II SA/Łd 387/17

Dnia 10 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 roku sprawy ze skargi T. M. i S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego oddala skargę. LS Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu zażalenia T. i S. M. na postanowienie z dnia [...], znak: [...] wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta K., przez Zastępcę Prezydenta odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym na lokal gastronomiczny oraz dobudowy schodów zewnętrznych do budynku (wybicie otworu drzwiowego) na terenie działek położonych w K. przy ul. A 13 o nr ewid. 428/8 i 429/5, obręb [...], wszczętego na wniosek J. K., zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...], utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K., ustalono dla J. K. warunki zabudowy na zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym na lokal gastronomiczny oraz dobudowę schodów zewnętrznych do budynku (wybicie otworu drzwiowego) na terenie działek położonych w K. przy ul. A 13 o nr ewid. 428/8 i 429/5, obręb [...]. Wskazana decyzja została doręczona w dniu 17 sierpnia 2010 r. osobom i podmiotom uznanym przez organ I instancji za strony postępowania, tj.: J. K. - wnioskującej o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz Zarządowi Wspólnoty Mieszkaniowej A 13 w K., Zarządowi Wspólnoty Mieszkaniowej B 42 w K. i A Sp. z o.o. w K., jako zarządcom przedmiotowej i sąsiednich nieruchomości. Strony uczestniczące w postępowaniu nie wniosły odwołań, zatem decyzja ta stała się ostateczna w trybie instancyjnym z dniem 2 września 2010 r., tj. po upływie 14 dni licząc od dnia doręczenia decyzji stronom, które brały udział w postępowaniu. W dniu 14 czerwca 2016 r. do organu I instancji wpłynęło pismo T. i S. M. z dnia 13 czerwca 2016 r. adresowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w którym wnieśli oni zarówno o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...], jak i o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. Natomiast w piśmie z dnia 21 lipca 2016 r. skierowanym do Prezydenta Miasta K. podnieśli, iż będąc stroną w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 145 § 1 oraz art. 148 ustawy z dnia14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej jako "k.p.a." w związku z wystosowanym podaniem z dnia 14 czerwca 2016 r. o wznowienie postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy nr [...], wnoszą o uzupełnienie do w/w podania. Postanowieniem z dnia [...], znak: [...] wydanym z upoważnienia Prezydenta Miasta K., odmówiono wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...], nr [...], znak : [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. rozpatrując sprawę z zażalenia T. i S. M. na w.w postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, postanowieniem z dnia [...], znak: [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powodem uchylenia zaskarżonego postanowienia była konieczność dokładnego wyjaśnienia okoliczności związanych z ustaleniem, czy wniosek o wznowienie postępowania T. i S.M. został wniesiony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Skargą z dnia 28 października 2016 r. T. i S. M. zaskarżyli w/w postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 948/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę skarżących. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 11 sierpnia 2017 r. Organ I instancji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z dnia [...], znak: [...] wydanym z upoważnienia Prezydenta Miasta K., przez Zastępcę Prezydenta odmówił wznowienia postępowania administracyjnego, na wniosek T. i S. M., prowadzonego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym na lokal gastronomiczny oraz dobudowy schodów zewnętrznych do budynku (wybicie otworu drzwiowego) na terenie działek położonych w K. przy ul. A 13 o nr ewid. 428/8 i 429/5, obręb [...], wszczętego na wniosek J. K., zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że T. i S. M. zostali wezwani w trakcie ponownego postępowania do złożenia wyjaśnień do pisma z dnia 17 marca 2011 r. odnośnie zarzutów wobec decyzji nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy oraz do wskazania, w jakim konkretnie dniu dowiedzieli o wydaniu tej decyzji. Powołując się na ich pisma z dnia 25 października 2016 r. i 16 listopada 2016 r. organ przytoczył, że intencja T. i S. M. została przedstawiona w treści dotychczas składanych pism, a przede wszystkim w odwołaniu z dnia 10 sierpnia 2016 r. na postanowienie organu I instancji z dnia [...], znak: [...]. Nadto organ ten wskazał, że zgodnie z wyjaśnieniami T. i S. M. o wydaniu decyzji z dnia [...], nr [...], znak: [...] dowiedzieli się w dniu 11 kwietnia 2016 r. - wtedy otrzymali kserokopię decyzji o warunkach zabudowy (powołując się na udostępnienie informacji publicznej - pismo z dnia 1 kwietnia 2016r. znak [...]). Opierając się zatem na wskazanych wyjaśnieniach organ I instancji przyjął, że wnioskujący o wznowienie postępowania – T. i S. M. o wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy dowiedzieli się w dniu 11 kwietnia 2016 r. Zatem zgodnie z art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. termin do złożenia przez nich wniosku o wznowienie postępowania upłynął z dniem 11 maja 2016 r., jednakże wniosek taki złożyli w dniu 14 czerwca 2016 r., czyli po upływie miesiąca od dnia powzięcia przez nich wiadomości o decyzji z dnia [...]