II SA/Łd 390/09

Dnia 4 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 roku przy udziale - sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: BDSŚPB05-0251-956/MM/08/09 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na zalesienie 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi J. G., prowadzącemu kancelarię adwokacką w Ł., przy ul. [...], kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, obejmującą należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. A. T. – P. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. nr 64, poz. 427) oraz na podstawie § 10 ust. 3 pkt 1 i 2, § 4 pkt 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. nr 114, poz. 786 ze zm.), art. 104 k.p.a. - odmówił M.S. przyznania pomocy na zalesianie. W jej uzasadnieniu organ wyjaśnił, że strona nie spełnia wymagań określonych w § 4 ust. 2 pkt 1 i 3 rozporządzenia, ponieważ zgłosiła do zalesienia powierzchnię nie większą niż 0,50 ha, a w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku na zalesianie otrzymała jednolitą płatność obszarową do powierzchni 0,49 ha położonej na działkach rolnych, znajdujących się na działce ewidencyjnej nr 36. W odwołaniu od w/w rozstrzygnięcia M.S. wyraziła swoje niezadowolenie i wyjaśniła, że była przekonana, iż otrzyma wnioskowaną pomoc, skoro na każde żądanie organu uzupełniała akta sprawy o brakujące dokumenty (zaświadczenia, mapki). Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 ust.1 pkt 15, art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 21 ust. 1-3, art. 29 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U nr 64, poz. 427 ze zm.), § 4 ust. 1 i 2, § 10 ust. 3, § 19a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 114, poz. 786 ze zm.), § 24 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 48, poz. 390) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Dyrektor wskazał, iż w dniu 9 września 2008 r. M. S. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w P. wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie na 2008 r. Przedmiotowym wnioskiem strona wystąpiła o przyznanie pomocy finansowej w ramach schematu l - zalesianie gruntów rolnych, zgłaszając do zalesienia na terenach o korzystnej konfiguracji powierzchnię 0,50 ha gruntów ornych położonych na działce ewidencyjnej nr 36 w województwie [...], powiecie [...], gminie W., obręb ewidencyjny [...]. Zgodnie z deklaracją wnioskodawczyni 0,34 ha stanowić miały drzewa iglaste, zaś 0,16 ha drzewa liściaste, a uprawa miała zostać ogrodzona 450 metrami bieżącymi 2-metrowej siatki metalowej. Dodatkowo strona wnioskowała o premię pielęgnacyjną i premię zalesieniową do powierzchni 0,50 ha. Wnioskodawczyni wskazała jako termin zalesienia wiosnę 2009 r. W dniu 22 października 2008 r. strona w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji wyjaśniła, że deklaruje do zalesienie 0,54ha według następującego wyliczenia: długość działki 218m.b. x szerokość działki 24,8m.b. = areał 0,5406ha. Jednocześnie przedłożyła korektę wniosku, w której ponownie zadeklarowała do zalesienia 0,50 ha na działce ewidencyjnej nr 36. Odnosząc się do tak ustalonego stanu faktycznego Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte w dniu 9 września 2008r. i nie zostało zakończone decyzją ostateczną, w związku z tym zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r. nr 114, poz. 786 ze zm.). W ocenie organu odwoławczego rację ma organ I instancji, twierdząc, że M. S. uchybiła przepisom § 4 ust.2 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia, bowiem zgłosiła do zalesienia powierzchnię 0,50 ha, która jest niewystarczająca do uzyskania płatności na zalesienie gruntów rolnych. Płatność przyznawana jest bowiem do gruntów o powierzchni większej niż 0,50 ha, a więc aby spełnić w/w warunek do płatności należało zgłosić co najmniej 0,51 ha. Faktem jest, że w piśmie z dnia 22 października 2008 r. strona oświadczyła, iż zobowiązuje się zalesić oraz ogrodzić 0,5406 ha, deklarując jednocześnie w korekcie wniosku powierzchnię 0,50 ha, a organ I instancji nie wyjaśnił wskazanej rozbieżności co do powierzchni zadeklarowanych do zalesienia działek. Niemniej jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a to z tego powodu, że obok spełnienia warunku zgłoszenia do zalesienia powierzchni większej niż 0,50 ha, przepisy