II SA/Łd 395/09

Dnia 14 października 2009 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku C.U. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi C.U. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a przyznać skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. AG II SA/Łd 395/09 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę C. U. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich. Pismem z dnia 30 września 2009 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z oświadczenia wynika, iż skarżąca jest wdową, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Posiada mieszkanie o powierzchni 34 m kw., osiąga dochody z tytułu emerytury i dodatków w łącznej wysokości 1344,59 złotych. Skarżąca nie zadeklarowała posiadania innego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, iż po opłaceniu wszystkich świadczeń miesięcznych, opłaceniu opiekunki, wykupieniu coraz to droższych leków, nie pozostaje już środków na utrzymanie. Ponadto skarżąca poinformowała, iż wypowiedziała pełnomocnictwo dotychczasowemu pełnomocnikowi z wyboru, na którego opłacenie zmuszona była zaciągnąć pożyczkę. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W tym miejscu zauważyć należy, iż postanowieniem z dnia 11 września 2009 r. skarżącej zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczonym na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia. Aktualnie rozpoznawany wniosek konsumuje zatem wcześniejsze żądanie strony, a rozstrzygnięcie nie wywiera wpływu na skutki postanowienia z dnia 11 września 2009 r. Z uwagi natomiast na fakt, iż postanowienie o przyznaniu prawa pomocy wywiera skutki prawne jedynie od momentu skutecznego złożenia wniosku, nie ma wpływu na zasadność wezwania skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego. Mając na uwadze przedstawione przez skarżącą okoliczności związane z sytuacją osobistą i majątkową, należy uznać, iż wniosek strony zasługuje na uwzględnienie. Na uwagę zasługuje bowiem przede wszystkim fakt, iż wnioskodawczyni jest osobą starszą i schorowaną, co sprawia, iż dochody deklarowane przez skarżącą są niewystarczające dla pokrycia potrzeb życia codziennego, niezbędnych wydatków na zapewnienie opieki medycznej i wykup lekarstw oraz na udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. A. T. –P.