. T. i S. M., z zachowaniem terminu, wnieśli zażalenie z dnia 13 grudnia 2016 r. na wskazane postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zarzucając, iż zostało ono wydane z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podnieśli, że decyzję o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...], którą otrzymali dnia 11 kwietnia 2016 r. wnieśli z zachowaniem termin, gdyż dnia 20 kwietnia 2016 r. złożyli podanie z datą 14 kwietnia 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. za pośrednictwem Prezydenta Miasta K.. Wskazali, że ich pismo z dnia 14 czerwca 2016 r. również zostało wniesione z zachowaniem terminu zgodnie z pismem/zawiadomieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. nr [...] z dnia [...] (odebrane 31 maja 2016 r.). Jednocześnie zarzucili, że Prezydent Miasta K. nie odpowiedział na ich wniosek o wydanie odpisu kserokopii potwierdzenia przez nich odbioru przekazu pocztowego z dnia 11 marca 2011 r., w którym organ informuje ich jako stronę w postępowaniu administracyjnym o wydanej decyzji nr [...] z dnia [...]. Stwierdzili, że w załączeniu do zażalenia złożyli wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 13 grudnia 2016., którego jednakże brak jest w dokumentach przekazanych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji zważył, iż przedmiotowa sprawa dotyczy wyłącznie wniosku T. i S. M. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K., którą ustalono dla J. K. warunki zabudowy na zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym na lokal gastronomiczny oraz dobudowę schodów zewnętrznych do budynku (wybicie otworu drzwiowego) na terenie działek położonych w K. przy ul. A 13 o nr ewid. 428/8 i 429/5, obręb [...]. Przytaczając treść art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 1, art. 148 § 2 oraz art. 149 § 1-4 k.p.a. organ odwoławczy podkreślił, iż właściwy organ, do którego wpłynęło podanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w pierwszej kolejności jest zobowiązany zbadać i ustalić, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art.148 § 2 k.p.a., czyli w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym T. i S. M. dowiedzieli się o decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...] W postanowieniu z dnia [...], znak: [...] organ I instancji przyjął, że o decyzji Nr [...] T. i S. M. powzięli wiedzę już w dniu 17 marca 2011 r., kiedy to wystosowali pismo do tego organu w sprawie anulowania tej decyzji (organ ten udzielił na to pismo odpowiedzi w dniu 28 marca 2011 r.). Wobec powyższego w postanowieniu z dnia [...] organ I instancji stwierdził, że miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczony od dnia 17 marca 2011 r., upłynął z dniem 17 kwietnia 2011 r. Wniosek o wznowienie postępowania T. i S. M. złożyli w dniu 14 czerwca 2016 r. czyli po upływie jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się o decyzji z dnia [...] W postanowieniu z dnia [...], znak: [...] uchylającym postanowienie z dnia [...] w całości i przekazującym sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, organ II instancji zauważył, że w piśmie z dnia 17 marca 2011 r. skierowanym do Urzędu Miasta w K., T. i S. M. wnieśli o wstrzymanie (anulowanie) decyzji nr [...] o warunkach zabudowy inwestycji w zakresie zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym na lokal gastronomiczny oraz dobudowy schodów zewnętrznych w budynku (wybicie otworu drzwiowego) na terenie działek położonych w K. przy ul. A 13 oraz jednocześnie podnieśli, że prace budowlane będą ingerować w części wspólne nieruchomości oraz naruszą interesy wszystkich mieszkańców. W piśmie tym zaznaczyli również, że ich mieszkanie znajduje się bezpośrednio nad lokalem objętym planowaną inwestycją, a to ograniczy jego użytkowanie z uciążliwościami powodowanymi przez hałas, nieprzyjemne zapachy, wpłynie negatywnie na komfort ich życia, spowoduje spadek wartości ich lokalu. Podkreślili także, iż planowana działalność gastronomiczna naruszy ich spokój oraz ingeruje w ich prawo własności. Wskazali, że w bloku znajdują się mieszkania, a nie lokale usługowe, a planowana inwestycja narusza ich prawnie chronione interesy wobec czego wyrażają sprzeciw wobec jej realizacji. Wobec powyższych okoliczności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaleciło, aby w ponownym postępowaniu organ I instancji ustalił, czy składając podanie z dnia 17 marca 2011 r. intencją T. i S. M. było wówczas żądanie wznowienia postępowania. Na zapytania organu I instancji w powyższym zakresie, T. i S. M. w piśmie z dnia 25 października 2016 r. odpowiedzieli, że nie przypominają sobie, aby składali pismo z dnia 17 marca 2016 r. (zapytanie dotyczyło ich pisma z dnia 17 marca 2011 r.). Natomiast w piśmie z dnia 16 listopada 2016 r. wyjaśnili, że ich intencja została przedstawiona w treści dotychczas składanych przez nich pism m.in. w trakcie prowadzonej korespondencji urzędowej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. za pośrednictwem Urzędu Miasta K.. Zwrócili się do organu o uważne przeczytanie ich odwołania z dnia 10 sierpnia 2016 r. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...]