II SA/Łd 393/09

Dnia 2 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 2 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku H.Ś. i Z.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi H.Ś. i Z.K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylania się od obowiązku wyłączenia z użytkowania budynku mieszkalnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia LF II SA/Łd 393/09 Uzasadnienie H.Ś. i Z.K. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w wysokości 4000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wyłączenia z użytkowania budynku mieszkalnego. W treści skargi skarżące zawarły wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, podnosząc, iż natychmiastowe wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...], nakazującą wyłączenie z użytkowania budynku mieszkalnego, jest niemożliwe. Podkreśliły, że lokale mieszkalne w przedmiotowym budynku byli najemcy zajmują bez tytułu prawnego i nie wyrażają zgody na ich opuszczenie. W związku z tym skarżące wystąpią do sądu powszechnego z powództwem o eksmisję, wymaga to jednak czasu. Skarżące podniosły ponadto, że zapłacenie grzywny w wysokości 4000 zł spowoduje niewątpliwie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody, zważywszy na koszty, jakie muszą ponieść w związku z koniecznością wystąpienia z powództwami o eksmisję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest możliwość jego wykonania i prawdopodobieństwo wyrządzenia szkody. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia został zawarty w skardze, wniesionej na wskazane wcześniej postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Zważyć przy tym należy, że uzasadnienie wniosku nawiązuje praktycznie wyłącznie do okoliczności związanych z koniecznością wykonania określonych czynności faktycznych, nie odnosi się zaś do uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Poza ogólnym stwierdzeniem, że zapłacenie kwoty 4000 zł spowoduje, iż zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącym, ponieważ poniosą one jeszcze inne koszty, związane tym razem z zamiarem wytoczenia powództw o eksmisję z lokali w budynku, który ma zostać wyłączony z użytkowania, wnioskodawczynie nie wykazały w żadnym stopniu, iż szkoda może zostać rzeczywiście wyrządzona, bądź wystąpią trudne do odwrócenia skutki. Sąd uznał więc, że skarżące nie wykazały w żaden sposób, że wystąpiła którakolwiek z ustawowych przesłanek, uprawniających Sąd do wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu orzeczenie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku i związana z tym dolegliwość nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Niewątpliwie łączy się to z obniżeniem dochodu strony. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Nie przekonuje również Sadu argument o niemożliwości natychmiastowego wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...]. Warto zauważyć, że obowiązek wyłączenia budynku z użytkowania nałożony został na strony z uwagi na bezpośrednie zagrożenie katastrofą budowlaną, a mimo upływu dwóch lat wciąż nie został on wykonany. Trudno więc mówić o niemożliwości wykonania obowiązku "w krótkim czasie", na co powoływały się skarżące. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. LF