II SA/Łd 397/13

Dnia 24 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2013 roku sprawy ze skargi J.Ł. i K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat J. C.-O. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] kwotę 600 (sześćset) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu. LS Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu wniosku z dnia 30 kwietnia 2009 roku, ustalił dla K. i D. S. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą zmiana sposobu użytkowania budynku garażowego na warsztat mechaniki pojazdowej i drobnych usług blacharskich, zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym 54, położonej w obrębie [...], przy ul. A 101 w T., określając jego rodzaj, jako stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego, lub środków transportu, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Wniosek wpłynął w dniu 30 kwietnia 2009r., w toku postępowania z wniosku inwestorów dnia 4 czerwca 2008 roku o ustalenie warunków zabudowy dla tej samej inwestycji. Podstawę prawną wskazanej decyzji stanowiły: art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. oraz art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt. 2, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 80 ust. 1, 82 ust. 1 pkt. 4, art. 85 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 z 2004r. ze zm.). Inwestycja ta została zaliczona przez organ do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do art. 59 ust. 1 pkt. 2 ustawy o udostępnianiu informacji środowisku (...) oraz § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. Dalej organ wskazał, że przedsięwzięcie obejmuje zmianę sposobu użytkowania budynku garażowego na warsztat mechaniki pojazdowej, a w bezpośrednim sąsiedztwie omawianej inwestycji znajdują się: od strony północnej i południowej - budynki mieszkalne, od zachodu - nieruchomość niezabudowana, od wschodu - ul. A. Najbliższa zabudowa mieszkalna od strony północno - wschodniej znajduje się w odległości ok. 18 m od granic planowanego budynku warsztatu samochodowego, a od strony południowo -zachodniej - ok. 40 m. Obecnie dla obszaru omawianej inwestycji miasto T. nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, iż działka inwestora położona jest na terenach mieszkaniowych (symbol B), zaś najbliższymi terenami chronionymi są tereny, na których znajduje się zabudowa jednorodzinna. Zdaniem organu I instancji, realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje istotnych zmian warunków środowiska naturalnego, a oddziaływanie nie ma charakteru nietypowego, ani wyjątkowo złożonego, nie naruszy też standardów jakości środowiska. Przedsięwzięcie pozostaje bez wpływu na obszary, tereny i obiekty prawnie chronione oraz cenne i rzadkie elementy, czy zasoby środowiska. Poza ty, w toku postępowania zapewniono udział społeczeństwu poprzez wydanie obwieszczenia o zamieszczeniu wniosku o wydanie decyzji w publicznie dostępnym wykazie, zawierającym dane o środowisku oraz poprzez umieszczenie na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta w T.. W wyznaczonym terminie nie wpłynęły żadne uwagi ani wnioski. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli H. C. i J. Ł., żądając jej uchylenia w całości, zarzucając naruszenie art. 77 § 1 art. 80 k.p.a. Odwołujący się wskazali, że Prezydent Miasta T. nie uwzględnił istotnego dla sprawy sprzeciwu społeczeństwa co do lokalizacji przedsięwzięcia przy ul. A 101 w T.. Właściciele działek sąsiadujących z warsztatem mechanicznym protestowali, gdyż warsztat, który już zresztą funkcjonuje, bezpośrednio oddziałuje na środowisko naturalne, naraża mieszkańców na uciążliwe wyziewy, hałas przekraczający normy dozwolone w zabudowie typu jednorodzinnego, wibracje wywołane działaniem sprzętu mechanicznego, nadmierną emisję spalin z manewrujących samochodów. Kontrole, wywołane skargami mieszkańców potwierdziły szereg uchybień w zakresie zarówno prawa budowlanego jak i w zakresie ochrony środowiska. Nadto skarżący podkreślili, że organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę bezprawnego użytkowania obiektu garażowego jako warsztatu mechaniki pojazdowej z blacharstwem i lakiernictwem pojazdów samochodowych od ponad 5 lat oraz braku wymaganych prawem zezwoleń z zakresu ochrony środowiska. Podnieśli, że D. S., występując do urzędu o zmianę sposobu użytkowania garażu na warsztat podaje nieprawdę, ponieważ od samego początku użytkował ten garaż jako warsztat samochodowo - lakierniczy (chce w ten sposób zalegalizować swoją działalność na tym terenie). Odwołujący się zwrócili uwagę, iż przedsięwzięcie oddziałuje na środowisko, w tym na tereny z zabudową jednorodzinną, dla której mieszkańców jest to miejsce zamieszkania i odpoczynku od pracy. Analiza oddziaływania powinna zawierać dokładną ekspertyzę, dotyczącą rodzajów i ilości odpadów szkodliwych, wskazując jednocześnie sposób ich składowania i odbierania, także informacje dotyczącą ilości i składu szkodliwych wyziewów, jakie będą emitowane do atmosfery w wyniku dokonywania powłok lakierniczych. W dodatkowym piśmie z dnia 22 października 2009r. odwołujący się zakwestionowali ustalenia raportu. Wskazali, że budynek, w którym funkcjonuje zakład jest zlokalizowany w odległości 4 m od granicy posesji odwołujących się, zaś inwestor nie informował nikogo o swych zamiarach związanych z tym budynkiem, a dodatkowo w granicy postawiony został pełny betonowy płot podwyższony drewnianymi nakładkami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z dnia [...] [...] utrzymało w mocy wskazaną na wstępie decyzję Prezydenta Miasta T.. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z raportu o oddziaływaniu na środowisko tegoż przedsięwzięcia oraz z uzgodnień organów ochrony środowiska i ochrony sanitarnej wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi. Analiza raportu oddziaływania na środowisko, będącego podstawowym dowodem w sprawie wskazuje, że ma on w istocie znaczenie przesądzające. Zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych analiz. Raport zawiera analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych, znaczących oddziaływań na środowisko oraz opis przewidywanych działań, mających na celu zapobieganie, ograniczenie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko. Ocena zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy zastosowaniu działań, na które wskazano w raporcie i na które zwrócił uwagę organ I instancji, pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie to nie pogorszy walorów środowiska, a w szczególności nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych stężeń oraz natężeń zanieczyszczeń w środowisku. W ocenie Kolegium, przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest rzetelny, spójny, nie budzi zastrzeżeń i nie zawiera nieścisłości czy nieprawidłowości. H. C. i T. C. oraz J. Ł. i K. Ł. wnieśli skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu. Skarga H. i T. C. została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Ł 55/10, a skarga J. i K. Ł. pod sygnaturą II SA/Łd 56/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 22 marca 2011r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. , w sprawie II SA/Łd 55/10 odrzucił skargę T. C. i H. C.. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 56/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił kwestionowaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta . z dnia [...], nr [...]. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż inwestorzy zgłosili wniosek o zmianę sposobu użytkowania budynku z garażu na warsztat samochodowy, ale w toku postępowania nie sprecyzowali charakteru i rodzaju usług tamże wykonywanych. Nadto zdaniem Sądu, organom prowadzącym postępowanie umknęły zarzuty skarżących, z których wynika, że chociaż wniosek o warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania garażu na warsztat mechaniki pojazdowej i związany z tym postępowaniem wniosek o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla tejże inwestycji dotyczą zamierzenia przyszłego, to warsztat już funkcjonuje. Niewyjaśnienie tych zarzutów powoduje, że organy rozstrzygały na podstawie stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistym stanem sprawy, w szczególności, że określone w decyzji uwarunkowania środowiskowe nie są realne. Sąd podkreślił, że kwestia ewentualnego funkcjonowania warsztatu ma znaczenie fundamentalne dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie może bowiem stanowić przedmiotu wyjaśnień i ustaleń planowana zmiana sposobu użytkowania garażu na warsztat mechaniki pojazdowej, gdy z taką przyszłą zmianą nie mamy do czynienia, bo warsztat już od lat funkcjonuje, pomimo braku wymaganych prawem budowlanym zezwoleń. Oznaczałoby to, że funkcjonowanie warsztatu mechaniki odbywa się w warunkach samowoli budowlanej. Powstaje zatem problem prawidłowego określenia przedmiotu postępowania oraz zastosowanego trybu postępowania. Podniesiono, że postępowanie będące przedmiotem kontroli sądu jest konsekwencją postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania nieruchomości. Wynika to wprost z załączonego do akt wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Przeto uwagi dotyczące właściwości organów i zastosowanego trybu odnosić się będą przede wszystkim do postępowania pierwotnego, jakim w tej szeroko rozumianej sprawie administracyjnej, jest postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. Rozważenia przez organy wymaga zatem, czy fakt, iż przedsięwzięcie już funkcjonuje, nie uniemożliwia uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, bowiem z uregulowań art.. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 2 pkt. 2, ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa parametry dla konkretnego, ale przyszłego zamierzenia. Zatem, jeśli parametry tego "zamierzenia" są znane, bo ono już funkcjonuje, co więcej, rodzaj i natężenie wykonywanych usług odbiegają od danych wskazanych w decyzji i poprzedzającym ją raporcie, należy odnieść się do stanu rzeczywistego i zweryfikować działające przedsięwzięcie, rozważając możliwość zalegalizowania owej działalności. Tymczasem całe postępowanie wyjaśniające dotyczy "planowanego przedsięwzięcia". W szczególności w raporcie o sposobie oddziaływania na środowisko mowa jest o przyszłym, dopiero zamierzonym przedsięwzięciu. Nie można zatem przyjąć, że raport odnosi się do rzeczywistego stanu sprawy. Powyższy wyrok, wskutek skargi kasacyjnej wywiedzionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., został, wyrokiem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013r., w sprawie o sygn. akt II OSK 2147/1, uchylony zaś sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W uzasadnieniu powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż błędnym jest założenie, że kwestia ewentualnego funkcjonowania warsztatu miała fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a niewyjaśnienie powyższej okoliczności spowodowało, że organy rozstrzygały na podstawie stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistym stanem sprawy. Brak jest bowiem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstaw do zaakceptowania stwierdzenia, że zakres wniosku winien zostać zweryfikowany w związku z zarzutami, co do funkcjonowania inwestycji. Wskazano, że zakres planowanej inwestycji został przedstawiony przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Do tak określonego zakresu inwestycji odnosi się raport o jej oddziaływaniu na środowisko. Zakresem tym organy były związane i w stosunku do tak przedstawionego zakresu planowanej inwestycji określiły środowiskowe uwarunkowania dla zamierzonego przedsięwzięcia. Kwestie dotyczące prowadzenia przez inwestora działalności w budynku garażowym bez stosownych pozwoleń nie podlegają zaś ocenie w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Rzeczywiste oddziaływanie warsztatu prowadzonego przez inwestorów w sposób samowolny pozostaje poza zakresem rozpoznania niniejszej sprawy i nie może w żaden sposób wpływać na dokonanie przez organy oceny oddziaływania na środowisko projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Organy nie były także władne podejmować rozstrzygnięć w sprawie zalegalizowania funkcjonującego warsztatu, albowiem postępowanie legalizacyjne stanowi postępowanie odrębne od postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Ponadto fakt, iż przedsięwzięcie już funkcjonuje nie uniemożliwia uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi w zaś grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, iż na podstawie art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle wywodów, zawartych w motywach wyroku kasacyjnego oznacza to, że kwestia aktualnego sposobu wykorzystania budynku, objętego wnioskiem inwestora o wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji, w szczególności zaś fakt prowadzonej w nim działalności gospodarczej, pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Rzeczywiste oddziaływanie warsztatu prowadzonego przez inwestorów w sposób samowolny pozostaje bowiem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, poza zakresem niniejszej sprawy i nie może w żaden sposób wpływać na dokonanie przez organy oceny oddziaływania na środowisko projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Biorąc zatem powyższe pod uwagę, oceny zaskarżonej decyzji dokonano, biorąc pod uwagę, iż zakres planowanej inwestycji został przedstawiony przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Został on określony jako zmiana sposobu użytkowania budynku garażowego, zlokalizowanego w T., przy ul. A 101 na warsztat mechaniki pojazdowej i drobnych usług blacharskich. Postępowanie w przedmiocie środowiskowych, uwarunkowań uregulowane jest w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Wnioskowana inwestycja, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 70 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, należy do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko może być poprzedzone obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek przeprowadzenia przedmiotowej oceny lub jego brak stwierdza, stosownie do treści art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wszystkie wymienione w tym przepisie uwarunkowania, po zasięgnięciu opinii dwóch organów, o których mowa w art. 64 ust. 1 w zw. z art. 156 ustawy tj. Starosty oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W przedmiotowej sprawie obowiązek ten nałożony został na inwestora postanowieniem Prezydenta Miasta T. z dnia [...] ze wskazaniem, że raport w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, winien zostać sporządzony w pełnym zakresie, określonym w art. 66 ust. 1 ustawy, przy czym szczegółowej analizy wymagać będą ustalenie wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza, mimo wyposażenia warsztatu w mechaniczny wentylator wyciągowy, oddziaływania na zdrowie ludzi, oddziaływanie na wodę