II SA/Łd 395/09

Dnia 11 września 2009 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi - Wydział II w osobie: Agnieszki Grosińskiej po rozpoznaniu w dniu 11 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku C. U. o zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia w sprawie ze skargi C. U. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a przyznać skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia. Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę C. U. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich. Występując z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku, skarżąca wniosła jednocześnie o zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 złotych, składając oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach. Z oświadczenia wynika, iż skarżąca jest wdową, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Posiada mieszkanie o powierzchni 34 m kw., osiąga dochody z tytułu emerytury i dodatków w łącznej wysokości 1344,59 złotych. Skarżąca nie zadeklarowała posiadania innego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W piśmie z dnia 31 sierpnia 2009 r. skarżąca podała dodatkowo, iż jest osobą schorowaną (inwalida I grupy inwalidzkiej), zatem wydatki związane z zakupem leków kształtują się na poziomie 500 złotych miesięcznie, a i tak strona nie jest w stanie zakupić wszystkich niezbędnych lekarstw. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest przyznanie skarżącej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w części dotyczącej opłaty kancelaryjnej. Mając na uwadze przedstawione przez skarżącą okoliczności związane z sytuacją osobistą i majątkową, należy uznać, iż wniosek strony zasługuje na uwzględnienie. Na uwagę zasługuje bowiem przede wszystkim fakt, iż wnioskodawczyni jest osobą starszą i schorowaną, co sprawia, iż dochody deklarowane przez skarżącą są niewystarczające dla pokrycia potrzeb życia codziennego, niezbędnych wydatków na zapewnienie opieki medycznej i wykup lekarstw oraz na opłacenie kosztów sądowych, zwłaszcza że skarżąca ponosi już obciążenie związane z opłaceniem pełnomocnika. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. A. T. – P.