II SA/Łd 374/19

Dnia 13 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2019 roku sprawy ze skargi B. G., E.R. i D. R., M. R., J. M., K. M., Z. Ż., P. B., I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia oddala skargę. A.B. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez: B. G., E. R., D. R., M. R., J. M., Z. Ż., P.B. i I.P. od decyzji wydanej przez Wójta Gminy N. z dnia [...] r., znak: [...] orzekającej o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na: "Uruchomieniu linii do suszenia owoców, warzyw, ziół, grzybów i materiału roślinnego oraz kompostowni napowierzchniowej wraz z linią sortującą podłoże", na działce o nr ew. 211 ( obręb: [...] R.), gmina N., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w dniu 4 lipca 2018 r. do Urzędu Gminy w N. wpłynął wniosek złożony przez R.K. w imieniu i z upoważnienia inwestora - A Sp. z o.o. z/s w S. ul. A 8A o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na: "Uruchomieniu linii do suszenia owoców, warzyw, ziół, grzybów i materiału roślinnego oraz kompostowni napowierzchniowej wraz z linią sortującą podłoże" na działce o nr ew. 211 ( obręb: [...] R.), gmina N. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Wójt Gminy N. orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia oraz określił zgodnie z art. 84 ust. 1 a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081, dalej jako: u.u.i.ś.) istotne warunki korzystania ze środowiska. Decyzja została wydana na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art.77 ust. 1 oraz art. 85 u.u.i.ś., § 3 ust. 1 pkt 80, 92 i 98 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz.71 - dalej jako: rozporządzenie) oraz art. 104 k.p.a. Charakterystyka planowanego przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 do decyzji. Przed wydaniem w/w decyzji, organ I instancji uzyskał opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Dyrektora Zarządu Zlewni z siedzibą w Ł. Odwołanie od wskazanej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wnieśli z zachowaniem ustawowego terminu: B. G., E.R., D.R., M. R., J.M., Pan Z.Ż., P.B. i I. P. - uznani za strony postępowania właściciele z sąsiednich działek, zastępowani przez pełnomocnika - radcę prawnego W.W. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 30 w zw. z art. 37 pkt 1 u.u.i.ś. i art. 10 k.p.a. poprzez kwalifikowanie uwag i wniosków stron postępowania jako pochodzących od społeczeństwa; 2. art. 10 w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania stanowisk składanych w toku postępowania przez strony; 3. art. 37 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. poprzez zaniechanie prowadzenia konsultacji społecznych wobec wyłonienia się sprzeciwu społecznego w odniesieniu do przedsięwzięcia; 4. art. 37 pkt 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania wniosków i uwag składanych w toku postępowania przez przedstawicieli społeczeństwa; 5. art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie przez organ prowadzący postępowanie, jak i organy uzgadniające i opiniujące, w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 6. art. 64 ust. 3 , art. 71 ust. 2 i art. 78 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. poprzez bezkrytyczne oparcie się na lakonicznej i niekompletnej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia 17 lipca 2018 r.; 7. art. 64 ust. 3, art. 71 ust. 2 i art. 64 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. poprzez bezkrytyczne przyjęcie opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia 1 października 2018 r., która zdaniem odwołujących się została wydana w oparciu o niepełny stan faktyczny sprawy; 8. art. 84 ust. 2 pkt 2, art.84 ust. 3, art. 84 ust. 1a w zw. art. 64 ust. 3a w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. poprzez ograniczenie przez organ wydający decyzję swoich ustaleń do powtórzenia treści opinii w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, podczas gdy charakterystyka przedsięwzięcia stanowiąca jako załącznik integralną część decyzji w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko winna zawierać informacje na temat uwzględnienia warunków wskazanych przez RDOŚ; 9. art. 7 k.p.a.