II SA/Łd 399/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 29 lutego 2024 r. znak: SKO.4114.73.2024 w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę. ał Pismem nadanym 23 kwietnia 2024 r. w placówce pocztowej M. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 29 lutego 2024 r. w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie skargi z uchybieniem terminu ustawowego, a w przypadku gdyby wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Z kolei, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie przesyłka zawierająca decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 29 lutego 2024 r. w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego została doręczona skarżącej 22 marca 2024 r. Zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji strona miała prawo wniesienia skargi na wskazaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi w terminie 30 dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi ekspirował 21 kwietnia 2024 r. (w niedzielę), która zgodnie z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1920), jest dniem wolnym od pracy. W tych okolicznościach, stosownie do treści art. 83 § 2 p.p.s.a. w myśl którego jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, za ostatni dzień terminu do wniesienia skargi należało uznać 22 kwietnia 2024 r. (poniedziałek), który nie był dniem wolnym od pracy. Natomiast skarga do tutejszego Sądu została wniesiona 23 kwietnia 2024 r., co znajduje potwierdzenie na stemplu pocztowym umieszczonym na kopercie zawierającej skargę (vide: str. 3 akt sądowych), a więc po upływie ustawowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Wraz z wniesieniem skargi skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy Sąd nie mógł nadać skardze dalszego biegu i przystąpić do jej merytorycznego rozpoznania. Wobec powyższych ustaleń Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę, o czym orzekł jak w postanowieniu. ds