II SA/Łd 384/16

Dnia 21 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. i S. R. o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi M. R. i S. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] (znak: [...] ) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a: - przywrócić M. R. i S. R. termin do wniesienia skargi. JK W dniu 28 kwietnia 2016 roku M. R. i S. R. wnieśli skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Postanowieniem z dnia 21 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił ww. skargę uznając, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącym dnia 15 marca 2016 roku, zatem termin do złożenia skargi ekspirował z dniem 14 kwietnia 2016 roku. Tymczasem skarga została wysłana na adres organu drugiej instancji w dniu 28 kwietnia 2016 roku, czyli z uchybieniem terminu. Pismem z dnia 2 sierpnia 2016 roku skarżący złożyli zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W motywach wniosku jego autorzy podkreślili, że są osobami starszymi, mają ukończone 70 lat, ciężko chorują na serce i chorobę psychiczną. Skarżący choruje ponadto na reumatyzm, w styczniu 2014 roku przebywał w szpitalu, a w październiku 2014 roku otrzymał kolejne skierowanie do szpitala. Również M. R. ma liczne problemy zdrowotne nasilone z powodu tragicznej śmierci syna w wypadku samochodowym. Mimo upływu wielu lat skarżący nie otrząsnęli się po śmierci syna, od tego czasu chorują psychicznie. Skarżący są osobami nieporadnymi i byli przekonani, że mają czas do 28 kwietnia 2016 roku na wniesienie skargi. Skarżący nie są w stanie samodzielnie rozeznać się w sprawach urzędowych i prawnych, stąd przekroczenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 zd. I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z unormowania przepisu art. 86 i 87 P.p.s.a. wynika, iż aby Sąd przywrócił termin niezbędnym jest spełnienie kumulatywnie 4 przesłanek, a mianowicie: 1. przywrócenie terminu możliwe jest jedynie na wniosek strony (vide art. 86 § 1 zd. I i art. 87 § 1 P.p.s.a.); 2. pismo z wnioskiem należy złożyć w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.); 3. w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.); 4. wraz z wnioskiem należy dokonać czynności, której niedokonano w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Konstatując, przywrócenie terminu m. in. do wniesienia skargi, może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, że kontestowana decyzja została doręczona stronie w dniu 15 marca 2016 roku, zatem 30 – dniowy termin do wniesienia skargi ekspirował z dniem 14 kwietnia 2016 roku. Skarga została wniesiona za pośrednictwem organu w dniu 28 kwietnia 2016 roku. W stanie faktycznym sprawy, skarżący w treści wniosku o przywrócenie terminu wskazali na swoje liczne problemy zdrowotne, w tych stany depresyjne spowodowane tragiczną śmiercią syna. Skarżący są ponadto osobami starszymi i nieporadnymi życiowo, nie są w stanie samodzielnie rozeznać się w sprawach urzędowych i prawnych, stąd przekroczenie terminu do wniesienia skargi. Zdaniem Sądu, przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przepis art. 86 § 2 P.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Oceniając zasadność wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd ocenił, iż podniesione w przywołanym wniosku okoliczności wskazują, iż skarżący uwiarygodnili stosowną argumentacją fakt, iż uchybienie terminu nie było przez nich zawinione. Bez wątpienia zarówno podeszły wiek skarżących, jak i liczne problemy zdrowotne, w tym w szczególności psychiczne spowodowane traumatycznymi wydarzeniami z historii, brak wiedzy prawniczej, świadczą o tym, że uchybienie terminu nie było zawinione. Wskazane we wniosku o przywrócenie okoliczności, w ocenie Sądu, świadczą o niezawinionym uchybieniu terminu i pozwalają na uwzględnienie wniosku o jego przywrócenie. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. JK