II SA/Łd 379/18

Dnia 22 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2018 roku sprawy ze sprzeciwu Stowarzyszenia Zwykłego "A" z siedzibą w R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia Zwykłego "A" z siedzibą w R kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z akt sprawy wynika, że w dniu 9 kwietnia 2009 r. przedstawiciele Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. przeprowadzili oględziny na terenie działki o nr ewid. 177/2, położonej w R. przy ul. A, w toku których ustalono, że w niewielkiej odległości od trzonu wieży ciśnień usytuowanej na spornej nieruchomości wykonane zostały dwie płyty betonowe o wysokości ok. 20 cm na podsypce z piasku o wymiarach ok. 2,50 m x 2,50 m każda, na których ustawiona została konstrukcja stalowa. Pismem z dnia 9 kwietnia 2009 r. organ stopnia powiatowego zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej legalności wykonania fundamentu pod urządzenia stacji bazowej, zlokalizowanego na działce o nr ewid. 177/2, położonej w R. przy ul. A. Następnie postanowieniem z dnia [...] Nr [...] organ I instancji wstrzymał - na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane - roboty budowlane prowadzone bez wymaganego pozwolenia na budowę związane z realizacją stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...], wykonywane na działce o nr ewid. 177/2, położonej w R. przy ul. A oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 tej ustawy w terminie do dnia 9 września 2009 r. Organ II instancji postanowieniem z dnia [...] nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego na powyższe postanowienie. W dniu 10 września 2009 r. organ I instancji przeprowadził ponowne oględziny na terenie spornej budowy, w toku których ustalił, że inwestor, pomimo wstrzymania robót budowlanych, kontynuował prace budowlane, wobec czego decyzją nr [...] z dnia [...]nakazał - na podstawie art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane - rozbiórkę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci B nr [...], realizowanej na działce o nr ewid. 177/2, położonej w R. przy ul. A. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji i poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] Nr [...] oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w R.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 1105/09, oddalił skargę na powyższą decyzję. W dniu 15 kwietnia 2010 r. organ I instancji przeprowadził kolejne oględziny na terenie działki o nr ewid. 177/2 położonej w R. przy ul. A, w ramach których ustalono, że inwestor prowadzi roboty związane z montażem - na uprzednio wykonanej i umocowanej na betonowych blokach konstrukcji stalowej - dwóch szaf z urządzeniami stacji bazowej (wysokość szaf: 1- ok. 160cm, 2- 220cm). W dalszej kolejności organ I instancji decyzją z dnia [...] nr [...] - wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - nakazał C Sp. z o.o. rozbiórkę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci B nr [...], realizowanej na działce nr ewid. 177/2, położonej w R. przy ul. A. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. Nr [...], a sprawę przekazał organowi stopnia powiatowego do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego podyktowane zostało tym, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nie zastosował się do wytycznych zawartych w uprzedniej decyzji organu II instancji z dnia [...] Nr [...], jak również wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 1105/09, a tym samym dopuścił się naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 521/11, oddalił skargę wniesioną na decyzję organu nadzoru budowlanego szczebla wojewódzkiego z dnia [...], nr [...]. W toku ponownie toczącego się postępowania organ I instancji postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wstrzymał roboty budowlane związane z budową fundamentów pod stalową konstrukcję wsporczą urządzeń nadawczo-odbiorczych, wchodzących w skład stacji bazowej C, usytuowanych na działce o nr ewid. 177/2, położonej w R. oraz nałożył na inwestora - na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane - obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 lipca 2012 r. dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 tej ustawy. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ I instancji uchylił w całości własne postanowienie z dnia [...] Nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] Nr [...] - wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowane - nakazał C S. A. rozbiórkę stacji bazowej C nr [...], usytuowanej na działce o nr ewid. 177/2, obręb [...], położonej w R. przy ul. A. