II SA/Łd 371/04

Dnia 12 kwietnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi D. T. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. II SA/Łd 371/04 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu wniosku D. T., odmówił przywrócenia jej terminu do złożenia odwołania. Jako podstawę prawną zaskarżonego postanowienia wskazał art. 58 § l i art 59 § 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 9, poz. 26 z 1980 r. z późn. zm.). W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że decyzją Nr [...] z dnia [..] znak: [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał D. T. wykonanie robót budowlanych w budynku mieszkalno-handlowym zlokalizowanym na działkach nr ew. [...],[...],[..],[...] położonych w W. przy ul. A, polegających na odtworzeniu otworu drzwiowego dwuskrzydłowego o wymiarach 2,30 m x l,30 m na piętrze budynku pomiędzy klatką schodową a lokalem nr 4, w terminie do dnia 31 grudnia 2003 r. Organ wskazał, że decyzję tę zobowiązana otrzymała w dniu 1 października 2003 r., a pocztowy dokument zwrotny z podpisem zobowiązanej, potwierdzający ten fakt, znajduje się w aktach sprawy. Termin do wniesienia odwołania, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji, upłynął w dniu 15 października 2003 r. W ustawowym terminie od powyższej decyzji nie wniesiono odwołania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 19 stycznia 2004 r. organ I instancji dokonał kontroli wykonania obowiązku nałożonego ww. decyzją i stwierdził, że obowiązek nie został wykonany. W dniu kontroli zobowiązana do wykonania obowiązku wyjaśniła, iż decyzji organu I instancji nie otrzymała i na tę okoliczność złożyła w PINB w W. oświadczenie tej treści oraz wniosek o przekazanie jej decyzji. Przedmiotowa decyzja została zobowiązanej przekazana w dniu 19 stycznia 2004 r., który to fakt potwierdzony jest datowanym jej podpisem. Organ II instancji wskazał, że w dniu 22 stycznia 2004r. wpłynął do organu I instancji wniosek D. T. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem. W powyższym wniosku zainteresowana strona podała jako przyczynę, która mogłyby świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji, to iż podpis na pocztowym dokumencie zwrotnym nie jest jej podpisem, a decyzji wówczas nie otrzymała. Organ II instancji wyjaśnił, że przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia przez nią czynności procesowej. W świetle uregulowań zawartych w art. 58 § l i § 2 k.p.a., rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu organ bada, czy zostały spełnione łącznie cztery przesłanki, tj.: 1. uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku winy niedopełnienia obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia; 2. wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu stanowiącego podstawę do jego przywrócenia; 3. dochowanie terminu (nieprzywracalnego), tj. 7 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu , licząc od dnia ustania przeszkody; 4. dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której określony był termin (w tym przypadku wniesienie odwołania). Organ odwoławczy stwierdził, że D. T. wniosła prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zachowując 7- dniowy termin do złożenia tego wniosku, licząc od dnia 19 stycznia 2004r. tj. dnia ustania przeszkody oraz wnosząc odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dopełniła tej czynności, dla której określony był termin, a zatem spełnione zostały trzy z czterech ww., określonych w art. 58 § l i § 2 k.p.a. przesłanek. W ocenie organu odwoławczego D. T. nie dopełniła wymogu uprawdopodobnienia braku winy niedopełnienia obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, który to obowiązek spoczywa na zainteresowanej stronie. Za uprawdopodobnienie takie, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego (pocztowego dokumentu zwrotnego z podpisem zobowiązanej, potwierdzającego fakt otrzymania przedmiotowej decyzji w dniu[...] ), nie można uznać twierdzenia D. T., iż nie jest to jej podpis, bowiem jej stanowisko nie zostało poparte jakimikolwiek dowodami. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżąca podniosła, iż nie miała możliwości innego udowodnienia, iż podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie jest jej podpisem. Stwierdziła, że organ II instancji nie zbadał prawdziwości jej podpisu, co powoduje, iż niewystarczająco przeprowadzono postępowanie dowodowe. Zdaniem skarżącej, powstała sytuacja, w której termin do wniesienia odwołania w ogóle nie biegnie, co następuje wówczas, gdy decyzji skutecznie nie doręczono, albo nastąpiła uzasadniona okoliczność powodująca przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Podstawowy fakt to ten, że ona nie odebrała decyzji, podpis nie jest jej podpisem, a stwierdzając organoleptycznie nie sposób odmówić jej wiary. Ponadto od samego początku twierdziła, iż podpis nie jest jej podpisem, nie sposób więc uznać argumentacji organu II instancji, że nie nastąpiło uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nie nastąpiło z jej winy. Skarżąca podniosła, iż nie ma możliwości dopuszczenia dowodu z opinii grafologa, który potwierdziły fakt niepochodzenia podpisu od niej. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. l cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § l sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § l wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : l/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi stwierdzić należy, że w ocenie Sądu skargę należało uwzględnić, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy – co wynika z art. 7 k.p.a. oraz zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. muszą w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., orzekające o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Istnieją rozbieżności między skarżącą a organem odwoławczym co do skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W myśl art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Stosownie do § 35 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. (Dz.U. nr 5, poz. 34 w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych – w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, przesyłki rejestrowane i przekazy pocztowe doręcza się zgodnie z art. 26 ustawy prawo pocztowe za pokwitowaniem odbioru, po stwierdzeniu tożsamości osoby uprawnionej do odbioru. Pracownik operatora doręczający przesyłkę lub przekaz pocztowy może odstąpić od żądania okazania jednego z dokumentów, o których mowa w § 36, jeżeli osoba uprawniona do odbioru jest mu znana osobiście (pkt 2 § 35). Zauważyć w tym miejscu należy, iż fakt doręczenia określonej osobie w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wtedy, jeżeli jest pewne, iż otrzymała je właściwa osoba. A zatem fakt doręczenia pisma samemu adresatowi, a nie innej osobie, powinien wynikać z adnotacji dokonanej przez doręczyciela na potwierdzeniu odbioru. W niniejszej sprawie organ II instancji przyjął, iż przesyłka skierowana na adres zamieszkania skarżącej została tam odebrana 1 października 2003 r., bowiem potwierdzenie odbioru podpisano imieniem i nazwiskiem skarżącej. Z prośby skarżącej, jej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz skargi wynika natomiast, że skarżąca nie odebrała decyzji organu I instancji, a podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie jest jej podpisem. Akta niniejszej sprawy nie zawierają dowodu, który umożliwiłby sprawdzenie tej okoliczności, bowiem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji brak jest informacji i podpisu doręczyciela, iż pismo doręczył adresatowi – D T. Organ odwoławczy winien zatem wyjaśnić, komu doręczyciel pozostawił przesyłkę, gdyż od tego zależała ocena prawidłowości doręczenia decyzji. Jeżeli przesłuchanie doręczyciela nie wyjaśniłoby tej istotnej w sprawie okoliczności, organ winien rozważyć jej ustalenie w oparciu o opinię biegłego grafologa. W ocenie sądu organ II instancji nie wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości, czy istotnie można uznać, że decyzja organu I instancji została doręczona przez pocztę zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. Skoro organ administracji tego nie uczynił, doszło do naruszenia art. 7, 77 §, 80 i 42 § 1 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy powinien wyeliminować wskazane powyżej uchybienia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) powołanej wyżej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie. Z uwagi na brak przymiotu wykonalności, orzekanie o wstrzymaniu wykonania postanowienia jest bezprzedmiotowe (art. 152 tej ustawy).