rozporządzenia nakładają wymóg, by zgłoszone grunty stanowiły grunty orne lub sady, do których przyznano jednolitą płatność obszarową w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, za rok poprzedzający rok złożenia wniosku o pomoc. Przyznanie płatności na zalesianie na wniosek złożony w 2008 r. było w związku z tym uzależnione od przyznania jednolitej płatności obszarowej na wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych złożony w 2007 r. Warunek ten natomiast w niniejszej sprawie nie został spełniony, bowiem jak wynika z poczynionych ustaleń M.S., na podstawie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z 2007 r. w stosunku do działki ewidencyjnej nr 36, otrzymała jednolitą płatność obszarową do działek rolnych o powierzchni 0,49 ha. Niniejsza okoliczność wykluczała zatem wnioskodawczynię z możliwości uzyskania w 2008 r. płatności na zalesianie do działki ewidencyjnej nr 36. Ustosunkowując się następnie do zarzutów odwołania Dyrektor ARiMR wskazał, że to strona samodzielnie decyduje o tym, czy wystąpić z wnioskiem o przyznanie płatności na zalesianie i na niej w związku z tym ciąży obowiązek dołożenia wszelkich starań, by wniosek spełniał wszystkie wymagania formalne, tzn. by zawierał wszystkie załączniki przewidziane rozporządzeniem, zaś w gestii organu jest rozpatrzenie złożonego wniosku zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że na etapie przyjmowania wniosków weryfikacji podlega tylko to, czy wniosek jest zgodny pod względem formalnym tj. m.in., czy posiada podpis i oznaczenie strony, czy wszystkie pola obowiązkowe na wniosku zostały wypełnione oraz, czy zostały dołączone wszystkie wymagane złączniki. Dopiero po stwierdzeniu, że wniosek jest kompletny podlega on rozpatrzeniu pod względem merytorycznym, tzn. czy spełnia np. wszystkie wymogi dotyczące wielkości zgłaszanej powierzchni, sposobu użytkowania itp. Jednocześnie Dyrektor wskazał, że strona oświadczyła, iż znane jej są zasady przyznawania płatności na zalesianie, co potwierdziła swoim podpisem w sekcji XII wniosku "Oświadczenia i zobowiązania". W przypadku niezrozumienia przepisów prawa strona mogła skorzystać z pomocy jednostek doradztwa rolniczego bądź też mogła uzyskać informacje dotyczące warunków przyznawania pomocy na zalesianie od ARiMR. Według Dyrektora, błędy decyzji organu I instancji polegające na podaniu niepełnych publikatorów oraz niepełnym wskazaniu przepisów dotyczących przyznania płatności, naruszają zasadę zaufania obywateli do organów państwa oraz zasadę kształtowania kultury prawnej obywateli, jednak nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie i w związku z tym nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.S. powtórzyła w zasadzie zarzuty z odwołania od rozstrzygnięcia organu I instancji i wniosła o przyznanie pomocy na zalesienie 0,54 ha działki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem referendarza sądowego w WSA w Łodzi z dnia 22 czerwca 2009r. skarżącej przyznane zostało prawo pomocy poprzez zwolnienie od połowy wpisu sądowego od skargi oraz ustanowienie adwokata. Pełnomocnik skarżącej na rozprawie poparł skargę, wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, iż koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle przywołanych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. zasadnie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie przyznania M. S. pomocy na zalesianie, argumentując że wnioskodawczyni zadeklarowała do zalesienia powierzchnię nie większą niż 0,50ha, a nadto w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie otrzymała jednolitą płatność obszarową tylko do powierzchni 0,49ha, położonej na działkach rolnych, znajdujących się na działce ewidencyjnej nr 36. W pierwszej kolejności godzi się podnieść, iż podstawę prawną podjętych w niniejszej sprawie aktów administracyjnych stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. nr 114, poz. 786 ze zm). W rozumieniu § 4 wspomnianego aktu wykonawczego pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. Urz. UE L 270 z 21.10.