administracji, że na obszarze objętym zamierzeniem inwestycyjnym infrastruktura techniczna może być realizowana tylko jako uzupełniająca funkcję podstawową. Przede wszystkim jednak sąd nie mógł dokonać pełnej weryfikacji planu wobec załączenia jego niekompletnej wersji. Sąd jednak nie przesądził w ww. wyroku, że sporna inwestycja zgodna jest z planem miejscowym, a ponadto przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nakazał organom uwzględnienie treści zapisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. SKO zauważyło trafnie, że w § 2 ust. 4 pkt 3 planu miejscowego lokalny prawodawca określił warunki zagospodarowania wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego i wskazał, że realizacja zagospodarowania podlega rygorom nadzoru określonym przepisami szczególnymi, przez które należy rozumieć nie tylko przepisy ustawy o ochronie przyrody, czy też przepisy wynikające z aktu ustanawiającego daną formę ochrony przyrody, jaką jest park krajobrazowy, ale także wszystkie inne akty prawne, określające szczegółowe rozwiązania mające na celu ochronę środowiska i to bez względu na to, czy obowiązywały one w dacie uchwalenia planu miejscowego, czy też weszły w życie w późniejszym czasie. W tym miejscu zgodzić się należy z organami administracji, które stwierdziły, że to nie zakazy obowiązujące na terenie Parku Krajobrazowego A stanowią o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację spornego przedsięwzięcia. Podstawą do odmowy wydania decyzji środowiskowej nie są również zakazy określone w obowiązującej ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochrony przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 142). Jak wynika bowiem z art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego. Taki sam zapis znajduje się w § 4 ust. 3 uchwały Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie dostosowania formy prawnej Parku Krajobrazowego A (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2010 r., Nr [...], poz. [...]). Powyższe przepisy, pod wskazanymi w nich warunkami, co do zasady nie wykluczają zatem wydania decyzji środowiskowej dla elektrowni wiatrowej mieszczącej się w granicach parku, lecz uzależniają realizację takiej inwestycji od przeprowadzonej procedury oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast przepisami, które w rozumieniu zapisów planu miejscowego, zakazują realizacji elektrowni wiatrowej są przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, których uwzględnienie nakazał organom Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 24 października 2016 r. Z art. 4 ust. 2 u.i.e.w. wynika, że odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane elektrownie wiatrowe, wymagana jest również przy lokalizacji i budowie takiej elektrowni od form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 i 5 ustawy o ochronie przyrody. Park krajobrazowy jest jedna z wymienionych form ochrony przyrody. Z kolei art. 6 pkt 7 u.i.e.w. wprost stanowi, że odległość określoną zgodnie z art. 4 uwzględniają organy wydające decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach - przy wydawaniu tych decyzji. Jeżeli zatem elektrownia wiatrowa ma być zlokalizowana na terenie parku krajobrazowego, to oczywiste jest, że wspomniane odległości nie zostałyby zachowane. Na tle powyższych unormowań u.i.e.w. powstał problem, czy siłownie wiatrowe należą do elektrowni wiatrowych i podlegają regulacjom tej ustawy . Należy przyznać organom administracji bezwzględną rację. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 1 u.i.e.w. elektrownia wiatrowa oznacza instalację odnawialnego źródła energii, składającą się z części budowlanej stanowiącej budowlę w rozumieniu prawa budowlanego oraz urządzeń technicznych, w tym elementów technicznych, w której energia elektryczna jest wytwarzana z energii wiatru, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 1269 i 1276). Z kolei przez elementy techniczne należy rozumieć wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu (art. 2 pkt 2 u.i.e.w.). Z tego wniosek, że każda budowla wytwarzająca energię elektryczną o odpowiedniej mocy z energii wiatru i która posiada choćby jeden z ww. elementów technicznych, jest elektrownią wiatrową w rozumieniu omawianej ustawy. Ze sporządzonej na zlecenie organu ekspertyzy ze stycznia 2017 r. oraz dodatkowych wyjaśnień jej autora z 6 marca 2017 r. wynika niezbicie, że wskazane rozwiązanie techniczne posiada wirnik z łopatami, co w rozumieniu ogólnym maszyn przepływowych, a szczególnie turbin i sprężarek stanowi o układzie bębnowym