II SA/Łd 392/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2008 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki bezodpływowego zbiornika na ścieki sanitarne oddala skargę. LS II SA/Łd 392/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. działając w oparciu o przepisy art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nakazał J.P. rozbiórkę bezodpływowego zbiornika na ścieki sanitarne, usytuowanego w miejscowości O. [...], nr ewidencyjny działki 2429. Uzasadniając organ wyjaśnił, iż na skutek skargi M.Z. wszczęto postępowanie w sprawie sprawdzenia stanu technicznego zbiornika na ścieki. W wyniku kontroli ustalono, iż inwestor – J.P. – w 1978r. wybudowała zbiornik przy granicy nieruchomości od strony M.Z., w odległości 11,5 m od budynku mieszkalnego i 4,3 m od budynku gospodarczego, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ustalono także, że zbiornik znajduje się w złym stanie technicznym. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] nakazano rozbiórkę przedmiotowego zbiornika, jednakże w wyniku rozpatrzenia odwołania J. P., organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r. Nr [...]uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W toku ponownego postępowania ustalono, iż w dniu wszczęcia postępowania Gmina O. nie posiadała obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu nieruchomości nr ewid 2429 oraz, że inwestor nie posiada ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej działki. Inspektor wskazał, iż sporny obiekt wybudowany został niezgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki obowiązującymi w okresie budowy tj. niezgodnie z postanowieniami rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki na nieskanalizowanych terenach zabudowy związanej z gospodarstwami rolnymi i zabudowy jednorodzinnej oraz niezgodnie z warunkami technicznymi aktualnie obowiązującymi tj. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazał dodatkowo, iż zły stan techniczny oraz niewłaściwe usytuowanie, niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia oraz niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia, dodatkowo dyskwalifikuję obiekt do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J.P. wyjaśniając, iż w dacie budowy spornego zbiornika nie były wymagane żadne pozwolenia na budowę, zgodnie z zasadą przyjętą w Gminie O. wystarczyło, iż obiekt był naniesiony na planie realizacyjnym jakiejkolwiek innej inwestycji. Dodała, iż przepisy obowiązujące w dacie budowy dopuszczały również realizację inwestycji przy granicy nieruchomości. Zwróciła uwagę na planowaną w 2008r. realizację przyłączy do sieci kanalizacji, z której skorzysta i wówczas zlikwiduje sporny zbiornik. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł.i na podstawie art. 138 §2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania i poczynione ustalenia, podkreślił, iż niewątpliwie sporny obiekt powstał przed 1 stycznia 1995r. bez wymaganego pozwolenia, a stan ten uzasadnia zastosowanie w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r., przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. obowiązujących w dacie powstania obiektu. W szczególności przepisu art. 37 ustawy z 1974r., z którego wynika, iż ocena zgodności z przepisami obiektu winna odnosić się do stanu prawnego, jaki istniał w czasie budowy co dotyczy przede wszystkim kwestii zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz kwestii zgodności wykonanych robót z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy tj. z warunkami technicznymi. Dalej wyjaśnił, iż obowiązujący w dacie budowy plan szczegółowy zagospodarowania terenów budownictwa jednorodzinnego we wsi O. określał, iż na terenie wsi wyznaczone zostały tereny budownictwa zagrodowego, na których dopuszczone było budownictwo na działkach do 2000m², natomiast na terenach projektowanego osiedla przewiduje się zabudowę mieszkaniową wolnostojącą i bliźniaczą. Podniósł, iż na podstawie tego planu nie można określić przeznaczenia działki 2429, ponieważ plan nie jest tak szczegółowy, jednakże biorąc pod uwagę, iż na tym terenie nie zakazano wykonywania zbiorników na nieczystości ciekłe, nie można jednoznacznie stwierdzić, że sporny zbiornik narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy wywiódł następnie, iż fakt wykonania obiektu w 1978 roku powoduje, że do oceny jego stanu technicznego powinny mieć zastosowanie przepisy Zarządzenia