II SA/Łd 393/18

Dnia 10 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2018 roku sprawy ze skargi Fundacji A z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji o środowisku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz Fundacji A z siedzibą w K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...] w Ł., po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Fundację A w K. (w dalszej części uzasadnienia powoływaną jako Fundacja), utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] o odmowie udzielenia informacji o środowisku i jego ochronie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia SKO powołało art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze. zm., dalej: u.u.i.ś.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015r. poz. 1659 ze zm.). Jak wynika z akt sprawy, decyzja Marszałka Województwa [...] dotyczy wniosku Fundacji o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie obejmującej raporty z pomiarów wielkości emisji dla średnich jednogodzinnych pyłów, tlenków azotu i dwutlenku siarki, prowadzonych w instalacji Elektrownia B. za I półrocze 2017 roku. W odwołaniu od decyzji organu I instancji odwołująca się zarzuciła naruszenie art. 8 ust.1 w zw. z 1 pkt 2 u.u.i.ś w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś, art. 16 w tym art. 16 ust. 2 pkt. 3 u.u.i.ś. poprzez błędną odmowę udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie. Odwołująca się podniosła zarzut, że organ nie uwzględnił unormowania § 11 ust. 4 oraz § 12 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów i nałożonych w tym przepisie obowiązków. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytaczając treść art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 art. 17 oraz art. 20 ust. 1 u.u.i.ś. podkreśliło, że Fundacja A wystąpiła do Marszałka Województwa [...] o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie w zakresie raportów zawierających średnie jednogodzinowe wielkości emisji pyłów, dwutlenku siarki i tlenków azotu prowadzonych w instalacji Elektrownia B. W ocenie Marszałka Województwa [...] wyrażonej w decyzji z dnia [...] roku istnieją podstawy do odmowy udzielenia informacji w żądanym zakresie, bowiem organ nie dysponuje takimi dokumentami a także nie ma obowiązku ich posiadania. Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego, organ I instancji dysponuje wynikami ciągłych pomiarów emisji substancji do powietrza w układzie obejmującym wyniki pomiarów, bilans ładunków substancji wprowadzanych do powietrza oraz analizę statystyczną wyników, przekazanymi w oparciu o oprogramowanie będące elementem systemu do ciągłego pomiaru emisji, zgodnie z rozporządzeniem wydanym na podstawie art. 148 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r., poz. 1542) oraz wynikami ciągłych pomiarów emisji substancji do powietrza za rok kalendarzowy wraz z porównaniem uśrednionych wartości mierzonych stężeń substancji do wielkości emisji dopuszczalnej ustalonej w pozwoleniu zintegrowanym, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U z 2014 r., poz. 1546). W ocenie Kolegium, stosownie do brzmienia powołanego wyżej § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 listopada 2008r. prowadzący instalację zobowiązany jest do przekazania wyników pomiarów emisji substancji do powietrza wraz z porównaniem uśrednionych wartości mierzonych stężeń substancji do wielkości emisji dopuszczalnej ustalonej w pozwoleniu zintegrowanym. Wyniki pomiarów ciągłych z instalacji do spalania paliw o nominalnej mocy nie mniejszej niż 50 MW, zlokalizowanej na terenie Elektrowni B., przekazane przez A S.A. w B. - przygotowane w oparciu o oprogramowanie będące elementem systemu ciągłego pomiaru emisji, przekazane do organu I instancji zawierają wyniki w układzie obejmującym: wyniki pomiarów, bilans ładunków substancji wprowadzanych do powietrza, analizę statystyczna wyników oraz porównanie uśrednionych wartości mierzonych stężeń substancji do wielkości emisji dopuszczalnej ustalonej w pozwoleniu zintegrowanym, a więc spełniają wymagania określone w cytowanych powyżej przepisach. Ponadto zawarte w raportach dane, tj. między innymi: czas pracy źródła oraz liczba przekroczeń wartości średnich jednogodzinnych stężeń zanieczyszczeń wprowadzanych do powietrza pozwala na wyliczenie, czy wskazany w cytowanym powyżej przepisie, standard emisyjny dotyczący średnich jednogodzinnych jest dotrzymany, czy też nie. Wobec powyższego należy stwierdzić, że Marszałek Województwa [...], jako organ właściwy do oceny, czy instalacja przestrzega warunków pozwolenia zintegrowanego, w tym standardów emisyjnych, dysponuje danymi niezbędnymi do tej oceny. Wyniki przekazane w oparciu o oprogramowanie będące elementem systemu do ciągłego pomiaru emisji, wbrew twierdzeniom odwołującego się, nie muszą zawierać wszystkich możliwych cząstkowych wyników odnotowanych przez aparaturę pomiarową, która pracuje w sposób ciągły. Zestawienie wyników powinno natomiast zawierać informacje umożliwiające weryfikację, czy standardy emisyjne zostały dotrzymane. Wobec tego nie ma konieczności przedkładania zestawienia zawierającego wynik pomiaru stężenia odrębnie dla każdej pojedynczej godziny w roku, ponieważ przekazane wyniki pomiarów pozwalają na ocenę, dotrzymania przez prowadzącego instalację, standardów emisyjnych. W tym stanie rzeczy, w ocenie organu odwoławczego, zasadnie Marszałek Województwa [...] stwierdził, że nie tylko nie jest w posiadaniu żądanych przez Fundację danych, ale także żądane informacje nie są przeznaczone dla władz publicznych. Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 145 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska obowiązkiem prowadzącego instalację oraz użytkownika urządzenia jest dotrzymywania standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 3 i 4, z uwzględnieniem warunków uznawania ich za dotrzymane, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. a, oraz stałych lub przejściowych odstępstw od standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. c. Obowiązek ten nie jest jednakże równoznaczny z obowiązkiem przekazania organowi wszystkich średnich jednogodzinnych pomiarów ciągłych emisji zanieczyszczeń wprowadzanych do powietrza. W ocenie Kolegium, dane przekazywane przez A S.A. w B. są wystarczające z punktu widzenia cyt. wyże § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 listopada 2008r. zatem Marszałek Województwa [...] dysponuje danymi niezbędnymi do oceny czy instalacja przestrzega warunków pozwolenia zintegrowanego, w tym standardów emisyjnych. Mając powyższe na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. przywołaną na wstępie decyzją z [...]r. utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...]r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Fundacja zarzuciła naruszenie następujących przepisów: - art. 8 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 3 u.u.i.ś. poprzez błędne uznanie, że informacja wnioskowana przez stronę skarżącą wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2017r., nie stanowi informacji o środowisku, w tym informacji przeznaczonej dla władz publicznych, a w rezultacie poprzez błędną odmowę udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie poprzez uznanie, że wniosek był w sposób oczywisty nie do zrealizowania, - § 2 w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 listopada 2008r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych oraz terminów i sposobów ich prezentacji w zw. z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody poprzez ich błędną interpretację, a w konsekwencji uznanie, że przekazanie przez operatora instalacji do organu średnich jednogodzinowych pomiarów wielkości emisji nie jest wymagane przepisami prawa, - art. 141 ust. 1 w zw. z art. art. 147 ust. 1 i 2 w zw. z art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska w zw. z § 11 ust. 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów, poprzez ich błędną interpretację, a w rezultacie uznanie, że przekazanie przez operatora instalacji do organu średnich jednogodzinowych pomiarów wielkości emisji nie jest konieczne dla dokonania przez organ prawidłowej oceny dotrzymania przez prowadzącego instalację standardów emisyjnych, - art. 7 i 77 § 1 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie nieprawidłowego ustalenia, że organ I instancji dysponuje danymi niezbędnymi do oceny czy instalacja przestrzega warunków pozwolenia zintegrowanego, w tym standardów emisyjnych, - zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez nie odniesienie się do zarzutu odwołania dotyczącego charakteru wnioskowanej informacji, a w konsekwencji nierozpoznanie przez organ II instancji istoty sprawy w jej całokształcie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie zgodnie z wnioskiem skarżącego. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] roku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontroli sądu poddane zostało postępowanie zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...], którą odmówiono Fundacji A z siedzibą w K. udzielenia informacji o środowisku i jego ochronie obejmującej raporty za pierwsze półrocze 2017 roku z pomiarów wielkości emisji dla średnich jednogodzinnych pyłów, tlenków azotu i dwutlenku siarki, prowadzonych w instalacji Elektrownia B. Jako podstawę prawną odmowy udzielenia informacji organ I instancji wskazał art. 16 ust. 2 pkt 3 u.u.i.ś., zgodnie z którym władze publiczne mogą odmówić udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, jeżeli wniosek jest w sposób oczywisty niemożliwy do zrealizowania. W ocenie sądu kwestionowana decyzja wydana została z naruszeniem powołanego przepisu, bowiem w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można uznać, że wniosek Fundacji A jest w sposób oczywisty niemożliwy do zrealizowania. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 8 ust. 1 u.u.i.ś. władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej. Z kolei w myśl 3 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. ilekroć w ustawie jest mowa o informacji przeznaczonej dla władz publicznych - rozumie się przez to informację, którą w imieniu władz publicznych dysponują osoby trzecie, w tym też informację, której władze publiczne mają prawo żądać od osób trzecich. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., udostępnieniu, o którym mowa w art. 8 u.u.i.ś., podlegają m.in. informacje dotyczące emisji, w tym odpadów promieniotwórczych, a także zanieczyszczeń, które wpływają lub mogą wpłynąć na elementy środowiska, takie jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także rośliny, zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności biologicznej, w tym organizmy genetycznie zmodyfikowane. W niniejszej sprawie poza sporem jest, iż Marszałek Województwa [...] nie dysponuje informacjami, o których udostępnienie wnosiła strona skarżąca, tj. raportami z pomiarów wielkości emisji dla średnich jednogodzinnych pyłów, tlenków azotu i dwutlenku siarki, prowadzonych w instalacji Elektrownia B. Sporna pozostaje natomiast okoliczność, czy wskazany organ miał prawo żądać raportów z pomiarów wielkości emisji dla średnich jednogodzinnych pyłów, tlenków azotu i dwutlenku siarki, prowadzonych w instalacji Elektrownia B. W ocenie organów administracji z obowiązujących przepisów nie wynika, aby Elektrownia B. zobowiązana była do prowadzenia pomiarów ciągłych emisji w postaci raportów wartości średnich jednogodzinnych. Pogląd organów administracji i przyjęte przez nie stanowisko nie są uzasadnione i nie znajdują oparcia w powołanych przez organy przepisach prawa. Organy niezasadnie bowiem utożsamiają uprawnienie Marszałka Województwa [...] do możliwości żądania informacji wskazanych w § 11 ust. 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1546), tj. wszystkich zatwierdzonych średnich jednogodzinnych wartości stężeń substancji w ciągu roku kalendarzowego z obowiązkiem ich przekazywania w ramach prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji w razie wprowadzania do środowiska znacznych ilości substancji lub energii. Zgodnie z art. 145 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska obowiązkiem prowadzącego instalację oraz użytkownika urządzenia jest dotrzymywanie standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 3 i 4, z uwzględnieniem warunków uznawania ich za dotrzymane, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. a, oraz stałych lub przejściowych odstępstw od standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. c. W myśl natomiast art. 147 ust. 2 prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do ciągłych pomiarów wielkości emisji w razie wprowadzania do środowiska znacznych ilości substancji lub energii, co niewątpliwie wiąże się z dotrzymaniem standardów emisyjnych. Standardy emisyjne określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1546). Nie ulega również wątpliwości, że organ prowadzący instalację, tj. A S.A. w B. powinien przedkładać wyniki pomiarów ciągłych zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych oraz terminów i sposobów ich prezentacji ( Dz. U. z 2018 r. Nr 215, poz. 1366 ). W myśl ust. 1 tego przepisu wyniki ciągłych pomiarów emisji substancji do powietrza przekazuje się w układzie obejmującym wyniki pomiarów, bilans ładunków substancji wprowadzonych do powietrza oraz analizę statystyczną wyników, w oparciu o