urządzenia. Odbiór energii wiatru następuje w wirniku poprzez odpowiednio skonstruowane łopaty. opis urządzenia nie nasuwa żadnych wątpliwości, że urządzenie planowane przez skarżące przedsiębiorstwo trafnie zaliczono do kategorii elektrowni wiatrowych. w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Należy zwrócić też uwagę na uzasadnienie projektu ww ustawy (druk sejmowy nr 315), w którym zawarto stwierdzenie, że "(...) po wejściu w życie niniejszej ustawy przepisy upzp, niejako automatycznie, bez konieczności dokonywania zmiany brzmienia przepisów, będą dotyczyły wyłącznie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii innych niż urządzenia wykorzystujące energię wiatru." (część – Zmiany innych ustaw). Powyższe również potwierdza tezę, że siłownie wiatrowe należą do elektrowni wiatrowych W tym miejscu podkreślić należy, że odnoście zakwalifikowania spornej inwestycji do elektrowni wiatrowych, do których zastosowanie ma art. 2 pkt 1 u.i.e.w. wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 931/17, rozstrzygający sprawę ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2017 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Jak wynika z porównania kart informacyjnych ww. sprawa dotyczyła siłowni wiatrowej (OZE) o identycznych parametrach technicznych, tyle że zlokalizowanej na innej działce. W powyższym wyroku sąd stwierdził, że wniosek organu co do uznania przedmiotowej inwestycji za elektrownię wiatrową, niezależnie od kwestii innowacyjności przedsięwzięcia, znajduje potwierdzenie nie tylko w sporządzonej ekspertyzie, ale także w zapisach innych dokumentów zgromadzonych w sprawie, a w szczególności: w opisie patentowym, opinii o innowacyjności z dnia 25 kwietnia 2016 r., dokumencie pt. "Pionowe siłownie wiatrowe". Reasumując, organy prawidłowo zaliczyły budowę siłowni wiatrowej (OZE) do elektrowni wiatrowych w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko i argumentację sądu zaprezentowane w wyroku z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 931/18. Ponadto, wbrew zarzutom skarżącej, że sporządzona na zlecenie organu ekspertyza sprowadzała się wyłącznie do oceny stanu prawnego oraz zasad stosowania i wykładni obowiązujących przepisów prawa, podkreślić należy, że ww. opinia miała na celu wyjaśnienie, czy od strony wiedzy specjalistycznej sporna inwestycja zawiera elementy konstrukcyjne i techniczne, o których mowa w art. 2 pkt 1 i 2 u.i.e.w. Okoliczność, że strona nie podziela wniosków wynikających z tej ekspertyzy, nie podważa ich prawidłowości. Ustaleń tych nie może również podważyć załączona do skargi opinia sporządzona przez prof. zw. dr hab. M. K., pracownika Uniwersytetu E w L., Wydziału Humanistycznego, Instytutu F, na okoliczność prawidłowości interpretacji przez skarżącą zapisu art. 2 pkt 1 i pkt 2 u.i.e.w., tj. że elektrownią wiatrową w rozumieniu tej ustawy jest budowla w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, która składa się z co najmniej elementów wyrażonych w tym przepisie, tj. fundamentu, wieży oraz elementów technicznych. Stanowi ona bowiem jedynie polemikę z zaprezentowanym wyżej poglądem zarówno organów administracji, jak i sądu, ale odnoszącą się jedynie do elementów językowej wykładni przepisów, cojest zadaniem organów i sądu, nie zawiera natomiast żadnych uwag dotyczących kwestii technicznych rozwiązań spornej budowli. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności uznać trzeba, że niezasadne są podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 75 § 1, 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a., jak również zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 4 ust. 1 i 2 u.i.e.w. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a., bowiem zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne zawiera natomiast wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Reasumując organy administracji prawidłowo przyjęły, że sporna inwestycja jest elektrownią wiatrową, o której mowa w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Przepisy tej ustawy są natomiast przepisami szczególnymi, do których odsyła § 2 ust. 4 pkt 3 planu miejscowego. Skoro możliwość realizacji przedmiotowej inwestycji jest wykluczona ww. przepisami, to w świetle art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, orzekające w sprawie organy były zwolnione z obowiązku przeprowadzania procedury oceny oddziaływania na środowisko i zobowiązane były do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym stanie rzeczy stwierdzić sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. dc