- zdaniem odwołujących się organy administracji nie podjęły z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; 10. art. 8 i 10 § 1 k.p.a., gdyż organ nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w szczególności poprzez niezapewnienie stronom, w tym stronie społecznej czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz przekazanie J. M. niekompletnego pisma Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia 26 października 2018 r. (brak czwartej strony), co uniemożliwiło poznanie argumentów zajętego stanowiska oraz nieprzekazanie w/w stronie pisma Z-cy Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia 22 lipca 2018 r. oraz odpowiedzi organu z dnia 8 sierpnia 2018 r. co uniemożliwiło stronie poznanie wszelkich istotnych okoliczności sprawy; 11. art. 7, 75 § 1,77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do pełnego i rzetelnego ustalenia stanu faktycznego, a także naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania jej w sposób dowolny poprzez pomijanie i marginalizowanie znaczenia dowodów przemawiających na korzyść skarżącej przy jednoczesnym eksponowaniu wyłącznie twierdzeń wpisujących się w stanowisko przyjęte przez organ; 12. art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności oraz pogłębiania zaufania strony do organów władzy publicznej, w szczególności poprzez bezzasadne przyjęcie wniosków opinii wydanych przez RDOŚ, PPIS oraz PGWWP-DRZGW jako wniosków własnych organu administracyjnego z pominięciem ich samodzielnej analizy i tym samym zaniechanie wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, co zdaniem odwołujących się spowodowało, że nie wyjaśniono dokładnie stanu faktycznego i prawnego sprawy; 13. art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji wobec braku szczegółowej analizy i wskazaniu, jakimi przesłankami kierował się organ I instancji odrzucając stanowiska stron, uwagi i wnioski społeczeństwa; 14. art. 82 ust. 1 u.u.i.ś. oraz art. 7 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nie zawarcie w decyzji wszystkich wymaganych elementów składowych. Jednocześnie na podstawie art. 136 k.p.a. wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z : opinii specjalisty do spraw akustyki na okoliczność oceny przekroczenia norm hałasu w szczególności dla obszarów mieszkalnych położonych w najbliższej odległości od planowanego przedsięwzięcia oraz z opinii specjalisty do spraw zanieczyszczenia powietrza na okoliczność oceny w zakresie przekroczeń norm pyłów w odniesieniu w szczególności do obszarów mieszkalnych położonych w najbliższej odległości od planowanej inwestycji, a także opinii specjalisty do spraw zanieczyszczenia wód gruntowych na okoliczność oceny stopnia zanieczyszczenia wód gruntowych, ze szczególnym naciskiem na aspekt funkcjonowania kompostowni nawierzchniowej. Odwołujący się wnieśli o uchylenie decyzji organu I instncji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania dodatkowo podnieśli m.in., iż w uzasadnieniu ww. decyzji udział społeczeństwa ograniczony został do krótkiej wzmianki na stronie 6-tej. W ocenie odwołujących się powyższe nie było prawidłową realizacją obowiązku zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu i stanowi o naruszeniu art. 30 i 37 pkt 2 u.u.i.ś. Zarzucili, że w niniejszej sprawie całkowicie zignorowano argumenty społeczności lokalnej. Odwołujący się podnieśłi również, że sam fakt, iż wszystkie przywołane wcześniej pisma (opinie) organów współdziałających zawierają inny zakres czynności, którymi zajmować ma się projektowany zakład budzi ich wątpliwości wobec sformułowanych w nich wniosków. Pismo PPIS nie zawiera uzasadnienia dla przyjętego w nim stanowiska, co uniemożliwia zweryfikowanie ustaleń poczynionych przez ten organ. Z kolei pismo PGWWP doręczono jednej ze stron jako niekompletne, co nie pozwalało jej poznać kompletnych motywów tego organu. Nadto zarzucają, że pkt 1 rzeczonego pisma jest niekompletny i nie zawiera merytorycznego stanowiska. Odwołujący się podkreślili, że zostały naruszone przepisy art. 84 ust. 2, art. 84 ust. 1a w zw. z art. 64 ust. 3a w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. bowiem ich zdaniem charakterystyka przedsięwzięcia stanowiąca, jako załącznik, integralną część decyzji w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, winna zawierać informacje na temat uwzględnienia warunków wskazanych przez RDOŚ. Jednocześnie odwołujący się zarzucili, że organ wydający decyzję przyjął w całości jako słuszne i zasadne ustalenia ujęte w pismach organów opiniujących decyzję środowiskową, a nie uwzględnił dowodów wyrażających wątpliwości wobec planowanego przedsięwzięcia, tj. stanowiska lokalnej społeczności i sprzeciwu Zastępcy Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia 27 lipca 2018 r. Konkludując odwołujący się stwierdzili, że podniesiona przez nich skala naruszeń procesowych organu I instancji, uniemożliwia kontrolę merytoryczną zaskarżonej decyzji. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Wójta Gminy N. z dnia [...] r., znak: [...] orzekającą o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Kolegium, przytaczając treść art. 71 ust. 2, art. 49 ust. 1 pkt 1, art. 63 ust. 1 i ust. 2, art. 64 ust. 1, art. 80 ust. 2, art. 84 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. wskazało, iż przedmiotowe przedsięwzięcie wg karty informacyjnej załączonej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach będzie polegało na: " Uruchomieniu linii do suszenia owoców, warzyw, ziół, grzybów i materiału roślinnego oraz kompostowni napowierzchniowej wraz z linią sortującą podłoże" na działce o nr ew. 211 ( obręb: [...] R.), gmina N. Zalicza się ono do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 80, 92 i 98 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r., poz. 71). Z przedłożonych dokumentów wynika, że teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji działając na podstawie art. 64 ust. 1 pkt. 2 u.u.i.