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 40, str. 269, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1782/2003", z wyłączeniem jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, zarządzających mieniem Skarbu Państwa na podstawie przepisów o lasach, zwanemu dalej "rolnikiem", który spełnia łącznie następujące warunki: 1) został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) zobowiązał się do: a) zalesienia gruntów, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 1782/2003, zgodnie z minimalnymi wymaganiami utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (normami), określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej przez 5 lat od dnia wykonania zalesienia - zgodnie z planem zalesienia w rozumieniu przepisów o lasach; 3) zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit. b, przez 15 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie; 4) zobowiązał się do przestrzegania minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (norm) w całym gospodarstwie (ust. 1). Pomoc na zalesianie gruntów rolnych, z wyłączeniem gruntów położonych na obszarach Natura 2000, jest przyznawana rolnikowi do gruntów: 1) stanowiących grunty orne lub sady, do których przyznano jednolitą płatność obszarową w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, za rok poprzedzający rok złożenia wniosku o pomoc, i które zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku tego planu, gdy zalesianie tych gruntów nie jest sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; 2) stanowiących własność lub współwłasność rolnika; 3) o powierzchni większej niż 0,5 ha i szerokości większej niż 20 m, przy czym wymagania, które dotyczy szerokości gruntu, nie stosuje się, jeżeli grunty graniczą z lasem (ust. 2). Jeżeli grunty przewidziane do zalesienia nie odpowiadają wymaganiom, o których mowa w ust. 2 pkt 3, pomoc na zalesianie może być przyznana każdemu co najmniej z 3 rolników, jeżeli każdy z nich złożył wniosek o pomoc i jeżeli grunty tych rolników przewidziane do zalesienia: 1) sąsiadują ze sobą; 2) łącznie odpowiadają wymaganiom określonym w ust. 2 pkt 1 i 2; 3) mają łączną powierzchnię nie mniejszą niż 2 ha i szerokość większą niż 20 m, przy czym wymagania, które dotyczy szerokości gruntu, nie stosuje się, jeżeli grunty graniczą z lasem (ust. 3). Zdaniem składu orzekającego z cytowanego wyżej przepisu wynika jednoznacznie, że w przypadku ubiegania się o przyznanie pomocy na zalesianie ustawodawca szczegółowo określił wymagane prawem warunki, które musi spełnić zarówno rolnik, jak i jego grunty, które zamierza przeznaczyć na zalesianie. W przypadku rolnika warunki te zostały określone w § 4 ust. 1 pkt 1-4 rozporządzenia, natomiast w przypadku gruntów rolnych w § 4 ust. 2 pkt 1-3. Kierownik biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o pomoc zobligowany jest zweryfikować rzeczony wniosek i ustalić łączną powierzchnię gruntów przewidzianych do zalesienia określoną we wniosku oraz spełnienie warunków określonych w § 4. W sytuacji bowiem, gdy wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w § 4 ust. 1 lub też gdy grunty przewidziane do zalesienia we wniosku nie odpowiadają wymaganiom określonym w § 4 ust. 2 lub 3 na właściwym organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania decyzji o odmowie przyznania pomocy na zalesianie (§ 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia). Sąd po przeanalizowaniu zgromadzonej w sprawie dokumentacji w kontekście przywołanych norm prawnych stwierdził, że organy administracji publicznej miały pełne podstawy do tego, by odmówić M. S. przyznania pomocy na zalesianie. Niespornym jest bowiem, że skarżąca wnioskowała o przyznanie pomocy finansowej w ramach schematu I, czyli pomocy na zalesianie gruntów rolnych, deklarując do zalesienia na terenach o korzystnej konfiguracji powierzchnię 0,5ha gruntów ornych położonych na działce ewidencyjnej nr 36, znajdującej się w województwie [...], powiecie [...], gminie W., obręb ewidencyjny [...]