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu stopnia podstawowego i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 16/13, umorzył postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane skargą Stowarzyszenia Zwykłego "A z siedzibą w R., z uwagi na jej cofnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał cofnięcie skargi za skuteczne, bowiem nie stwierdził, aby czynność ta zmierzała do obejścia prawa, jak również do utrzymania w mocy aktu administracyjnego dotkniętego wadą nieważności. Następnie decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. umorzył postępowanie w sprawie dotyczącej stacji bazowej C nr [...] usytuowanej na działce nr ewid. 177/2, obręb [...] w R. przy ul. A. W wyniku rozpatrzenia odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] Nr [...] i umorzył postępowanie organu I instancji prowadzone w przedmiocie legalności ław fundamentowych pod urządzenia nadawczo-odbiorcze stacji bazowej, zrealizowanych na terenie działki o nr ewid. 177/2, położonej w R. przy ul. A. Z kolei decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...]. Decyzją z dnia [...] w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] znak: [...]. Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 1112/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Stowarzyszenia Zwykłego A z siedzibą w R. na ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...]. Pismem z dnia 14 lutego 2015 r. Stowarzyszenie Zwykłe A poinformowało powiatowy organ nadzoru budowlanego, że C D oraz telefonia komórkowa E obie zlokalizowane na nieczynnej wieży ciśnień przy ul. A 9a w R. wprowadziły i uruchomiły technologie najnowszej generacji LTE 4G, które są dostępne dla użytkowników internetu, co spowodowało, że zmienił się stan mocy anten obu stacji bazowych. Jednocześnie żadna z wymienionych telefonii nie zgłosiła modernizacji stacji bazowych do Starostwa, lecz przebudowali je bez obowiązującego zgłoszenia. Wnioskiem z dnia 14 lutego 2015 r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie F wniosło o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie montażu anten wchodzących w skład stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci D nr [...] w R. przy ul. A 9 lub o dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu, jeżeli zostało ono wszczęte. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. odmówił wszczęcia postępowania z urzędu w sprawie wniosku z dnia 14 lutego 2015 r. w przedmiocie montażu anten wchodzących w skład stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci D nr [...] w R. przy ul. A 9 z uwagi na to, iż nie jest to uzasadnione celami statutowymi ww. organizacji oraz z innych uzasadnionych przyczyn. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Ogólnopolskiego Stowarzyszenia F na ww. postanowienie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 995/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Ogólnopolskiego Stowarzyszenia F. Natomiast pismem z dnia 18 maja 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie dotyczącej legalności dokonanych zmian w obiekcie stacji bazowej D S. A. nr [...](systemu antenowego, urządzeń sterujących, urządzeń zasilających lub nadawczo -odbiorczych), usytuowanej na działce nr ewid. 177/2 obręb [...] w R. ul. A. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia Zwykłego A z siedzibą w R. ul. A 11/2, dopuścił to Stowarzyszenie do udziału na prawach strony w postępowaniu w sprawie legalności dokonanych zmian w obiekcie stacji bazowej D S.A. nr [...]. W dniu 22 lipca 2015 r. przedstawiciele organu I instancji przeprowadzili oględziny w sprawie legalności dokonanych zmian w obiekcie stacji bazowej telefonii cyfrowej D S. A. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 81c ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nałożył na D S. A. z siedzibą w W. obowiązek dostarczenia w terminie do dnia 30 września 2015 r. inwentaryzacji powykonawczej obiektu stacji bazowej D S. A. (systemu antenowego, urządzeń sterujących, urządzeń zasilających i nadawczo-odbiorczych), usytuowanego na działce nr ewid. 177/2, obręb [...] w R. ul. A, sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej z aktualnym wpisem na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. W odpowiedzi na pismo organu I instancji z dnia 5 listopada 2015 r. Prezydent Miasta R. przekazał do akt sprawy Klasyfikację Przedsięwzięcia oraz opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...], z której wynika, iż dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej E zlokalizowanej na istniejącej wieży ciśnień przy ul. A w R. istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nadto, Prezydent Miasta R. poinformował, że oczekuje na opinię Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. w kwestii konieczności sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. decyzją z dnia [...] Nr [...], znak: [...], nakazał D S. A. rozbiórkę stacji bazowej D S. A. usytuowanej na działce nr ewid. 177/2, obręb [...] w R. ul. A, wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił w całości ww. decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 14 czerwca 2016 r. do organu stopnia powiatowego wpłynęło zawiadomienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 czerwca 2016r. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...], uchylającej w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...], znak: [...] (wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót budowlanych objętych wnioskiem G Sp. z o.o. w W. z dnia [...], dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na montażu urządzeń wchodzących w skład stacji bazowej telefonii komórkowej sieci B nr [...] w R. przy ul. A 9) i umarzającej postępowanie w I instancji ze względu na jego bezprzedmiotowość. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wstrzymał budowę stacji bazowej D S. A. usytuowanej na działce nr ewid. 177/2, obręb [...] w R. ul. A wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę i nałożył na D S. A. z siedzibą w W. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 15 października 2016 r.: czterech egzemplarzy projektu budowlanego D S. A. usytuowanej na działce nr ewid. 177/2, obręb [...] w R., ul. A wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art.12 ust.7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta R. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej budowy stacji bazowej usytuowanej na działce nr ewid. 177/2 obręb [...] w R. ul. A. Wnioskiem z dnia 15 lipca 2016 r. Stowarzyszenie Zwykłe A wystąpiło do organu I instancji o wszczęcie z urzędu postępowania o wymierzenie inwestorowi kary za nielegalne użytkowanie stacji bazowej telefonii cyfrowej D na istniejącej wieży ciśnień przy ulicy A w R.. W odpowiedzi na ww. postanowienie z dnia [...] Nr [...] pełnomocnik D S. A. przy piśmie z dnia 21 lipca 2016 r. wyjaśnił, że na stacji nie były i nie są prowadzone żadne prace budowlane, a w szczególności budowa stacji bazowej. Strona podniosła, że stacja bazowa telefonii komórkowej D S. A., zlokalizowana w R., została wybudowana w oparciu o prawomocne decyzje administracyjne. Prezydent Miasta R. w dniu [...] uznał przedsięwzięcie za niewymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (znak: [...]). Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] uchylił sprzeciw Starosty [...] wobec zgłoszenia robót budowlanych i umorzył postępowanie, uznając, że jest ono bezprzedmiotowe. Natomiast pismem z dnia 26 sierpnia 2016 r. organ I instancji poinformował Stowarzyszenie Zwykłe A w sprawie wniosku z dnia 18 lipca 2016 r. dotycząca wymierzenia inwestorowi kary za nielegalne użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej D, że brak jest możliwości wydania rozstrzygnięcia o treści, której żąda wnioskodawca. W dniu 23 września 2016 r. do organu stopnia podstawowego wpłynął kolejny wniosek Stowarzyszenia Zwykłego A o wszczęcie z urzędu postępowania o wymierzenie inwestorowi kary za nielegalne użytkowanie stacji bazowej telefonii cyfrowej D na istniejącej wieży ciśnień przy ulicy A w R. Nadto strona wniosła o rozpatrzenie wniosku zgodnie z prawem i dokonanie odmowy wszczęcia postępowania postanowieniem, o ile organ uzna stanowisko Ministra za wadliwe. W odpowiedzi na ww. wniosek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. poinformował wnioskodawcę, że wniosek złożony w toku trwającego już postępowania rozstrzyga niniejszą informacją, iż w postępowaniu nie przewiduje możliwości wydania rozstrzygnięcia o treści, której żąda wnioskodawca. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nakazał D S. A. z siedzibą w W., ul. B 12 rozbiórkę stacji bazowej D S. A. usytuowanej na działce nr ewid. 177/2 obręb [...] w R. przy ul. A wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] znak: [...], uchylającej w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] i umarzającej postępowanie organu I instancji ze względu na jego bezprzedmiotowość. W dniu 7 marca 2017 r. do organu nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego wpłynął wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1014/15, uchylający zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 1112/14, zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] Nr [...] w sprawie dotyczącej umorzenia postępowania w przedmiocie legalności wykonania ław fundamentowych pod urządzenia nadawczo-odbiorcze stacji bazowej, zrealizowanych na działce nr ewid. 177/2, położonej w R. przy ul. A. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wstrzymał D S. A. z siedzibą w W. budowę stacji bazowej D S. A. usytuowanej na działce nr ewid. 177/2 obręb [...], w R. ul. A wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę i nałożył na D S. A. z siedzibą w W. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 września 2017 r. określonych dokumentów. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie dotyczącej legalności dokonanych zmian w obiekcie stacji bazowej D S. A. nr [...]. W odpowiedzi na wystąpienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] Naczelnik Wydziału Rozwoju Miasta w Urzędzie Miasta R. poinformował, że D S. A. nie wystąpiła z wnioskiem w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla istniejącej inwestycji stacji bazowej usytuowanej na działce nr ewid. 177/2 obręb [...] przy ul. A w R.. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. decyzją z dnia [...] Nr [...] nakazał D S. A. z siedzibą w W. rozbiórkę stacji bazowej D nr [...] usytuowanej na działce nr ewid. 177/2 obręb [...] w R. ul. A - objętej postępowaniem znak: [...]. W terminie prawem przewidzianym odwołanie od ww. decyzji wniósł pełnomocnik D S. A., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Strona skarżąca podniosła, że przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w R. toczy się postępowanie w przedmiocie nakazu rozbiórki tej samej inwestycji pod sygnaturą [...]. W sprawie tej dnia [...] wydano decyzję nakazującą rozbiórkę, która ta decyzja została uchylona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], a na tę decyzję złożono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Powołaną na wstępie decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania D S. A., uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że stosownie do art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany jest oceną prawną wyrażoną w wyroku sądu administracyjnego i przypomniał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1014/15, wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w zaskarżonym wyroku przyjął, że zachodzi konieczność prowadzenia dwóch odrębnych postępowań w sprawie, co ma wynikać z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 1105/09. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego błędny jest pogląd, wynikający z nadinterpretacji treści uzasadnienia powyższego wyroku, bowiem Sąd w tym wyroku zwrócił jedynie uwagę, że są roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę, wymagające zgłoszenia i są takie, które nie wymagają ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia i należy te kwestie wyjaśnić. Poza tym ww. wyrok dotyczył decyzji nakazującej rozbiórkę stacji bazowej telefonii cyfrowej, wydanej na podstawie art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a więc niejako postępowania wpadkowego w tej sprawie, w której wtedy postępowanie główne toczyło się w oparciu o przepisy art. 48 ustawy Prawo budowlane W ocenie organu nadzoru budowlanego z żadnego fragmentu uzasadnienia wyroku z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 1105/09, nie wynika, aby jako wskazania co do dalszego postępowania wskazano "konieczność prowadzenia dwóch odrębnych postępowań administracyjnych", a gdyby nawet takie wskazania co do dalszego postępowania wynikały z powyższego wyroku, to mogły one jedynie dotyczyć postępowania prowadzonego na podstawie art. 50a ustawy Prawo budowlane, gdyż decyzji wydanej na tej podstawie dotyczyła skarga w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1105/09. Organ odwoławczy zgodził się następnie z poglądem wynikającym z pkt 4 skargi kasacyjnej, że stacja bazowa telefonii cyfrowej w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi jedno całe zamierzenie budowlane, jest budowlą, która zgodnie z art. 3 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W jego ocenie nie można więc postępowania mającego na celu wyjaśnienie legalności budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej dzielić na części, gdyż jest to niezgodne z prawem, zmierzając do obejścia prawa, a w konsekwencji prowadząc do umorzenia poszczególnych postępowań cząstkowych, sztucznie wyodrębnionych. Tak prowadzone odrębne postępowania administracyjne nie są w stanie bowiem wyjaśnić tego, co powinno być istotą sprawy i co wymaga zastosowania odpowiedniej kwalifikacji prawnej. Jednocześnie organ odwoławczy nadmienił, że gdyby było prowadzone postępowanie w sprawie legalności budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej, należałoby w pierwszej kolejności sprawdzić, czy ta inwestycja jest zgodna z przepisami ustawy o planowaniu u zagospodarowaniu przestrzennym. Zaznaczył, że tajemnicą organów nadzoru budowlanego pozostanie, jak to się stało, że prowadzone od 2009 r. postępowanie w sprawie nielegalnej budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej w 2014 r. przeistoczyło się w postępowanie dotyczące legalności wykonania ław fundamentowych pod urządzenia nadawczo-odbiorcze stacji bazowej i zostało umorzone decyzją z dnia [...] Nr [...]