ś. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. (dalej: RDOŚ), do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (dalej: PPIS) oraz do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. (dalej: WP) o wyrażenie opinii, czy przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. PPIS w opinii z dnia 17 lipca 2018 r. odstąpił od potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z uwagi na fakt, iż w jego ocenie planowane przedsięwzięcie w niewielkim stopniu będzie oddziaływać na środowisko. WP pismem z dnia 26 października 2018 r. wyraziło opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest konieczne przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazało na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków i wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. oraz nałożeniu obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit b u.u.i.ś. W decyzji organu I instancji wymienione w opinii WP uwarunkowania zostały uwzględnione. RDOŚ wyraził opinię w piśmie z dnia 1 października 2018 r., że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jednocześnie wskazał na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyszczególnionych w opinii warunków i wymagań, które zostały uwzględnione w decyzji organu I instancji. Kolegium zaznaczyło, że zgodnie z przepisami prawa wymienionymi w odwołaniu, uwarunkowania wynikające z opinii organów współdziałających ujmowane są w samej decyzji, a nie w charakterystyce przedsięwzięcia, jak niezasadnie podnoszą odwołujący się. Kierując się m.in. uzyskanymi opiniami, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium podkreśliło, że przedłożone opinie wyraziły specjalistyczne organy państwowe, których pracownicy posiadają stosowną wiedzę fachową. Zdaniem Kolegium organ I instancji był uprawniony do wzięcia pod uwagę merytorycznych stanowisk organów opiniujących i do posiłkowania się nimi przy uzasadnianiu podjętej decyzji. Odwołujący się nie przedstawili konkretnych zarzutów merytorycznych wobec przywołanych opinii organów współdziałających oprócz zarzucenia lakoniczności opinii PPIS. W ocenie organu II instancji wyrażone opinie organów współdziałających są merytorycznie rzeczowe, logiczne i spójne. Nadto organ odwoławczy zauważył, że opinie te wydane niezależnie od siebie, są w konkluzji jednobrzmiące. W zakresie udziału społeczeństwa w postępowaniu, organ I instancji w dniu 9 lipca 2018 r. zawiadomił strony i społeczeństwo o wszczęciu postępowania w wymienionej sprawie. Zawiadomienie powyższe zostało podane do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie na okres 14 dni (od 9 lipca 2018 r. do 23 lipca 2018 r.) na stronie Biuletynu Informacji Publicznej i na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w N. oraz na tablicy ogłoszeń sołectwa N.(R.). Kolegium podniosło, iż zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 7 u.u.i.ś. przedstawiciele społeczeństwa mają prawo do składania swoich uwag i wniosków przez wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa w terminie 30 dni od publicznego podania przez organ właściwy do wydania decyzji informacji o powyższych uprawnieniach. W dniu 17 września 2018 r. do organu I instancji wpłynął protest mieszkańców wsi R., N. i P. przeciwko miejscu usytuowania powyższej inwestycji. Wyrazili oni obawy, że uruchomienie inwestycji pogorszy warunki bytowe mieszkańców wsi. Ich zdaniem głównymi czynnikami, które będą miały na to wpływ są: emisja gazów (metan, dwutlenek węgla, siarkowodór, amoniak, aldehyd octowy, merkaptan metylowy) i odorów (głównie organicznych związków siarki, azotu oraz niektórych węglowodorów) z płyt kompostowych. Ich zdaniem ze względu na technologię emisja gazów i odorów będzie miała charakter ciągły. Zarzucili, że nie przedstawiono zakresu oddziaływania uciążliwości odorowej lecz przyznali, że nie ma odpowiednich uregulowań prawnych w tym zakresie i trudno sparametryzować i ocenić wielkości stężeń substancji zapachowych oraz ich zasięg. Wskazali na hałas spowodowany natężeniem ruchu pojazdów ciężarowych i pracą urządzeń na terenie inwestycji oraz pogorszenie stanu dróg. W ocenie protestujących korzystanie z wodociągu do celów przemysłowych spowoduje pogorszenie parametrów hydraulicznych wodociągu (spadek ciśnienia i wydajności). Nadto kompostowniom towarzyszą siedliska owadów i gryzoni. Organ odwoławczy oceniając przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty oraz uzyskane opinie wyraził stanowisko, iż planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie z uwagi na jego skalę, rodzaj i charakterystykę oraz krótkotrwały