II SA/Łd 379/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.D. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie turbiny wiatrowej o mocy do 3 MW i wysokości całkowitej około 160 m wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w miejscowości P., gmina S., na działkach nr ewid. [...]. P. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję oraz wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz.U. z 2012r., poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi jednakże wątpliwości, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Z uzasadnienia skargi wynika, że P. N. kwestionuje zasadność ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Skarżący nie zauważa przy tym, wnosząc o wstrzymanie skarżonego aktu, że jego wniosek dotyczy decyzji SKO, którą to decyzją organ odwoławczy wyeliminował z obrotu prawnego rozstrzygnięcie w sprawie warunków zabudowy. Taka decyzja – kasacyjna - nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie jedynie można podnieść, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie posiada przymiotu wykonalności. Celem tej decyzji jest jedynie określenie, czy inwestycja danego typu może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Nie przesądza w żadnym wypadku o tym, czy planowane przedsięwzięcie dojdzie rzeczywiście do skutku. Z tych też względów wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony. Nadto należy wyjaśnić, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, a nie ocena legalności tego aktu. Sam zaś wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego uzasadnienia. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu. A.D.