. Dalej organ nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego zaznaczył, że Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał na konieczność prowadzenia jednego postępowania administracyjnego w odniesieniu do przedmiotowej stacji bazowej stanowiącej całość techniczno-użytkową. Tymczasem z akt niniejszej sprawy wynika, że aktualnie przed organem I instancji toczą się dwa postępowania: postępowanie znak: [...] dotyczące legalności budowy przedmiotowej stacji bazowej i postępowanie znak: [...] dotyczące legalności dokonanych zmian w obiekcie stacji bazowej (systemu antenowego, urządzeń sterujących, urządzeń zasilających i nadawczo-odbiorczych). Taki sposób procedowania należy uznać za błędny. Zadaniem organu odwoławczego powyższą nieprawidłowość należy konwalidować w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym poprzez prowadzenie jednego postępowania administracyjnego w odniesieniu do stacji bazowej jako całości techniczno-użytkowej. Organ podkreślił jednocześnie, że przed wydaniem decyzji kończącej sprawę organ I instancji zobligowany będzie w pierwszej kolejności podjąć zawieszone postanowieniem z dnia [...] Nr [...] postępowanie w sprawie przedmiotowej stacji bazowej. W dalszej kolejności [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy ma również kwestia legalności zgłoszenia z dnia [...] dokonanego w organie administracji architektoniczno-budowlanej na przedmiotową inwestycję. W tym zakresie organ przypomniał, że zagadnienie to podlegało ponownej ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który w decyzji z dnia [...] znak: [...] stwierdził nieważność decyzji z dnia [...], Nr [...], Wojewody [...], który z kolei uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] i umorzył postępowanie organu I instancji ze względu na jego bezprzedmiotowość. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w ww. decyzji z dnia [...] wskazał, że decyzją z dnia [...] znak: [...] Starosta [...] wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia przez C Sp. z o.o. ww. robót budowlanych. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...], i umorzył postępowanie w I instancji ze względu na jego bezprzedmiotowość. Organ wojewódzki wskazał, że zgłoszone roboty budowlane nie podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia. Z kolei ponowna analiza akt sprawy wykazała, że w ramach zgłoszonych robót budowlanych przewidziano nie tylko instalację urządzeń (w postaci trzech masztów rurowych i sześciu anten sektorowych oraz trzech anten radioliniowych na istniejącej wieży ciśnień), ale również wykonanie, w pewnym oddaleniu od podstawy wieży ciśnień, urządzeń wolnostojących - raz określonych jako urządzenia nadawczo-odbiorcze, a raz jako urządzenia sterujące - posadowionych na płytach żelbetowych. Jak dalej wyjaśnił [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę, że niedopuszczalnym jest stosowanie w stosunku do urządzeń technicznych wolnostojących regulacji dotyczących urządzeń instalowanych na obiektach budowlanych. "Montaż" takich urządzeń każdorazowo i bez względu na ich wymiary wymagał będzie pozwolenia na budowę, chyba że ustawodawca wprost realizację danego rodzaju urządzeń z obowiązku takowego zwolni. Przedmiotowe "urządzenia" wolnostojące, posadowione na płytach żelbetowych nie mogą korzystać z wyłączenia określonego w art. 29 ust. 2 pkt 15 lub też w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i c ustawy Prawo budowlane z co najmniej dwóch powodów: po pierwsze, nie stanowią one urządzeń technicznych instalowanych na obiekcie budowlanym, lecz - wobec posadowienia na odrębnych płytach fundamentowych - odrębny obiekt budowlany na gruncie, powiązany jedynie funkcjonalnie z instalowanymi na wieży ciśnień antenami sektorowymi. Po drugie, realizacja przedmiotowych urządzeń polega na ich usytuowaniu na nowo wykonanych płytach fundamentowych, co spełnia definicję budowy w rozumieniu art.3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, nie zaś "instalowania". Jednocześnie ww. urządzenia wolnostojące ("nadawczo-odbiorcze" czy też "sterujące") posadowione na gruncie na płytach żelbetowych nie zostały przez ustawodawcę wymienione w art. 29 ustawy Prawo budowlane określającym, jakiego rodzaju obiekty lub roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę. W dalszej kolejności [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wskazał na treść art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlane oraz art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i stwierdził, że wobec powyższego zgłoszone roboty budowlane - obejmujące m. in. wykonanie na gruncie urządzeń wolnostojących, posadowionych na płytach żelbetowych - wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższe z kolei uzasadnia wniesienie sprzeciwu w oparciu o przywołany wyżej przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Stąd