i odwracalny charakter zmian w środowisku na etapie realizacji oraz brak znaczących negatywnych oddziaływań w czasie eksploatacji, nie będzie miało negatywnego wpływu na cele ochrony, przedmioty ochrony oraz integralność wszystkich obszarów podlegających ochronie. Wprawdzie wskazane opinie nie są wiążące dla organu wydającego postanowienie o potrzebie lub braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz następnie decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, to jednak Kolegium zauważyło, iż w przedmiotowej sprawie opinie wszystkich w/w organów współdziałających są zbieżne co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz nie zobowiązywania wnioskodawcy do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie wynikającym z art.66 u.u.i.ś. Organ odwoławczy zauważył, iż powołane opinie organów współdziałających zostały szczegółowo i wyczerpująco uzasadnione merytorycznie, w ramach zakresu działania każdego z tych organów. Podniesione w odwołaniu zarzuty nie dają podstaw do obalenia rzeczowych argumentów wyrażonych we wskazanych opiniach organów specjalistycznych. W ocenie organu odwoławczego w uzasadnieniu decyzji organu I instancji prawidłowo zawarto i przeanalizowano szczegółowo wszystkie wymagane, a dotyczące przedmiotowego przedsięwzięcia, informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., wymagające uwzględnienia przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przy stwierdzaniu braku tego obowiązku wzięto m.in. pod uwagę następujące uwarunkowania wynikające z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś : rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia z uwzględnieniem jego niewielkiej skali i wielkości powierzchni części budynku magazynowego planowanej do przebudowy i zmiany sposobu użytkowania, ich wzajemnej proporcjonalności oraz nieskomplikowania rozwiązań techniczno-organizacyjnych; położenie przedsięwzięcia poza obszarami wodno-błotnymi oraz innymi obszarami o płytkim zaleganiu wód poziemnych, poza obszarami wybrzeży oraz przylegającymi do jezior, poza obszarami górskimi i leśnymi, objętymi ochroną w tym strefami ochronnymi ujęć wód i obszarami zbiorników wód śródlądowych, brak w rejonie inwestycji obszarów objętych ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody, istnienie tego typu obszarów poza zasięgiem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia; okoliczność nie realizowania inwestycji na terenach, na których zostały przekroczone standardy jakości środowiska ; brak w miejscu realizacji inwestycji oraz w jej pobliżu obszarów o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne ; brak uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej. Przy orzekaniu o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wzięto również pod uwagę pozostałe uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji odniesiono się do zarzutów stron postępowania w zakresie przekroczenia norm hałasowych ze strony planowanej inwestycji. Na podstawie zamiarów inwestycyjnych wnioskodawcy przedstawionych w załączonych do wniosku dokumentach, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia nie wykryto, żeby planowane przedsięwzięcie przekraczało normy dotyczące rozprzestrzeniania się hałasu. Z przedłożonych akt sprawy wynika, że w trakcie postępowania do organu I instancji wpłynęły także pisma zawierające uwagi zgłoszone przez strony postępowania. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji odniósł się w sposób dostateczny do wniesionych uwag stron postępowania w uzasadnieniu decyzji. Kolegium wskazało, że wzięcie pod uwagę wniosków i uwag stron i społeczeństwa nie oznacza obowiązku uwzględnienia wniosków i uwag niezasadnych. Natomiast zorganizowanie i odbycie zebrania wiejskiego można uznać za rodzaj konsultacji społecznych. Nie wykazano w odwołaniu, jaki konkretnie wpływ na wynik sprawy i ewentualne odmienne jej rozstrzygnięcie miało przekazanie jednej ze stron materiałów w formie wskazanej w odwołaniu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów przedstawionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, iż decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wydaje się na wniosek inwestora zawierający dane inwestycji, którą zamierza on realizować, w tym przewidywane oddziaływania. W tej sytuacji zarzuty strony nie poparte np. przedłożoną przez stronę postępowania specjalistyczną opinią, iż inwestycja będzie emitować inne oddziaływania, niż to przewiduje wnioskodawca, są przedwczesne. Jeśli po realizacji przedsięwzięcia, w trakcie jego funkcjonowania zainteresowane strony lub przedstawiciele społeczeństwa dojdą do przekonania, iż oddziaływanie przedsięwzięcia przekracza standardy określone w przepisach prawa, może wystąpić do specjalistach organów państwowych o zbadanie zastrzeżeń. Z powyższych względów Kolegium zdecydowało nie uwzględnić opisanych powyżej wniosków dowodowych przedstawionych w odwołaniu. Na podstawie informacji zawartych w karcie informacyjnej zasadna jest konkluzja o braku możliwości wystąpienia ze strony planowanego przedsięwzięcia oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowali B.G., E.R., D. R., M. R., J. M., K. M., Z. Ż., P.B. i I.P. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W petitum skargi, działający w imieniu skarżących pełnomocnik, zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 103 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez: a) nie odniesienie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. do wszystkich zarzutów odwołania z dnia 14 stycznia 2019 r., w tym w szczególności w zakresie, w jakim skarżący podnieśli naruszenie: - art. 30 w zw. z art. 37 pkt 1 u.u.i.ś. oraz art. 10 k.p.a. poprzez dowolne i nieuzasadnione kwalifikowanie uwag i wniosków zgłaszanych w postępowaniu, jako pochodzących od społeczeństwa, podczas gdy w znacznej części były one stanowiskami stron postępowania, co prowadziło do nieuzasadnionego skumulowania dwóch odrębnych instytucji, to jest udziału społeczeństwa w postępowaniu wymagającym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i czynnego udziału stron, - art. 10 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania stanowisk składanych w toku postępowania przez strony i tym samym uniemożliwienie im czynnego udziału w postępowaniu, - art. 37 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. poprzez zaniechanie przeprowadzenia właściwego postępowania z udziałem społeczeństwa, w tym w szczególności zaniechanie prowadzenia konsultacji społecznych wobec wyłonienia się sprzeciwu społecznego w odniesieniu do przedsięwzięcia, - art. 37 pkt 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 7, art. 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania wniosków i uwag składanych w toku postępowania przedstawicieli społeczeństwa, - art. 8 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a., gdyż organ I instancji nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, w szczególności poprzez: • niezapewnienie stronom, w tym w szczególności stronie społecznej, czynnego udziału w każdym stadium postępowania, • przekazanie J. M. niekompletnego pisma Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] roku, znak: [...] (brak czwartej strony pisma), co uniemożliwiło poznanie argumentów, które legły u podstaw zajętego stanowiska, • nieprzekazanie J.M. pisma Zastępcy Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia [...] roku, znak: [...] oraz odpowiedzi organu na to pismo z dnia 8 sierpnia 2018 roku, znak: [...] uniemożliwiło stronie poznanie wszelkich istotnych okoliczności sprawy, b) nieprzeprowadzenie postępowania merytorycznego co do istoty sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., w tym w szczególności niedokonanie własnych ustaleń faktycznych, a zamiast tego oparcie się wyłącznie na ustaleniach organu I instancji, co doprowadziło do zaniechania rzeczywistej i merytorycznej kontroli instancyjnej; 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w sprawie oraz niezebranie i nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, w szczególności w wyniku: a) odstąpienia od dokonania oceny przekroczenia norm hałasu, zarówno w okresie realizowania inwestycji, jak i w okresie funkcjonowania linii do suszenia owoców, warzyw, ziół, grzybów i materiału roślinnego oraz kompostowni napowierzchniowej wraz z linią sortująco-pakującą, w odniesieniu do obszarów miejscowości znajdujących się w sąsiedztwie przedsięwzięcia, a w szczególności do obszarów mieszkalnych położonych w najbliższej odległości od planowanej inwestycji, b) odstąpienia od dokonania oceny zanieczyszczenia powietrza w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia, w szczególności w zakresie przekroczeń norm pyłów, zarówno w okresie realizowania inwestycji, jak i w okresie funkcjonowania linii do suszenia owoców, warzyw, ziół, grzybów i materiału roślinnego oraz kompostowni napowierzchniowej wraz z linią sortująco-pakującą, w odniesieniu do obszarów miejscowości znajdujących się w sąsiedztwie przedsięwzięcia, a w szczególności do obszarów mieszkalnych położonych w najbliższej odległości od planowanej inwestycji, c) odstąpienia od dokonania oceny stopnia zanieczyszczenia wód gruntowych, zarówno w okresie realizowania inwestycji, jak i w okresie funkcjonowania linii do suszenia owoców, warzyw, ziół, grzybów i materiału roślinnego oraz kompostowni napowierzchniowej wraz z linią sortująco-pakującą, ze szczególnym naciskiem na aspekt funkcjonowania kompostowni napowierzchniowej, co doprowadziło do nieustalenia kompletnego stanu faktycznego w sprawie, w oparciu o który możliwe by było wydanie rozstrzygnięcia uwzględniającego wszelkie istotne aspekty; 3. art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych ujętych w odwołaniu, dotyczących dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z