Ministra Budownictwa i Materiałów Budowlanych z dnia 26 czerwca 1966r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego, natomiast organ I instancji wskazał na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki na nieskanalizowanych terenach zabudowy związanej z gospodarstwami rolnymi i zabudowy jednorodzinnej oraz przepisów aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zaznaczył, iż organ I instancji winien uwzględnić §56 zarządzenia z dnia 29 czerwca 1966r., z którego wynika możliwość lokowania przy granicy położonych na sąsiednich działkach uciążliwych urządzeń związanych z obsługą gospodarstwa domowego lub rolnego. Z uwagi na powyższe organ I instancji powinien wyjaśnić czy realizacja spornego obiektu związana była z realizacją uciążliwych urządzeń na sąsiedniej działce w bezpośrednim sąsiedztwie tych zbiorników bądź przynajmniej czy realizacja była zamierzona przez właściciela sąsiedniej nieruchomości. Wykluczenie takich okoliczności oznaczałoby istotne naruszenie w/w przepisów co z kolei wymagałoby analizy czy naruszenie przepisów budowlanych powoduje skutki o jakich mowa w art. 37 ustawy Prawo budowlane z dnia 1974r. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż zebrany materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że stanowisko organu I instancji jest prawidłowe, ponieważ nie każde naruszenie przepisów stanowi przesłankę do wydania nakazu rozbiórki, wydając taki nakaz na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. organ zobligowany jest do wykazania, że naruszenie przepisów obowiązujących w dacie budowy obiektu spowodowało niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Sprawa powróci zatem do organu I instancji celem ustalenia czy w dacie budowy obiektu istniały urządzenia o podobnym charakterze bądź przesłuchać świadków o ile zostaną wskazani przez strony postępowania. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z §19 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, uzyskanie pozwolenia na budowę obowiązuje w razie inwestycji, dla których zgodnie z przepisami §9 jest wymagane ustalenie przez właściwy organ miejsca i warunków realizacji inwestycji. Ustalenie miejsca i warunków realizacji jest wymagane dla budowy inwestycji budowlanych, których wykonanie mogłoby spowodować wprowadzenie, utrwalenie lub zwiększenie istniejących ograniczeń, uciążliwości, pogorszenie warunków ochrony środowiska, sanitarnych albo bezpieczeństwa ludzi lub mienia na terenach sąsiednich. Tym samym przed przystąpieniem do wykonania obiektu budowlanego niezbędne było uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, zatem zarzut strony nie jest zasadny. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła M.Z., podnosząc, iż wydanie kolejnej decyzji uchylającej i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji nie jest uzasadnione, wręcz bezprawne i ma na celu przedłużanie postępowania. Zaznaczyła, iż jedyną prawidłową decyzją była decyzja z dnia [...]r. nakazująca J.P. rozbiórkę spornego obiektu. Podniosła, iż wbrew ustaleniom organów przedmiotowy obiekt powstał w 1989 roku. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał w pełni dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkować mogły uchyleniem zaskarżonych decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r. uchylająca w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...]r. w przedmiocie nakazania J.P. rozbiórkę bezodpływowego zbiornika na ścieki sanitarne, i przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. U podstaw takiego rozstrzygnięcia legło ustalenie, iż organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i w konsekwencji decyzja tego organu została wydana w oparciu o niewłaściwe przepisy prawa materialnego a wywody poczynione na ich podstawie nie są prawidłowe. Przypomnieć należy, iż przyczynkiem do wszczęcia postępowania w sprawie była interwencja M.Z., na skutek której Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie w sprawie stanu technicznego bezodpływowego zbiornika na ścieki sanitarne usytuowanego na działce J.P. Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji wydał decyzję nakazująca rozbiórkę, jednakże w wyniku rozpatrzenia złożonego dowołania, organ odwoławczy uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, podkreślając, iż w związku z niekwestionowanym ustaleniem, iż budowa zbiornika miała miejsce w 1978 roku, w sprawie nie mogą znaleźć zastosowania przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. Na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego M.Z. wniosła skargę do tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2008r., sygn.akt II SA/Łd 49/08, oddalił skargę, w pełni podzielając stanowisko organu II instancji i przesądzając, iż okolicznością bezsporną jest, iż sporny zbiornik został wybudowany w 1978 roku a ustalenie to w świetle przepisu art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. obligowało organy nadzoru budowlanego do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 37 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. Decyzje będące obecnie przedmiotem kontroli Sądu wydane zostały jeszcze przed wydaniem powyższego wyroku, przy czym prawidłowo już z zastosowaniem przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r. Tym samym organ I instancji prowadząc ocenę zgodności z przepisami spornego obiektu obowiązany był odnieść się do stanu prawnego, jaki istniał w czasie budowy co dotyczy głównie kwestii zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz kwestii zgodności wykonanych robót z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy tj. z warunkami technicznymi. Zgodnie bowiem z art. 37 ustawy z 1974r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Stosownie zaś do treści art. 37 ust. 2 terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo o przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1. Dokonując oceny zaistnienia, w ustalonym i niekwestionowanym stanie faktycznym sprawy, przesłanek wymienionych w przepisie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. organ I instancji ustalił, iż w dacie budowy zbiornika plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się nieruchomość J.P. określał, iż na terenie wsi O. wyznaczone zostały tereny budownictwa zagrodowego, zaś na terenach projektowanego osiedla przewidywana była zabudowa mieszkaniowa wolnostojąca i bliźniacza. Po analizie planu organ stwierdził, iż nie jest możliwe określenie przeznaczenia działki nr 2429, wywiódł, iż jednocześnie na terenie tym nie zakazano wykonywania zbiorników na nieczystości ciekłe tym samym nie można jednoznacznie stwierdzić, że badany zbiornik narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym zakresie zarówno organ odwoławczy jak i Sąd nie podważają wypracowanego stanowiska organu. Niewątpliwie jednak przystępując do badania zaistnienia kolejnej przesłanki negatywnej określonej w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy organ I instancji winien zbadać zgodność budowy z przepisami obowiązującymi w okresie budowy spornego obiektu tj. z warunkami technicznymi, ustalając czy obiekt nie naruszał przepisów budowlanych a jeżeli tak to czy naruszenie takie powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Podzielić należy stanowisko organu II instancji, iż fakt wykonania przedmiotowego obiektu w 1978 roku, okoliczność ta została ustalona ponad wszelką wątpliwość i potwierdzona wcześniejszym wyrokiem Sądu, powoduje, iż do oceny stanu faktycznego powinny mieć zastosowanie przepisy Zarządzenia Ministra Budownictwa i Materiałów Budowlanych z dnia 26 czerwca 1966r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.Bud. Nr 10, poz. 44). Powołane przepisy niewątpliwie obowiązywały w okresie budowy spornego obiektu i słusznie wskazał organ odwoławczy na nie, jako podstawę analizy zaistnienia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Tymczasem organ I instancji bezzasadnie stosowną analizę przeprowadził w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki na nieskanalizowanych terenach zabudowy związanej z gospodarstwami rolnymi i zabudowy jednorodzinnej (Dz. U. Nr 17, poz. 62), które weszły w życie z dniem 1 stycznia 1981r., bezsprzecznie po zakończeniu realizacji spornego zbiornika. Dodatkowo odniósł się także do przepisów aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690). Takie działanie organu I instancji nie jest w żaden sposób uzasadnione i obligowało organ odwoławczy do uchylenia w całości decyzji organu I instancji. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, ustalenia zaistnienia określonych przepisem art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. przesłanek w oparciu o niewłaściwe przepisy wykonawcze uzasadnia stwierdzenie, iż organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego właściwie nie przeprowadził oceny, co do zaistnienia tych przesłanek. Ustalenia w powyższym zakresie są o tyle istotne, iż nie każde naruszenie przepisów obowiązujących w dacie budowy stanowi podstawę do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę danego obiektu. Z tych wszystkich względów podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż wydając nakaz rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. organ I instancji zobligowany jest do wykazania, że naruszenie przepisów obowiązujących w dacie budowy spowodowało niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Bez odpowiednich ustaleń w tym zakresie brak podstaw prawnych do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. Wskazując na prawidłowość decyzji organu II instancji wyjaśnić trzeba, iż [...]i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był uprawniony do poczynienia stosownych ustaleń i wyjaśnień w powyższym zakresie, gdyż naruszyłby w ten sposób zasadę dwuinstancyjności postępowania, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy. W takim przypadku organ II instancji ma tylko kompetencje kasacyjne (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2007r., sygn.akt I OSK 1859/06, publ. System Informacji Prawnej Lex, Lex nr 228621). Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza jedynie stwierdzenie, iż w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. W myśl zasady ustrojowej dwuinstancyjności, organ odwoławczy pełni bowiem kompetencje zarówno kontrolne, jak i merytoryczne. Przeprowadzenie zaś całego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy stanowi niedopuszczalne naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, pozbawiające stronę służącego jej prawa odwołania (por. wyrok WSA z dnia 13 października 2005r., sygn.akt II SA/Gd 3170/02, Lex nr235125). Reasumując powyższe rozważania powtórzyć należy, iż w poprzednio przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym ustalono, że sporny zbiornik powstał w 1978 roku. Okoliczność ta potwierdzona została wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 4 sierpnia 2008r., sygn.akt II SA/Łd 49/08, który przesądził również, iż w ustalonym w sprawie stanie faktycznym zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlanego, stosownie do przepisu art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. W świetle powyższego zasadne było oparcie przez organ I instancji swojego rozstrzygnięcia o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. i przepisy wykonawcze do niej, w tym przepisy techniczno-budowlane obowiązujące w dacie powstania obiektu. Z uwagi na niewątpliwe ustalenie, iż organ pierwoinstancyjny podjął decyzję w oparciu o niewłaściwe przepisy, zasadne jest stwierdzenie, iż postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób wadliwy, a okoliczność ta uzasadniała wydanie decyzji kasacyjnej i utrzymanie jej w mocy jako prawidłowej. Na marginesie wyjaśnić, iż uchylenie decyzji organu I instancji nie wynikało ze złej woli organu odwoławczego i chęci przedłużenia postępowania w sprawie, ani tym bardziej podejmowania działań sprzyjających J.P. Organy administracji obowiązane są działać w ramach i na podstawie przepisów prawa a decyzja organu odwoławczego jest odzwierciedleniem wywiązania się z tych zasad wyraźnie sformułowanych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. Organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa). Oznacza to działanie w oparciu o obowiązującą normę prawną, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy, niewadliwe dokonanie subsumcji oraz prawidłowe ustalenie następstw prawnych. Dotyczy to zastosowania zarówno normy prawa materialnego, jak i normy prawa procesowego (por. wyrok WSA z dnia 24 stycznia 2001r., sygn.akt II SA 55/00, publ. Lex nr 75523). Konkludując powyższe wywody należy wskazać, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne. W tak ustalonym stanie faktycznym zarzuty strony nie znajdują uzasadnienia, organy nadzoru budowlanego nie kwestionują bowiem, iż sporny zbiornik został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia jednakże z uwagi na zastosowanie niewłaściwych przepisów prawa organ odwoławczy zobligowany był wydać zaskarżoną decyzję. Kontrola zaskarżonej decyzji uprawnia Sąd do stwierdzenia, iż decyzja ta nie narusza przepisów prawa a przytoczona w niej argumentacja zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w skardze argumenty nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. ar