też w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego weryfikowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] uchylająca w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Podsumowując organ nadzoru budowlanego stwierdził, że organ I instancji co prawda przyjął właściwy tryb postępowania wynikający z treści art. 48 ustawy Prawo budowlane, jednak mając na uwadze konieczność wyeliminowania uchybień proceduralnych mających wpływ na wynik sprawy koniecznym jest uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosło Stowarzyszenie Zwykłe A z siedzibą w R., podnosząc następujące zarzuty naruszenia prawa: 1) art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, iż organ nie mógł samodzielnie rozstrzygnąć sprawy merytorycznie i to bez wskazania, jakie konkretne czynności winien wykonać organ I instancji, jeżeli prawidłowo wydał postanowienie z dnia [...] oparte o art. 48 ust 3 ustawy Prawo budowlane z terminem, który upłynął w dniu 30 września 2017 r. dla aktualnego stanu faktycznego; 2) art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż literalne brzmienie przepisów nie jest wiążące i tym samym organ I instancji ma przeprowadzić bliżej nieokreślone w przepisach postępowanie, pomimo że decyzją objął całość obiektu i nie jest ona uznaniową, lecz obligatoryjną w przypadku niewykonania obowiązku: 3) art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz 87 ust 1 Konstytucji RP poprzez pominięcie faktu, iż organ ma uprawienia do wydania decyzji merytorycznej, nawet jeżeli toczą się dwa postępowania z tym, że jedno dotyczy stanu faktycznego nieistniejącego, a drugie aktualnego, tym bardziej, że pierwsze postępowanie winno podlegać umorzeniu albowiem wydanie decyzji o rozbiórce powoduje bezprzedmiotowość każdego kolejnego postępowania. Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu strona skarżąca podniosła, że organ, naruszając art. 35 § 3 k.p.a., po raz kolejny wydaje decyzję kasacyjną, uznając, iż nie może sprawy rozstrzygnąć merytorycznie i to pomimo, że dotyczy ona całości techniczno-użytkowej. Dodatkowo organ II instancji nie uchyla postanowienia organu I instancji z dnia [...] i jednocześnie nie stosuje się do literalnego brzmienia art.48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem strony skarżącej obowiązkiem organu II instancji było wskazanie, jak ponownie rozpatrując sprawę należy odczytywać literalne brzmienie art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 w powiązaniu z art. 48 ust 3 ustawy Prawo budowlane, albowiem postanowieniem z dnia [...] zainicjowano nowe postępowanie administracyjne, którego sposób zakończenia regulują ww. przepisy w przypadku niewykonania obowiązku w terminie i to w sytuacji, w której sprawa dotyczy całości techniczno-użytkowej według stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania postanowienia. W niniejszej sprawie dodatkowo - zdaniem organu - należy połączyć sprawy w jedną, pomimo że uchylona decyzja organu I instancji dotyczy całości i utrzymanie nakazu rozbiórki powoduje bezprzedmiotowość innych postępowań. Zdaniem skarżącej w zaistniałej sytuacji nie ma racjonalnych opartych o przepisy prawa przesłanek do tego, aby sprawa nie została przez organ II instancji rozpatrzona merytorycznie, mając na względzie, że zebrany jest cały materiał dowodowy i nie wymaga uzupełnienia, a inne postępowanie, i to nawet zawieszone, nie jest przesłanką do wydania decyzji kasacyjnej, albowiem cały obiekt jest objęty nakazem rozbiórki. W dalszej części sprzeciwu podkreślono, że względy wykładni językowo-logicznej, celowościowej i systemowej przemawiają za uznaniem, że przedmiotem kontroli w razie wniesienia sprzeciwu jest wyłącznie zasadność wydania konkretnego rozstrzygnięcia procesowego (decyzji kasatoryjnej), na gruncie uwarunkowań prawnych, zakreślonych przez organ administracji. Przedmiotem kontroli nie może być natomiast w danym postępowaniu, któremu z woli prawodawcy nadano wyłącznie charakter wpadkowy, kwestia właściwego rozumienia przepisów prawa materialnego, w ramach których organ skonstatował, że sprawa wymaga przekazania do ponownego rozpoznania, w ramach kryteriów, zakreślonych w art.138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Orzeczenie w przedmiocie sprzeciwu ma wyłącznie charakter procesowy i nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem. Zdaniem Stowarzyszenia zatem organ II instancji miał obowiązek wykazać na gruncie niniejszej sprawy, jakie naruszenie prawa procesowego miało miejsce w sprawie po jej wszczęciu postanowieniem z dnia [...], jaki konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ponadto przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności istotne dla sprawy należy wziąć pod uwagę przy jej ponownym rozpatrzeniu, tym bardziej, że zawieszone inne postępowanie w