II SA/Łd 390/05

Dnia 9 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Ewa Markiewicz, Sędziowie Sędzia WSA: Jolanta Rosińska (spr.), Asesor WSA: Arkadiusz Blewązka, Protokolant Referendarz sądowy: Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości Biura A w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu oddala skargę. Decyzją Nr[...], z dnia [..] Prezydent Miasta Ł. odmówi stwierdzenia nabycia przez Przedsiębiorstwo A w Ł. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Gminy Ł., położonego w Ł., przy ul. A 37/39, oznaczonego w ewidencji gruntów w obrębie G-25 jako działka [...] o powierzchni 2.110 m2, dla której w Sądzie Rejonowym dla Ł. – Ś. w Ł. w XVI Wydziale Ksiąg Wieczystych jest prowadzona KW Nr [...] oraz prawa własności budynków i budowli znajdujących się na tym gruncie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że wniosek o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego oraz prawa własności budynków i budowli znajdujących się na gruncie złożony został przez Biuro B w upadłości z siedzibą w Ł., następcę prawnego Przedsiębiorstwa A w Ł. Prezydent Miasta Ł. wskazał, iż zgodnie z art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) uwłaszczenie z dniem 5 grudnia 1990 r. dotyczyło państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku C posiadających w tym dniu grunt w zarządzie, natomiast Przedsiębiorstwo A w Ł. nie posiadało wówczas przedmiotowej nieruchomości w zarządzie. Organ I instancji stwierdził, że na podstawie zezwolenia nr [..] Urzędu Dzielnicowego Ł. – Ś. Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami, wydanego w oparciu o art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości ( Dz. U. Nr 22 poz. 99 ze zm. ) pomiędzy Zakładem D w Ł. a Dyrekcją E została zawarta umowa przekazania nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 37/39. Zdaniem Prezydenta Miasta Ł., w dacie wydania pozwolenia na przekazanie nieruchomości Dyrekcja E w Ł. nie była państwową osoba prawną lecz jednostką budżetową nie posiadającą osobowości prawnej, w związku z czym nowoutworzone przedsiębiorstwo państwowe - Przedsiębiorstwo A nie mogło być następcą prawnym Dyrekcji E, nie mogło również przejąć niezbywalnego prawa zarządu nabytego przez Dyrekcję E. Organ stwierdził, iż prawo zarządu wygasło z chwilą likwidacji tej jednostki budżetowej. Organ wskazał również, że Przedsiębiorstwo A w Ł. z chwilą powołania powinno wystąpić z wnioskiem o przekazanie w zarząd nieruchomości przy ul. A. Taki wniosek nie został jednak złożony i w konsekwencji przedsiębiorstwo to, jak i później utworzone na jego bazie Biuro B w Ł. korzystali z nieruchomości jako posiadacze, bez formalnego do niej tytułu prawnego. W odwołaniu od powyższej decyzji Syndyk Masy Upadłości Biura B w Ł. zarzucił Prezydentowi Miasta Ł. naruszenie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz.U. Nr 23, poz. 120 ze zm.). Skarżący wskazał, że Dyrekcja E zakupiła nieruchomość od posiadającego prawo zarządu Zakładu D za uprzednim zezwoleniem odpowiedniego organu, a żądaną cenę zapłaciła z własnych środków. Dyrekcja E została następnie przekształcona w Przedsiębiorstwo A, które przejęło zadania i majątek poprzednika, w tym nieruchomość przy ul. A 37/39. Skarżący zaznaczył, iż pismem z dnia 5 marca 2003 roku Urząd Miasta Ł. Wydział Geodezji Katastru i Inwentaryzacji ustalił opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości na kwotę 822,90 zł. Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia[...] Uzasadniając decyzję organ II instancji stwierdził, iż nieruchomość przy ul. A 37/39 nie pozostawała w dniu 5 grudnia 1990 roku w zarządzie Przedsiębiorstwa A w Ł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało ponadto, iż przedsiębiorstwo to zostało utworzone w 1988 roku po zniesieniu Dyrekcji E w Ł. i podlegającej jej Dyrekcji F w Ł. oraz przejęło wyłącznie znajdujące się w toku realizacji zadania inwestycyjne realizowane przez zlikwidowane jednostki. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego utworzone w 1988 roku przedsiębiorstwo nie przejęło natomiast prawa zarządu nieruchomością przy ul. A 37/39. Organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. z 1991 r., Nr 30, poz. 127 ze zm.) grunty państwowe oddawane były państwowym jednostkom organizacyjnym w zarząd na cele prowadzenia działalności gospodarczej lub wykonywania innych zadań ustawowych albo statutowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opierając się na przepisach wskazanej ustawie wyjaśniło, iż Dyrekcja F mogła przekazać zarząd nieruchomością w drodze umowy zawartej za zezwoleniem właściwego organu. W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, iż Przedsiębiorstwo A w Ł. nie jest następcą prawnym zlikwidowanej Dyrekcji E , zaś zarząd ustanowiony dla Dyrekcji F wygasł z dniem likwidacji tej jednostki i nie został przekazany innemu pomiotowi. Kolegium nie zgodziło się jednakże ze stanowiskiem Prezydenta Miasta Ł., że ustanowienie prawa zarządu w 1988 r. na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości mogło nastąpić wyłącznie na rzecz jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej. Art. 38 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zarządzenia nr 25/88 z dnia 28 czerwca 1988 r. o utworzeniu Przedsiębiorstwa A w Ł. przewidywał, że zarząd wydzielonymi i nabytymi gruntami wraz z położonymi na nich budynkami i urządzeniami przysługiwał państwowym jednostkom organizacyjnym (tekst pierwotny ustawy Dz. U. z 1985 r. nr 22, poz. 99). Przepis ten nie dokonywał rozróżnienia tych jednostek na posiadające i nie posiadające osobowości prawnej. Organ II instancji uznał jednak, iż fakt ten pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, stanowi jedynie wyjaśnienie kwestii prawnej dotyczącej uprawnień przysługujących jednostkom organizacyjnym w zakresie wykonywania prawa zarządu nieruchomościami państwowymi na podstawie ustawy dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. W końcowej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że stwierdzenie prawa zarządu nieruchomości w dniu 5 grudnia 1990 roku mogło nastąpić na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 roku w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz.U. Nr 23, poz. 120 ze zm.): 1) decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, 2) decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 3) umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu, 4) umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa, 5) odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości, 6) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, 7) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 8) uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości, 9) protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 10) umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Organ stwierdził, że Przedsiębiorstwo A w Ł. nie legitymowało się żadnym ze wskazanych powyżej dokumentów pozwalających na stwierdzenie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali i brak jest w sprawie dowodu, że otrzymało przedmiotową nieruchomość w zarząd, który sprawowało w dniu 5 grudnia 1990 r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Syndyk masy upadłości Biura B w Ł. wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Nr [...] Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organów obu instancji, iż z dniem 28 czerwca 1988 r. wygasło prawo zarządu ustanowione dla Dyrekcji F. Wskazał, iż Przedsiębiorstwo A utworzono w miejsce zniesionej jednostki budżetowej pod nazwą Dyrekcja E i Dyrekcji F. Syndyk masy upadłości Biura B w Ł., powołując się na statut Przedsiębiorstwa A wskazał, że dysponowało ono wydzielonym mieniem, w tym Zakładem nr 2, co oznacza mienie w Ł. przy ul. B 87 oraz przy ul. A 37. Skarżący zaznaczył dodatkowo, iż przedsiębiorstwo "B" w Ł. uiszczało podatek od nieruchomości oraz opłatę za użytkowanie wieczyste terenu przy ul. A. Pismem z 5 marca 2003 r. Urząd Miasta Ł. potwierdził obowiązek uiszczania opłaty za użytkowanie wieczyste gruntu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek organ stwierdził, że argumenty podnoszone w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego są analogiczne do zawartych w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [..] i podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 art. 1 powołanego aktu ). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej obowiązującymi w dniu wydania zaskarżonej decyzji oraz uwzględnia stan faktyczny zaistniały do tego dnia. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a w jej uzasadnieniu organ II instancji zgodnie z art. 107 § 3 Kpa odniósł się do wszystkich zarzutów skarżącego. Podstawę prawną odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego na dzień wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Przepis ten miał swojego poprzednika w art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm. ). Przesłanką uwłaszczenia państwowych i komunalnych osób prawnych, przewidzianą w art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm. ) było to, aby grunty, budynki, lokale i inne urządzenia stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy (związku międzygminnego) były w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych. Taką przesłankę formułuje też art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Zarządu nie można było uzyskać w sposób dorozumiany, chyba że chodziło o mienie ruchome. Taki pogląd wyraził NSA m. innymi w wyroku z dnia 18 lutego 1992 r., I SA 1419/91 (ONSA 1992, nr 2, poz. 99). Oznacza to, że zdarzenie prawne będące podstawą powstania zarządu powinno przybrać ściśle określoną formę (decyzji administracyjnej, umowy, odpisu z księgi wieczystej itp.). Przedsiębiorstwa państwowe tworzone w oparciu o przepisy ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych ( Dz. U. z 1987 r. Nr 35, poz. 201 ze zm. ) organ założycielski, bądź strony zawierające umowę o utworzeniu przedsiębiorstwa wspólnego wyposażały w środki niezbędne do prowadzenia działalności określonej w akcie prawnym o jego utworzeniu. Przedsiębiorstwo wykonywało wszelkie uprawnienia w stosunku do mienia ogólnonarodowego będącego w jego dyspozycji, z wyjątkiem uprawnień wyłączonych przepisami ustawowymi ( art. 43 ustawy oraz art. 128 § 2 Kodeksu cywilnego wg stanu prawnego przed zmianą, ustawą z dnia 28 lipca 1990 r. – Dz. U. Nr 55, poz. 31). Pojęcie "zarządu" nie było ustawowo określone. Zarząd przysługujący państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym nie mającym osobowości prawnej, przekształcił się z dniem 1 stycznia 1998 r. w "trwały zarząd" (art. 199 ust. 2), rozumiany jako prawna forma władania nieruchomością. Przedsiębiorstwa państwowe były zaś jednostkami organizacyjnymi posiadającymi osobowość prawną. Na potrzeby uwłaszczenia państwowych i komunalnych osób prawnych istotne stało się uregulowanie sposobu dokumentowania przez te podmioty faktu, że w dniu 5 grudnia 1990 r. przysługiwał im zarząd gruntów oraz budynków, lokali i innych urządzeń na nich posadowionych. W tej kwestii podstawowe znaczenie mają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120). Zgodnie z § 4 pkt 1 tego rozporządzenia wojewoda lub organ wykonawczy gminy stwierdza fakt przysługiwania państwowym osobom prawnym zarządu w dniu 5 grudnia 1990 r. na podstawie co najmniej jednego z wymienionych tamże dokumentów. Stwierdzenie prawa do zarządu państwowej osoby prawnej jest czynnością procesową podejmowaną w toku postępowania administracyjnego, którego