opinii specjalisty do spraw akustyki, opinii specjalisty do spraw zanieczyszczenia powietrza oraz opinii specjalisty do spraw zanieczyszczenia wód gruntowych, na okoliczności wskazane we wnioskach dowodowych, pomimo wykazania istotnego wpływu, jaki wyżej wskazane dowody mogły mieć dla ustaleń faktycznych w sprawie, co doprowadziło nieustalenia kompletnego stanu faktycznego w sprawie, w oparciu o który możliwe by było wydanie rozstrzygnięcia uwzględniającego wszelkie istotne aspekty; 4. art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez: a) niewyczerpujące zebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla pełnego i rzetelnego ustalenia wszelkich okoliczności istotnych dla sprawy, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia w oparciu niekompletny stan faktyczny, b) naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania jej w sposób dowolny, w szczególności poprzez pomijanie i marginalizowanie znaczenia dowodów przemawiających na korzyść skarżących, przy jednoczesnym eksponowaniu wyłącznie twierdzeń wpisujących się w stanowisko przyjęte przez organ I instancji; 5. art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez nieuzasadnione zignorowanie części twierdzeń podniesionych w odwołaniu z dnia 14 stycznia 2019 r. oraz bezpodstawne nienadanie odpowiedniej wagi pozostałym twierdzeniom skarżących, czego efektem było przeprowadzenie postępowania odwoławczego i wydanie decyzji w sposób niezgodny z zasadami pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz przekonywania, 6. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstaw, którymi kierował się organ II instancji wydając rozstrzygnięcie, w tym w szczególności przyczyn nieuwzględnienia argumentacji zawartej w odwołaniu z dnia 14 stycznia 2019 r., niewystarczającego uzasadnienia powodów nieuwzględnienia złożonych wniosków dowodowych oraz pominięcia części sformułowanych zarzutów, co uniemożliwiło skarżącym poznanie motywów, którymi kierował się organ odwoławczy wydając decyzję utrzymująca w mocy orzeczenie organu I instancji. Powołując się na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) zwanej: p.p.s.a. Wskazanych wyżej naruszeń sąd nie stwierdził, wobec czego skarga podlegała oddaleniu. Kontrolowaną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] r. orzekającą o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia i określającą istotne warunki korzystania ze środowiska. Dokonując formalnej i merytorycznej oceny kwestionowanego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, iż podjęto je zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania przepisami prawa materialnego, a stan faktyczny ustalony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dawał organowi podstawę do zastosowania przywołanych przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Niewątpliwie, jak wynika to z akt sprawy, teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś planowane zamierzenie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 80, 92 i 98 rozporządzenia. Wobec wskazanej kwalifikacji przedsięwzięcia, w toku postępowania zasięgnięto opinii właściwych organów stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i ust. 2 ustawy i uzyskano niezbędne opinie, stosownie do ust. 3 i 3a tego przepisu (opinia RDOŚ z dnia 1 października 2018 r., opinia PPIS z dnia 17 lipca 2018 r., opinia WP z dnia 26 października 2018 r.). W oparciu o wymagane opinie wydano w dniu 7 listopada 2018 r. postanowienie o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Niewątpliwie należy zgodzić się z poglądem Kolegium, że organy były uprawnione do uwzględnienia w toku postępowania stanowiska wyspecjalizowanych wszak jednostek wskazanych przez ustawodawcę, zarówno co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w tejże konkretnej sprawie, a także wskazania i określenia w decyzji środowiskowej wymienionych w niej warunków, wymagań i działań znajdujących podstawę w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy. Powyższe z kolei stanowi wypełnienie obowiązku wynikającego z art. 84 ust. 1, 1a i 2 ustawy. Strona podnosiła zarzut niewyjaśnienia wszystkich niezbędnych okoliczności (niepełny stan faktyczny), lakoniczność i niekompletność wydanych opinii. Zdaniem sądu zarzuty wobec przywołanych wyżej stanowisk organów opiniujących nie znajdują uzasadnienia w kontekście zaistnienia naruszeń, które miałyby istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W szczególności, z treści uzasadnienia opinii PPIS jasno wynika stanowisko tegoż organu, które dodatkowo jest zbieżne w zasadniczej kwestii tj. co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ze stanowiskiem pozostałych organów opiniujących. Zauważyć przy tym należy, że karta informacyjna była uzupełniana i wszelkie wątpliwości zgłaszane na etapie opiniowania zostały wyjaśnione, co skutkowało pozytywnym stanowiskiem RDOŚ, a także WP, szczegółowo i