., nr [...] . Organ odwoławczy zaznaczył, że sprawa o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może się toczyć jedynie z wniosku osób i podmiotów zainteresowanych. W świetle przedstawionych powyżej wyjaśnień T. i S. M. nie ustosunkowali się do kwestii, czy składając do organu I instancji pismo z dnia 17 marca 2011 r. mieli jednocześnie intencję zażądania wówczas wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją organu I instancji nr [...] z dnia [...], a nawet poddali w wątpliwość fakt, że takie pismo w ogóle złożyli. Tym niemniej pismo takie T. i S. M. datowane na 17 marca 2011 r., adresowane do Urzędu Miasta Ku. znajduje się w aktach organu I instancji z adnotacją, iż wpłynęło ono do w/w Urzędu w dniu 21 marca 2011 r. Powyższe świadczy o tym, iż T. i S. Mo. wiedzieli już co najmniej w dniu 17 marca 2011 r. o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy. Z kolei "przekaz pocztowy z dnia 11 marca 2011 r.", na który powołują się wnoszący zażalenie, mógłby świadczyć jedynie o tym, że dowiedzieli się oni o wydaniu kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy nawet wcześniej niż w dniu 17 marca 2011 r. Natomiast podanie, w którym T. i S. M. wprost zwrócili się o wznowienie postępowania nosi datę 13 czerwca 2016 r. i wpłynęło ono do organu I instancji w dniu 14 czerwca 2016 r. W piśmie tym wnoszący powołali się na swoje pismo z dnia 14 kwietnia 2016 r., które jest odwołaniem od decyzji nr [...] z dnia [...], w którym m.in. podnieśli, że jako bezpośredni sąsiedzi przedmiotowego lokalu nie zostali poinformowani na piśmie o wszczęciu postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia [...], znak: [...] stwierdził niedopuszczalność w/w odwołania, ponieważ przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy była już wówczas ostateczna dla stron postępowania, które brały udział w sprawie. Jednakże w uzasadnieniu postanowienia dnia [...], organ pouczył T. i S. M. o prawie wniesienia skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie też w piśmie z dnia 27 maja 2016 r., znak: SKO.421-3/16 pouczono T. i S. M. do jakiego organu mogą złożyć wniosek o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz wskazano ogólne zasady uznawania terminów złożenia podań do właściwych organów określone w art. 66 § 2 k.p.a., w przypadku pierwotnego ich złożenia do organu niewłaściwego. Pismo to skarżący odebrali w dniu 31 maja 2016 r., a wniosek o wznowienie postępowania wnieśli w dniu 14 czerwca 2016 r. W tych okolicznościach organ uznał, że datą wniosku o wznowienie postępowania jest data wpływu podania (odwołania) z dnia 14 kwietnia 2016 r., tj. dzień 20 kwietnia 2016 r. W przywołanych powyżej okolicznościach organ II instancji stwierdził, iż T. i S. M. o decyzji nr [...] z dnia [...] wiedzieli już przynajmniej w dniu 17 marca 2011 r., a podanie o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z dnia 14 kwietnia 2016 r. wpłynęło do organu I instancji w dniu 20 kwietnia 2016 r., co nastąpiło z przekroczeniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 k.p.a. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stanęło na stanowisku, iż nie można przyjąć, iż T. i S. M. dowiedzieli się o decyzji nr [...] z dnia [...] dopiero w dniu 11 kwietnia 2016 r., kiedy to otrzymali kserokopię decyzji o warunkach zabudowy, w ramach udostępnienia informacji publicznej. Dzień, który strona dowiedziała się o decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. nie jest równoznaczny z dniem, w którym otrzymała ona kserokopię decyzji. Wystarczy, że zainteresowani dowiedzieli się w jakikolwiek sposób, że taka decyzja została wydana. Wskazane powyżej pismo T. i S. M. z dnia 17 marca 2011 r., w którym oni sami wymieniają numer decyzji i przedmiot sprawy tą decyzją rozstrzygniętej świadczy o tym, że wiedzieli o decyzji już w dacie tego pisma. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję wywiedli T. i S. M. zarzucając organowi błędną wykładnię prawa oraz naruszenie art. 7 k.p.a. Na tej podstawie skarżący wnieśli o wznowienie postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym na lokal gastronomiczny oraz dobudowy schodów zewnętrznych do budynku (wybicie otworu drzwiowego) na terenie działek położonych w K. przy ul. A 13 o nr ewid. 428/8 i 429/5, obręb [...], wszczętego na wniosek J. K., zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym, co do zasady, związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżony akt (decyzja lub postanowienie) został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia tego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W realiach niniejszej sprawy nie sposób pominąć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 25 maja 2017 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 948/16 oddalił skargę T. i S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy. W związku z powyższym wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy (zob: wyrok NSA z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2692/16, LEX nr 2331455). Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza zatem, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Ponownie rozpoznając skargę T. i S. M. Sąd uznał, że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienie, bowiem nie narusza ono prawa, co oznacza, że skarga nie może być uwzględniona. Na wstępie rozważań zwrócić należy uwagę, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest instytucją procesową, która stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy już zakończonej ostateczną decyzją, w sytuacji gdy postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania można wyróżnić: fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania; postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie czy istnieją podstawy wznowienia; a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania takich jak np. zachowanie terminu czy wskazanie ustawowej podstawy wznowienia. Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Należy do nich m.in. wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. sytuacja, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jest to przesłanka, która może stanowić podstawę do wznowienia postępowania wyłącznie na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Zgodnie z art. 148 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1), z tym że w przypadku, gdy żądanie oparte jest na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Zgodzić się w pełni należy z organem odwoławczym, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ obowiązany jest badać, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Wniesienie przez stronę podania o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego. Stosownie do art. 149 § 1 k.p.a., o wznowieniu postępowania właściwy organ rozstrzyga bowiem w drodze postanowienia, którego wydanie, w myśl art. 149 § 2 k.p.a., stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ciężar dowodu spoczywa na stronie, która musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Precyzja we wskazaniu daty jest o tyle istotna, iż w oparciu o nią ustala się, czy podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97, Lex nr 43046). Okoliczność powyższa nie zwalnia organu administracyjnego, stosownie do treści art. 7 k.p.a. i art. 9 k.p.a. od podjęcia czynności mających na celu wyjaśnienie tej kwestii i nie zwalnia organu z obowiązku weryfikacji twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów oraz przedstawienia swojego stanowiska, w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Zatem organy administracji, oceniając zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie, obowiązane były wziąć pod uwagę cały materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i na jego podstawie zweryfikować twierdzenia strony w tym względzie. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że skarżący wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym na lokal gastronomiczny oraz dobudowy schodów zewnętrznych do budynku (wybicie otworu drzwiowego) na terenie działek położonych w K. przy ul. A13 o nr ewid. 428/8 i 429/5, obręb [...], wszczętego na wniosek J. K., zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] złożyli [...] za pośrednictwem organu I instancji. Kwestią sporną natomiast jest ustalenie daty, w której skarżący powzięli wiadomość o wydaniu decyzji. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 948/16 Sąd stwierdził, iż Kolegium prawidłowo wskazało, że w ponownym postępowaniu organ I instancji powinien ustalić, czy intencją T. i S. M., składających podanie z dnia 17 marca 2011 r., było żądanie wznowienia postępowania. Organ I instancji wykonując wskazania organu odwoławczego i Sądu, pismem z dnia 6 października 2016 r., wezwał skarżących do złożenia wyjaśnień, czy składając pism z dnia 17 marca 2011 r. dotyczące zarzutów wobec decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] intencją ich było żądanie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją oraz w jakim konkretnie dniu dowiedzieli się o wydaniu decyzji z dnia [...], nr [...]. Pismem z dnia 25 października 2016 r. T. i S. M., poinformowali organ, iż ich intencje zostały przedstawione w treści dotychczas składanych pism oraz że o treści decyzji z dnia [...] dowiedzieli się w dniu 11 kwietnia 2016 r. w momencie otrzymania kserokopii przedmiotowej decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, iż strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (zob. wyroki NSA z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3115/13; z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2828/12 dostępne są na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (zob. wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I OSK 1663/16, Lex nr 2167995). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. słusznie odmówiło wznowienia postępowania stwierdzając, że podanie T. i S. M. o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Treść zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala bowiem na stwierdzenie, że prawidłowe są ustalenia organów co do faktu, że skarżący o istnieniu decyzji z dnia [...] i jej treści dowiedzieli się najpóźniej w dniu 17 marca 2011 r. W tym dniu bowiem T. i S. M. złożyli pismo z prośbą o wstrzymanie (anulowanie) decyzji nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta K. o warunkach zabudowy inwestycji. Twierdzenia skarżących zawarte w m.in. w piśmie z dnia 25 października 2016 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu do sprecyzowania daty, w której dowiedzieli się o wydaniu ww. decyzji, iż o decyzji tej dowiedzieli się dopiero w dniu 11 kwietnia 2016 r. otrzymując kserokopię decyzji o warunkach zabudowy nr [...], są sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i twierdzeniami prezentowanymi przez samych skarżących w postępowaniu administracyjnym. W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. a.tp.