niniejszej sprawie ma rzekomo wpływ na niniejszą, pomimo że zostanie ono po podjęciu umorzone. Stowarzyszenie podkreśliło następnie, że przedmiotem sprawy jest całość użytkowana według stanu istniejącego w dniu wydania postanowienia oraz decyzji, a postępowanie zainicjowane art. 48 ust 3 ustawy Prawo budowlane nie może być łączone z innym oraz musi zostać zakończone w sposób przewidziany w przepisach. Dodatkowo upływ 9 lat od wszczęcia pierwotnego postępowania również winien obligować organ II instancji do jego zakończenia, a nie do kontynuowania. Dodatkowo organ II instancji nie udowodnił, iż nie może sprawy rozstrzygnąć merytorycznie w sytuacji, w której uznał, że zastosowany tryb legalizacji jest prawidłowy. W podsumowaniu strona skarżąca stwierdziła brak konkretnych wytycznych dla organu I instancji w sytuacji, w której ma zastosowanie art. 48 ust 4 w związku z art. 48 ust 1 ustawy Prawo budowlane, co przesądza o konieczności złożenia sprzeciwu, który winien zostać rozpatrzony w terminie 1 miesiąca do dnia jego wpływu do Sądu. Ponadto - zdaniem skarżącej - jest to kolejna decyzja oparta o art.138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, co podważa zaufanie do organu II instancji, który zachowuje się tak, jakby nie był organem rozpatrującym sprawę merytorycznie w pełnym jej zakresie, a tylko kontrolował działanie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Sprzeciw podlega uwzględnieniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie należy wskazać, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2017, poz. 935), powoływana dalej jako: "ustawa nowelizująca", która w dziale III p.p.s.a. po rozdziale 3 dodała rozdział 3a o tytule: "Sprzeciw od decyzji". Powyższe przepisy obowiązują od dnia 1 czerwca 2017 r. i mają zastosowanie do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych od tej daty. Artykuł 17 ustawy nowelizującej stanowi bowiem, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej, w brzmieniu dotychczasowym. Skarżące Stowarzyszenie wniosło sprzeciw od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w dniu [...], a zatem w sprawie zastosowanie mają przepisy obowiązujące od dnia 1 czerwca 2017 r. Wyjaśnić przy tym należy, że w myśl art. 64e p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art.138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), powoływanej dalej jako: "k.p.a.". Oznacza to, że w ramach postępowania wszczętego sprzeciwem rzeczą sądu jest wyłącznie ocena zaistnienia przesłanek do wydania przez organ decyzji kasacyjnej. Sąd nie jest natomiast uprawniony do badania innych ewentualnych naruszeń prawa, jakie mogły mieć miejsce w sprawie, a zwłaszcza naruszeń prawa materialnego. Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., stanowiącym podstawę zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Na tle przytoczonej normy prawnej sformułowano w orzecznictwie pogląd, który Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela, iż decyzja kasacyjna (nazywana niekiedy zamiennie decyzją kasatoryjną z uwagi na charakter uprawnień orzeczniczych organu odwoławczego) powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, może być podjęta tylko w sytuacjach określonych w art.138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji tego typu. Taki rodzaj decyzji organu odwoławczego, stanowiący wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Co do zasady bowiem, orzeczenie organu odwoławczego powinno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 k.p.a.), zaś uprawnienia kasacyjne tego organu mają charakter wyjątkowy. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające I instancji jest dotknięte brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie będzie miał zastosowania wtedy, gdy materiał dowodowy wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie wyłącznie jego ocena (vide: wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2003 r., sygn. akt IV SA 1496/02; z dnia 2 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 632/99; z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt I SA 2127/98 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Poznaniu z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 152/14; w Łodzi z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 560/13 oraz z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 798/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że organ odwoławczy, wydając decyzję kasacyjną z dnia [...] Nr [...] naruszył regulację zawartą w art. 138 § 2 k.p.a. Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, oparcie rozstrzygnięcia na tej podstawie było konsekwencją przyjęcia przez organ, iż aktualnie przed organem toczą się dwa postępowania: 1/ postępowanie o znaku: [...] dotyczące legalności budowy przedmiotowej stacji bazowej, 2/ postępowanie o znaku: [...] dotyczące legalności dokonanych zmian w obiekcie stacji bazowej/systemu antenowego, urządzeń sterujących, urządzeń zasilających i nadawczo-odbiorczych. Taki zaś sposób procedowania w świetle wyroku NSA z dnia 20 stycznia 2017 r., II OSK 1014/15, na który powołuje się organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji należy uznać za błędny. Zdaniem organu odwoławczego powyższą nieprawidłowość należy zaś konwalidować w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym poprzez prowadzenie jednego postępowania administracyjnego w odniesieniu do stacji bazowej jako całości techniczno-użytkowej. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że przed wydaniem decyzji kończącej sprawę organ I instancji zobligowany będzie w pierwszej kolejności podjąć zawieszone własnym postanowieniem z dnia [...] Nr [...] postępowanie w sprawie przedmiotowej stacji bazowej. Wydanie decyzji kończącej postępowanie, w sytuacji gdy jest ono zawieszone stanowi poważne uchybienie proceduralne, które winno być konwalidowane w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Ponadto organ odwoławczy wskazał na istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy kwestii legalności zgłoszenia z dnia [...] na przedmiotową inwestycję, która to kwestia podlegała ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w drodze decyzji z dnia [...], którą organ ten stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...], uchylającą w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] i umarzającą postępowanie organu I instancji ze względu na jego bezprzedmiotowość. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że: "organ I instancji co prawda przyjął właściwy tryb postępowania wynikający z treści art. 48 Prawa budowlanego, jednak mając na uwadze konieczność wyeliminowania uchybień proceduralnych mających wpływ na wynik sprawy, uchyla w całości zaskarżoną decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji". W ocenie Sądu żadna z powołanych przez organ odwoławczy okoliczności nie wypełnia przesłanek warunkujących wydanie decyzji kasacyjnej, o której mowa w art.138 § 2 k.p.a. Jeśliby nawet przyjmować, tak jak czyni to organ odwoławczy, że z wyżej wymienionych względów doszło do naruszenia przepisów postępowania, to w żadnej mierze organ ten nie wykazał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy (którego jakoby nie wyjaśnił organ I instancji) ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ponadto analiza uzasadnienia decyzji organu I instancji dowodzi, że organ ten, wydając decyzję z dnia [...], uwzględnił wskazania i ocenę prawną zawartą w powołanym wyżej wyroku NSA co do konieczności prowadzenia jednego postępowania, a także okoliczności wynikające z decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Dodatkowo uwagę zwraca przy tym fakt, iż w sprawie został zgromadzony cały materiał dowodowy, czego zresztą nie kwestionuje organ odwoławczy, wskazując w decyzji, że w sprawie zachodzi konieczność wyeliminowania uchybień procesowych mających wpływ na jej wynik, potwierdzając tym samym, iż uchylenie decyzji organu I instancji w istocie nastąpiło z innych przyczyn, niż określone przez ustawodawcę w art. 138 § 2 k.p.a. W tej sytuacji należało znać, że wydanie decyzji kasacyjnej z dnia [...] w niniejszej sprawie nastąpiło mimo braku ku temu usprawiedliwionych przesłanek, co uzasadnia twierdzenie, że organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji o nakazie rozbiórki przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej z dnia [...] (szóstą wydaną w tej sprawie w trakcie trwającego niemal 9 lat postępowania) w istocie uchyla się od obowiązku merytorycznego rozpatrzenia sprawy, zachowując się przy tym jak organ wypełniający jedynie funkcje kontrolne wobec organu I instancji, nie zaś jak organ, do którego obowiązków zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego należy wydawanie rozstrzygnięć o merytorycznym charakterze. Reasumując należało stwierdzić, że przesłanki do zastosowania w kontrolowanej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. nie zostały przez organ odwoławczy wykazane, co przesądza o nieuprawnionym skorzystaniu przez ten organ z uprawnienia orzeczniczego (kasacyjnego) określonego w powołanym przepisie. Jednocześnie Sąd, stosownie do dyspozycji art. 64e p.p.s.a., nie obejmował kontrolą wskazanych w skardze naruszeń prawa materialnego. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy zastosuje się do powyższej oceny prawnej i wskazań Sądu, a swoje stanowisko uzasadni z zachowaniem wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej względów, Sąd w oparciu o art. 151a § 1 zd. 1. p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O zasądzeniu od organu na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. a.tp.