obszernie uzasadnionym. Skarżący kwestionując stanowisko organu meriti, organu odwoławczego jak i organów współdziałających nie przedstawili żadnych dowodów merytorycznych podważających, czy też negujących ustalenia poczynione w toku postępowania przez przywołane organy. Tym samym, zdaniem sądu, zarzuty niewyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia nie znajdują uzasadnienia. W ocenie sądu, ustalenia faktyczne i prawne omówione w motywach zaskarżonej decyzji, a przytoczone w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia, nie budzą istotnych wątpliwości. Organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy, ocena ta jest logiczna, spójna i wszechstronna, a przy jej dokonaniu nie przekroczono obowiązujących reguł procesowych. Tym samym, zdaniem sądu, zarzuty niewyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia nie znajdują uzasadnienia. Analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym przedstawionych przez inwestora, w kontekście uzyskanych opinii właściwych, specjalistycznych organów (RDOŚ, PPIS, WP) nie dawała, co zaznaczył organ, podstaw do kwestionowania ich wiarygodności tak jak postulowali to skarżący, w tym powoływania biegłych na wskazane okoliczności. Podkreślić również należy, na co zwrócił również organ odwoławczy, że w kwestionowanej decyzji środowiskowej, choć stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, to jednak wskazano i przeanalizowano szczegółowo wszystkie wymagane, a dotyczące przedmiotowego przedsięwzięcia, informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. W szczególności wzięto pod uwagę, co dokumentują zapisy decyzji: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia z uwzględnieniem jego niewielkiej skali i wielkości powierzchni części budynku magazynowego planowanej do przebudowy i zmiany sposobu użytkowania, ich wzajemnej proporcjonalności oraz nieskomplikowania rozwiązań techniczno-organizacyjnych; ewentualne oddziaływania, w tym emisje; położenie przedsięwzięcia poza obszarami wodno-błotnymi oraz innymi obszarami o płytkim zaleganiu wód poziemnych, poza obszarami wybrzeży oraz przylegającymi do jezior, poza obszarami górskimi i leśnymi, objętymi ochroną w tym strefami ochronnymi ujęć wód i obszarami zbiorników wód śródlądowych, brak w rejonie inwestycji obszarów objętych ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody, istnienie tego typu obszarów poza zasięgiem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia; okoliczność nie realizowania inwestycji na terenach, na których zostały przekroczone standardy jakości środowiska; brak w miejscu realizacji inwestycji oraz w jej pobliżu obszarów o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne; brak uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej. W decyzji wskazano również, stosownie do art. 84 ust. 1a ustawy, istotne warunki korzystania ze środowiska zarówno na etapie realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia, co niewątpliwie pozwoli lepiej chronić i zabezpieczyć środowisko przed potencjalnymi zagrożeniami, które co do zasady organ uznał za niewielkie. W konsekwencji przywołane przez organ przepisy i argumenty nie dają podstaw do zakwestionowania stanowiska, tak jak postulują to skarżący, że planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie z uwagi na jego skalę, rodzaj i charakterystykę oraz krótkotrwały i odwracalny charakter zmian w środowisku na etapie realizacji oraz brak znaczących negatywnych oddziaływań w czasie eksploatacji, nie będzie miało negatywnego wpływu na cele ochrony, przedmioty ochrony oraz integralność wszystkich obszarów podlegających ochronie. W kwestionowanej decyzji organ odniósł się również do zarzutów skarżących, w tym dotyczących ponadnormatywnych oddziaływań akustycznych. W świetle zgromadzonych dokumentów, w szczególności przedstawionych danych przez inwestora, w tym zamieszczonych w karcie informacyjnej, a nie zakwestionowanych również w toku postępowania przez jednostki współdziałające (opiniujące), nie można uwzględnić argumentów strony skarżącej o ponadnormatywnym rozprzestrzenianiu się hałasu zwłaszcza, że nie przedstawiono w toku postępowania żadnego dokumentu, który odmiennie oceniałby zakres odziaływania przedmiotowego zamierzenia. Odnosząc się do argumentów dotyczących wadliwości uzasadnienia kwestionowanego rozstrzygnięcia podkreślić należy, że w przypadku gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych przepisami procedury administracyjnej, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy ). Wskazane elementy niewątpliwie kwestionowana decyzja spełnia. Powyższa regulacja, co należy dostrzec, nie zawiera, tak jak ma to miejsce w przypadku, gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, powinności zawarcia informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa (art. 85 ust. 2 pkt 1a ustawy). Niemniej jednak w kwestionowanym rozstrzygnięciu