II SA/Łd 399/21

Dnia 21 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 21 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji w zakresie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości i zobowiązania do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego postanawia: odrzucić skargę. dc E.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji w zakresie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości i zobowiązania do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Do skargi załączyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku uzupełnienia skargi oraz przywrócenia terminu do jej wniesienia o jej oddalenie. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 24 maja 2021 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie jej podpisanego egzemplarza oraz złożenie 2 odpisów skargi podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem. Stosowne wezwanie w tym przedmiocie E. W. otrzymała 1 czerwca 2021 r. (odbiór przesyłki pokwitował własnoręcznym podpisem – dorosły domownik J.W.). Tym samym termin do usunięcia braków formalnych skargi biegł od 2 czerwca 2021 r. do 8 czerwca 2021 r. i upłynął bezskutecznie. Pismem z 20 lipca 2021 r., które wpłynęło do Sądu 27 lipca 2021 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Zarządzeniem z 15 września 2021 r. Sąd pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej w skrócie "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3, § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia oraz gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie niespornym pozostaje, że skarżąca wniosła do tutejszego Sądu skargę z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Z akt administracyjnych wynika, że kwestionowane rozstrzygnięcie Wojewody [...] doręczono skarżącej 11 marca 2021 r., czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji. Zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji strona miała prawo do wniesienia skargi na niniejszą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Wojewody [...], w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Wobec tego termin do wniesienia skargi biegł od 12 marca 2021 r. do 12 kwietnia 2021 r. (ostatni dzień terminu to sobota 10 kwietnia 2020 r.) i upłynął bezskutecznie. Skarga do tutejszego Sądu została wniesiona 23 kwietnia 2021 r. Uchybienie terminu do wniesienia skargi jest zatem oczywiste. Dodać przy tym trzeba, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na mocy zarządzenia z 15 września 2021 r. Sąd pozostawił bez rozpoznania. Na marginesie wskazać należy, że nawet gdyby termin do wniesienia skargi został skarżącej przywrócony to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ponieważ skarżąca w ustawowym terminie nie usunęła braków formalnych skargi. W zaistniałej sytuacji Sąd nie mógł nadać skardze dalszego biegu i przystąpić do jej merytorycznego rozpoznania. Odnosząc się na zakończenie rozważań do oświadczenia skarżącej o cofnięciu skargi wyjaśnić trzeba, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Mając powyższe na względzie Sąd odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., o czym orzekł w postanowieniu. dc