celem jest potwierdzenie nabycia przez tę osobę użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, lokali i innych urządzeń. W toku tego postępowania ocenia się dokumenty, którymi wykazuje się przysługiwanie zarządu w dniu 5 grudnia 1990 r. (vide: BIENIEK Gerard (redakcja), KALUS Stanisława, MARMAJ Zenon, MZYK Eugeniusz - Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Warszawa 2005 r., Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, wydanie I s. 700 ). Obowiązkiem skarżącego było zatem wykazanie, że w dniu 5 grudnia 1990 r. jego poprzednik prawny sprawował zarząd przedmiotową nieruchomością położoną w Ł. przy ul. A 37/39 w formie przewidzianej przepisami obowiązującej wówczas ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Wykazanie to mogło nastąpić poprzez złożenie dokumentów, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120), bądź też w oparciu o inne dowody, potwierdzające przekazanie nieruchomości państwowej w zarząd osobie prawnej, a zgłoszone przez wnioskodawcę, jeśli nie dysponuje on tymi dokumentami, gdyż dokumenty te z uwagi na upływ czasu nie zachowały się. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą skargę organy obu instancji niewadliwie uznały, że skarżący wymaganej przesłanki nie wykazał. Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego, z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, aby utworzone w 1988 r., Przedsiębiorstwo A w Ł. było następcą prawnym Dyrekcji F w Ł. ( jednostki budżetowej) podlegającej Dyrekcji E w Ł. i w związku z tym jako następca nabył prawo zarządu nieruchomością. Następstwa tego nie można wszak domniemywać, a musi ono wynikać z konkretnych decyzji uprawnionych do tego organów oraz przepisów prawa. Zgodnie z powołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji § 1 zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. nr [....] z dnia 28 czerwca 1988 r., z dniem 30 września 1988 r. została zniesiona m. innymi Dyrekcja F w Ł., której przysługiwało prawo zarządu przedmiotową nieruchomością. Zarządzenie w § 2 odnosi się jednak wyłącznie do zadań inwestycyjnych realizowanych przez likwidowane jednostki, a znajdujących się w toku realizacji, które przejmuje nowo powstające Przedsiębiorstwo A w Ł. , na warunkach wynikających z nowych zasad jego działania. W § 3 zarządzenia zobowiązano zaś dyrektora Dyrekcji E do powołania komisji likwidacyjnej, której zadaniem będzie rozliczenie się z budżetem i zamknięcie wszystkich spraw i czynności prawnych zaistniałych do czasu powołania Przedsiębiorstwa A. W zarządzeniu tym brak uregulowania odnoszącego się do majątku likwidowanego podmiotu i ewentualnego przekazania tego majątku w zarząd Przedsiębiorstwu A . Treść powołanego zarządzenia wskazuje zatem jednoznacznie na likwidację dotychczas istniejącego podmiotu i wygaśnięcie dotychczasowego prawa zarządu. Za takim stanowiskiem przemawia również kolejne zarządzenie Prezydenta Miasta Ł. nr 25/88 z dnia 28 czerwca 1988 r. w sprawie utworzenia przedsiębiorstwa państwowego użyteczności publicznej pod nazwą Przedsiębiorstwo A ( zmienione zarządzeniem Nr 155/91 Wojewody [...] z dnia 30 października 1991 r. zakresie § 1 i § 3 ), jako całkiem nowego podmiotu powstałego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych ( Dz. U. z 1987 r. Nr 35, poz. 201 ze zm. ). Statut tego przedsiębiorstwa zatwierdzony zarządzeniem Prezydenta Miasta Ł. nr 34/88 z dnia 21 września 1988 r. w § 2 jako mienie przedsiębiorstwa wskazał trzy zakłady : Zakład Nr 1 z siedzibą przy ul. C 40, Zakład Nr 2 z siedzibą przy ul. B 87 oraz Zakład Nr 3 z siedzibą przy ul. D 23. W kolejnym statucie, zatwierdzonym zarządzeniem Prezydenta Miasta Łodzi nr 28/90 z dnia 22 marca 1990 r. w § 2 ust. 3 mówi się, że w skład Przedsiębiorstwa A w Ł. wchodzi Zakład wiodący z siedzibą przy ul. D 23 oraz Zakład Nr 2 przy ul. B 87. W obu statutach, w których obligatoryjne było wskazanie mienia przedsiębiorstwa, nie wskazano nieruchomości położonej przy ul. A 37/39. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika również, aby przedmiotowa nieruchomość weszła w skład nowego przedsiębiorstwa i jak twierdzi skarżący, była częścią Zakładu Nr 2 przy ul. B 87. Teren zlokalizowany w Ł., przy ul. A 37 pojawia się dopiero w uchwale komisji inwentaryzacyjnej z dnia 6 maja 1992 r., powołanej zarządzeniem Wojewody [...] Nr 23/92 z dnia 27 lutego 1992 r. w sprawie wydzielenia z Przedsiębiorstwa A Zakładu Nr 2 i utworzenia na jego bazie Biura B. W uchwale tej komisja powołała się na protokół przekazania – przejęcia stanowiący załącznik do uchwały, którego strona jednak nie złożyła. Ponadto w uchwale tej mowa jest o dwóch terenach, przy ul. A 37 oraz B 87 i nie wskazuje się spornego terenu jako części Zakładu Nr 2 przy ul. B 87, a tylko ten zakład ujęty został jako mienie przedsiębiorstwa w jego statucie. Protokół ten nie wyjaśnia, czy Przedsiębiorstwo A władało sporną nieruchomością w dniu 5 grudnia 1990 r. i ewentualnie jaka była forma tego władztwa. Jak już powyżej wskazano, sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej obowiązującymi w dniu wydania zaskarżonej decyzji oraz uwzględnia stan faktyczny zaistniały do tego dnia. Skarżący dopiero do skargi wniesionej do sądu załączył protokół zdawczo – odbiorczy z dnia 29 lutego 1992 r., w którym wskazano grunt wraz z ogrodzeniem oraz budynki magazynowe na nieruchomości przy ul. A Jest to nowy dokument, który wskazuje stan posiadania na dzień jego sporządzenia i podobnie jak przytoczona powyżej uchwała z dnia 6 maja 1992 r. nie wyjaśnia, czy poprzednik prawny skarżącego władał sporną nieruchomością w dniu 5 grudnia 1990 r. i ewentualnie jaka była forma tego władania. W okresie od 5 grudnia 1990 r. do dnia sporządzenia protokołu mogły nastąpić zmiany w zakresie mienia przedsiębiorstwa, a jak już wcześniej podniesiono, faktu zarządu określonym mieniem na dzień 5 grudnia 1990 r. nie można domniemywać, jak też nie można było tego mienia nabyć w sposób dorozumiany. Argumentem przemawiającym za przejęciem przez Przedsiębiorstwo A całości mienia zlikwidowanej Dyrekcji F nie może być również sformułowanie zawarte w § 2 uchwały Nr XXXIV/206/88 Rady Narodowej Miasta Ł. z dnia 17 czerwca 1988 r., iż utworzenie przedsiębiorstwa powinno nastąpić w miejsce zniesionej jednostki budżetowej pod nazwą Dyrekcja F w Ł. W istocie uchwała ta zawiera tylko deklarację o potrzebie utworzenia przedsiębiorstwa, a brak w niej konkretnych decyzji związanych z utworzeniem przedsiębiorstwa i przekazaniem mienia, które powierzono Prezydentowi Miasta Ł. W każdym razie, uchwała ta nie może stanowić dowodu przekazania spornej nieruchomości nowo utworzonemu przedsiębiorstwu w zarząd w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm. ). W tym stanie rzeczy nie można było przyjąć, iż w dniu 5 grudnia 1990 r. Przedsiębiorstwo A było państwową osobą prawną posiadającą sporną nieruchomość w zarządzie. Do odmiennego wniosku nie uprawnia również powoływany przez skarżącego fakt opłacania w latach 1993 –2003 opłaty rocznej za wieczyste użytkowanie przedmiotowej nieruchomości oraz wskazanie w wypisie z rejestru gruntów z dnia 7 września 1999 r. Biura B jako jej zarządcy . Nabycie tego prawa nie zostało bowiem w żaden sposób potwierdzone, co ostatecznie stało się przedmiotem sporu i złożeniem przez skarżącego wniosku będącego przedmiotem rozpatrzenia przez organy. Co więcej, ze znajdującego się w aktach postępowania administracyjnego poświadczonego skróconego odpisu księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości z dnia 12.10.1999 r. ( obecnie KW nr[...]) nie wynika, aby ujawniono w niej jakiekolwiek prawo zarządu nieruchomością. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.