podano informacje w myśl art. 37 pkt 2 ustawy. Zgodzić należy się przy tym ze stanowiskiem organu, że obowiązek podania informacji o udziale społeczeństwa nie oznacza powinności organu uwzględnienia podnoszonych uwag i wniosków, gdy nie znajdują one uzasadnienia w obowiązującym prawie, nie kwestionując przy tym subiektywnych odczuć i ocen społeczności lokalnej, czy też stron postępowania co do przewidywanych oddziaływań planowanej inwestycji. Zdaniem sądu, wbrew zarzutom skargi nie doszło również do naruszenia pozostałych przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W szczególności dotyczy to tych argumentów, które dotyczą samego udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu, a więc reguł zawartych w dziale III ustawy. Niewątpliwie, jak wskazało to Kolegium, prawidłowo powiadomiono strony i społeczeństwo o wszczęciu postępowania i dokonano w tym zakresie stosownych, prawem przewidzianych ogłoszeń, co organ szczegółowo przytoczył. Zawiadomienia zostały podane do publicznej wiadomości w sposób i w terminach opisanych powyżej, a udokumentowane w aktach sprawy. Strony niewątpliwie miały możliwość zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w myśl art. 10 § 1 k.p.a. i tym samym niedoręczenie wskazanych przez pełnomocnika fragmentów dokumentów nie uniemożliwiło działania w sprawie, nie wykazano również aby ta okoliczność mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Dostrzec przy tym należało, że choć organ uchybił w pewnej mierze art. 33 ust. 1 pkt 7 ustawy, nie wskazując w powiadomieniu o sposobie i miejscu składania uwag i wniosków przewidzianego ustawą terminu 30 – dniowego do składania tychże uwag i wniosków, to jednak co istotne, nie uniemożliwiło to udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu. Z akt sprawy wynika bowiem, że na wniosek mieszkańców wsi R. zorganizowano w dniu 3 sierpnia 2018 r. zebranie wiejskie, które można było uznać, tak jak przyjęło to Kolegium, za rodzaj konsultacji społecznych. W toku postępowania okoliczni mieszkańcy składali także wnioski o przyznanie im prawa strony, stad też wiedza lokalnej społeczności o toczącym się postępowaniu, ale i podejmowanie działań w jego ramach było realnie możliwe. Do organu orzekającego wpłynął również protest licznych mieszkańców wsi R., N. i P. przeciwko miejscu usytuowania przedmiotowej inwestycji. We wskazanym piśmie wyrazili oni obawy, że uruchomienie inwestycji pogorszy warunki bytowe mieszkańców wsi, zaś głównymi czynnikami, które będą miały na to wpływ są: emisja gazów (metan, dwutlenek węgla, siarkowodór, amoniak, aldehyd octowy, merkaptan metylowy) i odorów (głównie organicznych związków siarki, azotu oraz niektórych węglowodorów) z płyt kompostowych., która ze względu na technologię będzie miała charakter ciągły. Zarzucono również, że nie przedstawiono zakresu oddziaływania uciążliwości odorowej, choć dostrzeżono, że nie ma odpowiednich uregulowań prawnych w tym zakresie i trudno sparametryzować i ocenić wielkości stężeń substancji zapachowych oraz ich zasięg. Protestujący wskazywali na hałas spowodowany natężeniem ruchu pojazdów ciężarowych i pracą urządzeń na terenie inwestycji oraz pogorszenie stanu dróg. W ocenie protestujących również korzystanie z wodociągu do celów przemysłowych spowoduje pogorszenie parametrów hydraulicznych wodociągu (spadek ciśnienia i wydajności). Podniesiono także, iż kompostowniom towarzyszą siedliska owadów i gryzoni. Powyższe obawy nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym, a w szczególności w karcie informacyjnej przedmiotowego przedsięwzięcia, uzupełnianej na wezwanie organu i opiniach specjalistycznych organów (k. 19, k. 89 i nast., k. 90 i nast.). Konkludując, sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych przez skarżącego przepisów prawa w tym procesowego. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych. W ocenie sądu, organy prawidłowo umotywowały wydane przez siebie decyzje, przedstawiły stan faktyczny i prawny sprawy i wyjaśniły na podstawie jakich dowodów zdecydowano o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy odniósł się należycie do zarzutów podniesionych w odwołaniu, które w zasadniczej mierze zostały powtórzone w skardze. Z kolei skarga, nie zawiera przekonywujących argumentów, uzasadniających zawarte w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, sam w sobie nie uzasadnia wniosku, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Reasumując, stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, albowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym jak i prawnym, właściwie zastosowano, stanowiące podstawę wydanych decyzji, przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Również sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie dostrzegł uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z tych wszystkich względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. dc