II SA/Łd 389/08

Dnia 8 lipca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2008 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego oddala skargę. II SA/Łd 389/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], Nr [...] Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Ł. – G., odmówił przyznania R. D. zasiłku stałego w miesiącu styczniu 2008 roku ze względu na przekroczenie kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2008 roku, Nr 115, poz. 728 ze zm.). Organ I instancji wskazał, iż wnioskodawca posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności na okres do 31 stycznia 2010 roku, mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo z matką. Jedyny dochód rodziny, to emerytura matki w wysokości 1039, 61 zł, zatem dochód w rodzinie na jedną osobę wynosi 519,80 zł i jest wyższy od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie tj. 351 zł. Tym samym zasiłek stały nie przysługuje. Odwołanie od powyższej decyzji w terminie prawem przewidzianym złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. R. D. W odwołaniu opisał swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną, kwestionując odmowę przyznanego zasiłku stałego. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. – działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm., cytowanej dalej jako kpa); art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 roku Nr 79, poz. 856 ze zm.); art.37 ustawy o pomocy społecznej – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 8 ust. 1 oraz 37 ustawy o pomocy społecznej oraz wskazał, iż jak wynika z akt sprawy R. D. mieszka i gospodaruje wspólnie z matką A. D. Na podstawie dołączonych do akt sprawy dokumentów ustalono, że R. D. został zaliczony do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Wnioskodawca nie pracuje, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy od dnia 7 listopada 2007 roku bez prawa do zasiłku. R. D. nie posiada żadnego dochodu. Matka otrzymuje emeryturę w wysokości 1039,61 zł. Zatem przyjmując powyższe – wskazał organ II instancji - dochód na osobę w rodzinie strony wynosi 519,80 zł i przekroczył ustalone dla tej rodziny ustawowe kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, tj. 351 zł. Biorąc pod uwagę fakt, iż dochód w rodzinie R. D. jest wyższy od kryterium dochodowego określonego w ustawie o pomocy społecznej brak było, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., podstaw do przyznania zasiłku stałego. Na powyższą decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył R. D. W swoim środku zaskarżenia przyznając, iż dochód w rodzinie przekracza kryterium finansowe, R. D. zwrócił się z prośbą o udzielenie mu takowej pomocy albowiem jest ona niezbędna skarżącemu do utrzymania oraz pokrywania kosztów leczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 28 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przywrócił R. D. termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa materialnego lub też przepisy procedury administracyjnej w stopniu określonym w cytowanym przepisie. Przedmiotem kontroli sądowej jest w rozpoznawanej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Ł. – G. z dnia [...], którą to decyzją organ I instancji odmówił przyznania R. D. zasiłku stałego. Zdaniem Sądu, treść zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz przebieg postępowania w sprawie nie naruszają przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności zauważyć wypada, iż kwestie związane z przyznawaniem zasiłku stałego zostały uregulowane w ustawie o pomocy społecznej, a w szczególności w art. 37. Zasiłek stały ma charakter obligatoryjny, w tym znaczeniu, że ustawa o pomocy społecznej określa przesłanki materialno-prawne otrzymania zasiłku stałego, a ich spełnienie daje podstawę do otrzymania świadczenia mającego charakter świadczenia obowiązkowego (musi być przyznane, jeśli zostały spełnione wymogi ustawowe – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2002 roku, sygn., akt I SA 1235/02, Casus nr 27/2003, s. 22, Lex nr 313889). Zasiłek stały z pomocy społecznej przysługuje osobie pełnoletniej samotnie gospodarującej i osobie pełnoletniej pozostającej w rodzinie oraz niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy (art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej). Przyznanie prawa do zasiłku stałego wymaga jednakże spełnienia kryterium dochodowego wskazanego w art. 8 ust. 1 cyt. ustawy. I tak, osoba samotnie gospodarująca musi wykazać dochód niższy niż 477 zł. W drugim przypadku dochód osoby uprawnionej oraz dochód na osobę w rodzinie musi być niższy od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, tj. 351 zł. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż skarżący mieszka i gospodaruje wraz z matką. Ich jedyny dochód stanowi emerytura matki w wysokości 1039,61 zł, co powoduje iż dochód na osobę w rodzinie skarżącego wynosi 519,80 zł i jest on wyższy od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (określonego w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej). Zatem – jak słusznie przyjęły organy administracji obu instancji – brak było w rozpoznawanej sprawie podstaw do przyznania R. D. zasiłku stałego. Podkreślić przy tym należy, iż jak już zasygnalizowano progi dochodowe są stałe, a ich zmian można dokonywać jedynie na zasadach określonych w ustawie. Organy zajmujące się przyznawaniem i wypłatą świadczeń nie mogą dostosowywać kryteriów do swoich możliwości finansowych. W świetle poczynionych rozważań uznać należało, iż odmowa przyznania R. D. przez organy zasiłku stałego była w pełni prawidłowa i realizowała przedstawione zasady udzielania pomocy społecznej. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił. A.K.