oraz powietrze, przewidywane oddziaływanie na środowisko w przypadku wystąpienia poważnych awarii, możliwe konflikty społeczne związane z planowanym przedsięwzięciem (jego realizacją oraz eksploatacją). Z akt sprawy wynika, że informacja o wniosku inwestora i raporcie oddziaływania na środowisko została udostępniona w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie. W okresie udostępnienia wniosku nie wpłynęły żadne zastrzeżenia. Decyzją z dnia [...], uzgodnioną z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w T. oraz Starostą Powiatowym w [...], Prezydent Miasta T. ustalił dla K. i D. S. środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanej inwestycji, określając jej warunki. Zawierają one odzwierciedlenie wskazań, zawartych w postanowieniach uzgadniającym i opiniującym, nadto zaś uwzględniają ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport przedłożony przez inwestora był podstawą uzgodnienia i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy, niezależnie od tego, poddany został analizie, w ramach prowadzonego postępowania. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia H. C. i J. Ł. podnieśli okoliczności, wskazujące na sprzeciw lokalnej społeczności i toczące się kilka lat postępowania, związane z nielegalnym wykorzystywaniem przez inwestorów budynku garażowego jako warsztatu samochodowo-lakierniczego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, podkreślając, iż z charakterystyki projektowanego przedsięwzięcia, przedstawionej w raporcie o oddziaływaniu na środowisko ww. przedsięwzięcia oraz ze stanowisk organu ochrony środowiska (starosty) o ochrony sanitarnej wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi. Zdaniem Sądu, ocena ta, w świetle ustaleń raportu, jest prawidłowa. Kontestowanej decyzji nie można też zarzucić naruszenia przepisu art. 82 ustawy, bowiem określono w niej: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarga nie zarzuca też organom tego rodzaju wad postępowania, które odnosiłyby się do jego przedmiotu, kwestionując zasadność lokalizacji inwestycji na terenie zabudowy jednorodzinnej, zwłaszcza w świetle uciążliwości związanych z funkcjonującym już na terenie objętym inwestycją zakładem blacharskim. W tym kontekście odwołać się zaś należy do wiążącego stanowiska, wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013r., co do konieczności weryfikacji i oceny jedynie zamierzenia objętego wnioskiem inwestorów oraz konkluzji zawartej w przedłożonej przez inwestorów raporcie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym kluczowych z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Jest on sporządzany przez podmiot zainteresowany realizacją przedsięwzięcia, natomiast weryfikuje go organ administracji prowadzący ocenę oddziaływania na środowisko. Wszelkie wymogi, jakie winien sporządzać raport zostały określone w art. 66-67 ustawy. W rozpoznawanej sprawie przedłożony przez inwestora raport wymogi te spełnia, zatem brak było podstaw do skutecznego kwestionowania zawartych w nim ustaleń, zwłaszcza wobec faktu, iż zarzuty skarżących z nim wiązane (podniesione dopiero w skardze), mają charakter ogólny i odnoszący się do funkcjonującego warsztatu blacharsko-lakierniczego. Podkreślić również należy, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jedynie etapem wstępnym dla postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji i nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych (czy planowanej działalności). Określa jedynie warunki wykorzystania terenu pod inwestycję z uwagi na konieczność ochrony przyrody, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. De facto wprowadza zatem warunki, których inwestor w procesie inwestycyjnym oraz w fazie eksploatacji, winien przestrzegać. To zaś czy ustaleń tych przestrzega czy też je narusza, wykracza poza przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Nieprawidłowości odnoszące się do przeszłych albo aktualnych działań inwestora winny być (i jak wynika z akt niniejszej sprawy są) przedmiotem odrębnych postępowań, mających na celu weryfikację owych działań. Na marginesie też, odnosząc się do oczekiwanego przez skarżących rozstrzygnięcia w sprawie, wskazać należy, iż decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy (art. 81 ust. 1 ustawy), wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy), wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (art. 81 ust. 3 ustawy). O ile zatem żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Mając powyższe na uwadze oraz uznając, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o jej oddaleniu jako bezzasadnej. Po myśli art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b, ust. 2 pkt 2 lit c i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), rozstrzygnięto natomiast o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącym z urzędu (2x 240,-zł. za I instancję + 120,-zł.za II instancję), powiększonego o należny podatek od towarów i usług. a.bł.