. Strona do zadeklarowanej powierzchni 0,5ha gruntów ornych wnosiła ponadto o premię pielęgnacyjną i premię zalesieniową. Zaproponowana do zalesienia powierzchnia gruntów rolnych, czyli 0,5ha, jak trafnie stwierdziły organy orzekające w sprawie, nie mogła zatem skutkować przyznaniem spornej pomocy, bowiem pomoc w rozumieniu § 4 ust. 2 pkt 3 jest przyznawana do gruntów o powierzchni większej niż 0,5ha i szerokości większej niż 20m. Oznacza to, że w przypadku wskazania we wniosku powierzchni mniejszej lub równej 0,5ha, tak jak to miało miejsce właśnie w rozpoznawanej sprawie strona winna liczyć się z wydaniem decyzji negatywnej. Dodać w tym miejscu trzeba, że skarżąca wezwana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. do złożenia wyjaśnień, co do deklarowanej powierzchni, w piśmie z dnia 22 października 2008 r. oświadczyła, iż zalesi 0,54ha, czyli powierzchnię odpowiadającą wymogom z § 4 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Niemniej jednak, deklaracja M.S. o przeznaczeniu dla zalesienia 0,54ha nie znalazła odzwierciedlenia w złożonej w tym samym dniu na urzędowym formularzu korekcie wniosku, w której to skarżąca ponownie wnioskowała o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych o powierzchni 0,5ha. Faktem jest, na co zwrócił również uwagę Dyrektor ARiMR, że organ I instancji nie podjął żadnych czynności wyjaśniających, co do rozbieżności w powierzchni zadeklarowanych przez skarżącą działek i tym samym naruszył przepisy art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. Uchybienie to jednak, jak prawidłowo ocenił organ odwoławczy, nie mogło mieć żadnego wpływu na wydane rozstrzygnięcie, ponieważ w przypadku M.S. nie został spełniony również drugi warunek, o którym mowa § 4 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Mianowicie, obok odpowiedniej powierzchni gruntów rolnych niezbędną przesłanką przyznania spornej pomocy jest wymóg, aby były to grunty orne lub sady, do których przyznano jednolitą płatność obszarową w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, za rok poprzedzający rok złożenia wniosku o pomoc, i które zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku tego planu, gdy zalesianie tych gruntów nie jest sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego w P. przyznał skarżącej za rok poprzedzający złożenie wniosku, czyli za rok 2007 jednolitą płatność obszarową do gruntów rolnych o łącznej powierzchni 1,68ha, z tym że w przypadku działki nr ewid. 36, która miałaby zostać zalesiona, jednolita płatność obszarowa dotyczyła wyłącznie powierzchni 0,49ha, czyli powierzchni mniejszej, aniżeli zadeklarowana przez M.S. do zalesienia, co dodatkowo wykluczało przyznanie wnioskowanej pomocy. Skoro zatem M. S. nie spełniła łącznie wskazanych wyżej warunków, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1 i 3 rozporządzenia, to organy administracji publicznej nie mogły wydać innej decyzji, jak tylko odmówić przyznania wnioskowanej pomocy na zalesianie. Jak zostało to już wcześniej zaakcentowane przedmiotowa pomoc może być przyznana rolnikowi, który łącznie spełnia warunki przewidziane w ust. 1 oraz w ust. 2 § 4 rozporządzenia. Ustalenie przez organ, że wnioskodawca nie odpowiada przesłankom z § 4 ust. 1 lub z § 4 ust. 2 rozporządzania, tak jak to miało miejsce właśnie w tej sprawie, każdorazowo nakłada na Kierownika biura powiatowego Agencji obowiązek wydania decyzji o odmowie przyznania pomocy. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego i prawnego Sąd uznał, że organy obu instancji wydając rzeczoną decyzję prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego oraz przepisy procedury administracyjnej, dając temu wyraz w motywach wydanych rozstrzygnięć. Stwierdzone na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego drobne uchybienia proceduralne, jak starał się to wyjaśnić Sąd, nie mogły skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, bowiem przesłanką uchylenia decyzji mogą być wyłącznie błędy istotne, a więc takie, które rzutują na wynik sprawy. W ocenie Sądu także zarzuty skargi, które są w istocie powtórzeniem zarzutów z odwołania, nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora [...] Oddziału ARiMR w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. Przede wszystkim godzi się wyjaśnić, iż Sąd nie mógł uwzględnić wniosku zawartego w skardze i przyznać skarżącej pomocy na zalesienie, bowiem w tym zakresie właściwe są wyłącznie organy administracyjne. Zadaniem Sądu w tej sprawie była natomiast ocena, czy organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego oraz przepisy proceduralne. Z tych wszystkich powodów Sąd w punkcie pierwszym sentencji wyroku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku w oparciu o regulację art. 250 ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 2 ust. 3 i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). B.C.