oprogramowanie będące elementem systemu do ciągłego pomiaru emisji, zgodnie z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 148 ust. 1 ustawy, tj. rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobranej wody ( Dz. U. z 2014 r., poz. 1542). Wyniki ciągłych pomiarów emisji substancji do powietrza za rok kalendarzowy przekazuje się wraz z porównaniem, zgodnie z przepisami rozporządzenia wydanego na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1546), uśrednionych wartości mierzonych stężeń substancji do wielkości emisji dopuszczalnej ustalonej w pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwoleniu zintegrowanym ( § 3 ust. 2). Przekazane wyniki pomiarów substancji do powietrza powinny umożliwić sprawdzenie spełnienia, m. innymi warunku określonego w powołanym przez stronę skarżącą § 11 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów, który stanowi, że w odniesieniu do średnich jednogodzinnych – standardy emisyjne uznaje się za dotrzymane, jeżeli 95 % wszystkich zatwierdzonych średnich jednogodzinowych wartości substancji w ciągu roku kalendarzowego nie przekracza 200 % standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6 rozporządzenia. Trafnie podniosła strona skarżąca, że wyniki ciągłych pomiarów emisji są ewidencjonowane w formie wydruków oraz na nośnikach cyfrowych. Załącznik nr 1 do tego rozporządzenia dotyczy zakresu i metodyki referencyjnej wykonywania ciągłych pomiarów emisji do powietrza dla źródeł spalania paliw. Załącznik ten zawiera nazwy substancji emitowanych i jednostki miary. W wyjaśnieniach do tabelki zawartej w tym Załączniku wskazuje się w pkt 7, że zatwierdzone wartości średnie jednogodzinne i średnie dobowe stężeń substancji, w przypadku określonych źródeł spalania paliw, określa się na podstawie ważnych pomiarowych wartości średnich jednogodzinnych po odjęciu wartości przedziału ufności określonego w pkt 6. Powyższe wskazuje, że podstawę ustalenia, czy standardy emisyjne są przestrzegane stanowią wartości średnie jednogodzinowe ustalane w wyniku prowadzonych pomiarów. Na ich podstawie ustala się zatwierdzone wartości średnie jednogodzinowe i zatwierdzone wartości średnie dobowe. Jednocześnie, Załącznik nr 1 do powołanego powyżej rozporządzenia stanowi normę wiążącą, zgodnie z którą prowadzący instalację jest zobowiązany do prowadzenia pomiarów ciągłych i ustalania średnich jednogodzinowych. Zatem, zatwierdzone średnie jednogodzinowe wartości stężeń stanowią jedną z kilku podstaw do oceny, czy standardy emisyjne są zachowane. Tym samym Marszałek Województwa [...], jako organ właściwy do oceny, czy instalacja przestrzega warunków pozwolenia zintegrowanego, w tym standardów emisyjnych, powinien dysponować danymi niezbędnymi do tej oceny, w tym m.in. zatwierdzonymi średnimi jednogodzinowymi. Należy również podkreślić, że organ powinien opierać się w tym zakresie na danych rzeczywistych, a nie na oświadczeniach i zapewnieniach operatora instalacji. W przeciwnym razie, jak słusznie podniosła strona skarżąca sens oceny zostałby wypaczony. Skoro organ dla prawidłowej oceny dotrzymania standardów emisyjnych wynikających z pozwolenia zintegrowanego winien dysponować tymi informacjami, to tym bardziej jest uprawniony do ich żądania od podmiotu prowadzącego instalację, nawet jeśli w określonym czasie nimi nie dysponuje, gdyż podmiot ich nie przekazał. W tej sytuacji wniosek Fundacji o udostępnienie informacji należy uznać za uzasadniony. Jak wynika z wcześniejszych rozważań, żądane informacje należą do kategorii informacji, które są przeznaczone da władz publicznych i których organ miał prawo a nawet obowiązek żądać od Elektrowni B., zatem są to informacje ujęte w art. 3 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. Przedstawione powyżej rozważania wskazują, że decyzja o odmowie żądanych informacji nie znajduje oparcia w powołanym art. 16 ust. 2 pkt 3 u.u.i.ś. oraz przepisach rozporządzeń wykonawczych do ustawy, a w konsekwencji organy orzekły z ich naruszeniem. Z powyższych względów, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2018 roku, poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a.") uchylił decyzję organu odwoławczego, jak i decyzję organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane będą rozpoznać wniosek Fundacji zgodnie z zaprezentowaną przez sąd wykładnią. O zwrocie na rzecz skarżącej A w K. kosztów postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 i 205 § 1 i 2 p.p.s.a. A.B.