II SA/Łd 383/09

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego p o s t a n a w i a przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 24 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. W dniu 5 sierpnia 2009 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz trojgiem uczących się dzieci. Źródłem utrzymania jest gospodarstwo rolne o powierzchni 9,8 ha, z którego strona deklaruje dochód w wysokości 1300 złotych miesięcznie. Skarżący posiada dom o powierzchni 90 m kw. Strona nie zadeklarowała posiadania innego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że osiągane z gospodarstwa rolnego dochody są niskie i nie pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny. Skarżący oświadczył, iż jego zadłużenie sięga ok. 30.000 złotych. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Analiza okoliczności przedstawionych przez skarżącego w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach daje podstawy do twierdzenia, iż wniosek strony zasługuje na uwzględnienie. Strona w sposób dostateczny wykazała bowiem, że zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym świadczy przede wszystkim sytuacja osobista i materialna, którą kształtuje w znacznej mierze wysokość dochodów przypadających na członka rodziny. Przypadający na członka rodziny dochód w kwocie 260 złotych przesądzić musi o tym, że skarżący może być zaliczony do kręgu osób, którym przyznanie prawa pomocy należy uznać za uzasadnione. Dochody w wysokości deklarowanej przez skarżącego nie są bowiem wystarczające do utrzymania rodziny i do opłacenia wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z wyboru. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG