II SA/Łd 4/08

Dnia 6 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2008 roku przy udziale - sprawy ze skargi J. K. i S. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie legalności wykonania budynku gospodarczego uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., działając na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wykonania budynku gospodarczego na działce położonej w S., gm. B., stanowiącej własność K. B. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że podczas oględzin ustalono, iż na działce K.B. położonej w S. zlokalizowany jest budynek gospodarczy parterowy o wymiarach 12,1 x 5,5 m, murowany z pustaka i cegły pełnej. Obiekt składa się z kuchni letniej, garażu i pomieszczenia do przechowywania płodów rolnych. W ścianie budynku od strony nieruchomości J. i S. K. wykonane są otwory wentylacyjne – jeden w części garażowej o wym. 0,15 x 0,30, dwa w części gospodarczej do przechowywania płodów rolnych o wym. 0,25 x 0,25 m. Obecny podczas oględzin Z.B. oświadczył, że na budowę budynku uzyskano pozwolenie na nazwisko J.B., a otwory wentylacyjne istnieją od dnia wykonania budynku. Organ I instancji podkreślił przy tym, że z uwagi na fakt, iż nie okazano pozwolenia na budowę wystąpiono do: Archiwum Państwowego w Ł. o przesłanie dokumentów na budowę budynku gospodarczego; Starostwa Powiatowego w Ł. o przekazanie informacji (akt), na jakie obiekty zlokalizowane na przedmiotowej działce wydane były pozwolenia na budowę; Urzędu Gminy w N. o nadesłanie pozwolenia na budowę wraz z aktami sprawy budynku gospodarczego (garażu). Jednocześnie organ ten podniósł, że Wójt Gminy N. poinformował, iż w archiwum gminnym znajduje się dokumentacja budowlana z pozwoleniem na budowę budynku gospodarczego dla J.B. z lokalizacją na działce w S. – nr 23/86 z dnia [...]. Stwierdził ponadto, że w posiadanych książkach ewidencyjnych ruchu budowlanego na terenie gminy N., figuruje zapis, z którego wynika, iż J.B. otrzymał decyzję o pozwoleniu na budowę budynku inwentarskiego z dnia [...] nr [...] oraz decyzję na budowę budynku stodoły z dnia [...] nr [...]. Jednakże tych dokumentów urząd gminy w swoim archiwum nie posiada. Organ I instancji wskazał przy tym, że na planie realizacyjnym, stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę budynku gospodarczego z [...], naniesiony jest obiekt (obora ozn. nr 2). Dodał także, iż pismem z dnia 23 października 2006 r. (które Z.B. – ojciec skarżącego wskazał na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi), Urząd Gminy w N. poinformował, że J.B. otrzymał decyzję o pozwoleniu na budowę budynku inwentarskiego w dniu [...], nr [...], która jednak nie znajduje się w archiwum Urzędu Gminy. W dalszych motywach decyzji, organ I instancji przywołując ocenę prawną zawartą w wyroku z dnia 27 października 2006 r., wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę ustalono w trakcie rozmowy telefonicznej z przedstawicielem Archiwum Państwowego [...] W. Oddział w Ł., iż w zasobach Archiwum brak jest dokumentów – pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z dnia [...] nr [...] dla J.B. w S. Jednocześnie, zdaniem organu, decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została w maju [...]. Przedmiotowy obiekt powstał zatem pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229), która weszła w życie z dniem 1 marca 1975 r. Organ I instancji wskazał przy tym, że w okresie realizacji budynku obowiązywało zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. Omawiany obiekt (nr 2), zdaniem organu, naniesiony jest na planie realizacyjnym, stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę budynku gospodarczego (nr 5) z [...]. Z planu tego wynika, że projektowany budynek naniesiony został w granicy nieruchomości, a gospodarczy (nr 2) znajduje się w linii istniejącego budynku mieszkalnego (nr 1), który odsunięty jest 1,0 m od granicy nieruchomości. Ponadto organ I instancji wskazał, że stosownie do § 20 ust. 14 powyższego aktu, w razie gdy wymaga tego prawidłowa zabudowa sąsiadujących ze sobą nieruchomości i zachowane zostaną obowiązujące odległości pomiędzy budynkami, właściwy organ państwowego nadzoru budowlanego może zezwolić na usytuowanie budynków wymienionych w ust. 1 i 2 na granicy nieruchomości albo w odległości co najmniej 1 m od granicy. Natomiast § 10 ust. 1 stanowi, że ściany zewnętrzne i nośne powinny być wykonane z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych. Z kolei § 3 ust. 1 ustanawia podział materiałów budowlanych na niepalne i palne. Materiały palne to sztuczne i naturalne nieorganiczne materiały, np.: kamień, ceramika, beton, stal itp. W konkluzji organ ten wskazał, że w prowadzonym postępowaniu nie można wykazać, czy wykonane otwory wentylacyjne w ścianie budynku gospodarczego były zaprojektowane (brak dokumentacji) i na tej podstawie umorzył postępowanie w sprawie legalności wykonania budynku. W odwołaniu od powyższej decyzji J.K. i S.K. podnieśli, że otwory, które znajdują się w ścianie budynku K.B., powodują, iż w okresie letnim na ich posesję wydostają się nieprzyjemne zapachy oraz gryzonie i owady. Stwierdzili przy tym, iż postępowanie zostało przeprowadzone z istotnym naruszeniem przepisów proceduralnych (ustalanie okoliczności na podstawie rozmowy telefonicznej bez zwracania się o konkretny dowód). Ich zdaniem obiekt nr 2 nie stanowi jednego całego budynku (część powstała w latach 50-tych, część w latach 70-tych), jest odsunięty od granicy ok. 0,50 m, a nie 1,0 m. Podkreślili jednocześnie, że usytuowanie otworów narusza przepisy techniczno-budowlane dawne i obecnie obowiązujące, a umorzenie postępowania jest dla nich równoznaczne z bezczynnością organu w tej sprawie. Wskazali przy tym na brak działania organu po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 października 2006 r. do maja 2007 r., a następnie - na skutek ich interwencji - postępowanie zostało umorzone. Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o odmowie wydania nakazu zamurowania otworów wentylacyjnych w budynku gospodarczym położonym w S., gm. B., stanowiącej własność K. B. Decyzję tę wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W motywach swego rozstrzygnięcia organ ten wskazał, że sprawa legalności budowy budynku gospodarczego była już przedmiotem postępowania prowadzonego przed organami administracji i podlegała ocenie Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 27 października 2006 r. (sygn. akt II SA/Łd 527/06) uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania K.B. zamurowanie od strony nieruchomości J. i S.K. otworów wentylacyjnych w budynku gospodarczym. Organ odwoławczy podniósł przy tym, że w uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy brak jest aktu administracyjnego - decyzji o pozwoleniu na budowę budynku inwentarskiego (budynek nr 2 na planie realizacyjnym) z dnia [...]., nr [...], mającej kluczowe znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego, dokonania subsumcji odpowiednich przepisów prawa materialnego i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd podkreślił także, że rozpoznając ponownie sprawę organy administracji publicznej zobowiązane są do wszechstronnego i rzetelnego zgromadzenia materiału dowodowego, ustalenia stanu faktycznego sprawy w oparciu o dokument — akt administracyjny (decyzja o pozwoleniu na budowę), wskazując rzeczywistą datę powstania spornego budynku i dokonania jego oceny w oparciu o przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania tej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że z uwagi na wytyczne zawarte w powyższym wyroku wystąpił do Archiwum Państwowego [...] W. na okoliczność ustalenia istnienia w zasobach dokumentów - pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z [...] nr [...] oraz do Urzędu Gminy w N. z prośbą o przesłanie kserokopii książki ewidencji ruchu budowlanego na terenie gm. N., dotyczącej m.in. wydanej w dniu [...] dla J.B. decyzji o pozwoleniu na budowę budynku inwentarskiego. Z przekazanych informacji z Archiwum Państwowego [...] W. wynika, że w zasobach archiwum nie odnaleziono pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Z informacji przekazanych przez Urząd Gminy w N. wynika natomiast, że pozwolenie na budowę rzeczonego obiektu było wydane w dniu [...], co zostało odnotowane w książce ruchu budowlanego. Wobec tak zgromadzonego materiału dowodowego organ ten stwierdził, że nie można postawić inwestorowi zarzutu wybudowania budynku inwentarskiego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Należy zatem dokonać oceny prawidłowości wykonania spornych otworów wentylacyjnych znajdujących się w ścianie budynku inwentarskiego usytuowanej w granicy nieruchomości w odniesieniu do przepisów obowiązujących w dacie budowy tegoż obiektu. Kierując się powyższym założeniem, organ odwoławczy wskazał, że w tym czasie obowiązywało zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. Zgodnie z § 108 ust. 1 pkt 4 tego rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone dla inwentarza żywego mają być zaopatrzone w przewody wentylacyjne wyprowadzone ponad dach, o przekroju zapewniającym wymianę powietrza, właściwą ze względu na rodzaj, wiek oraz ilość sztuk inwentarza żywego, dla którego jest przeznaczone pomieszczenie. Zdaniem organu, wykonane otwory wentylacyjne w ścianie zewnętrznej nie spełniają tego wymogu. Jednocześnie organ ten zauważył, że aktualnie obowiązujące przepisy dotyczące budynków inwentarskich zawarte w rozdziale 11 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie zawierają takiego wymogu, a to oznacza, że dopuszcza się wentylację obiektów inwentarskich poprzez przewietrzanie za pośrednictwem otworów w ścianie zewnętrznej. Ściana, w której umieszczone są przedmiotowe otwory, która nie jest usytuowana bezpośrednio w granicy działki, nie stanowi ściany oddzielenia przeciwpożarowego w rozumieniu ww. zarządzenia. Ponadto, jak ustalił organ I instancji, aktualnie obiekt ten nie pełni funkcji inwentarskiej, lecz jest budynkiem gospodarczym dla celów związanych z działalnością rolniczą. Wychodząc z powyższych przesłanek, organ odwoławczy stwierdził, że nie znajduje podstaw do ingerencji, biorąc pod uwagę przepisy art. 50 i 51 aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane, jak również przepisy zawarte w rozdziale 6 tej ustawy dotyczące utrzymania obiektów budowlanych. W szczególności brak jest podstaw do wydania nakazu zamurowania otworów na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Dodał przy tym, że brak podstaw prawnych do spełnienia zawartego we wniosku strony żądania zamurowania otworów wentylacyjnych nie czyni jednak postępowania bezprzedmiotowym w myśl art. 105 § 1 kpa. Stosownie bowiem do tego przepisu, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W ocenie organu odwoławczego, zawarta w tym przepisie przesłanka bezprzedmiotowości nie została wprawdzie zdefiniowana przez ustawodawcę, jednakże doktryna prawa administracyjnego i orzecznictwo sądowe są zgodne co do tego, że obejmuje ona te przypadki, w których brak jednego z konstytutywnych elementów materialnego stosunku prawnego. Do tych elementów zalicza się brak podmiotu lub przedmiotu postępowania, a także zaistnienie innych okoliczności wywołujących podobny skutek, tj. taki, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Organ ten podkreślił także, iż z uwagi na fakt, że umorzenie postępowania administracyjnego jest orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przepis art. 105 § 1 kpa nie powinien być interpretowany rozszerzająco, a umorzenie postępowania winno być traktowane jako środek ostateczny stosowany tylko w sytuacjach, kiedy nie ma możliwości podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W jego ocenie nie znajduje uzasadnienia w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego kończącego formalnie postępowanie w sprawie, w której strony są zainteresowane uzyskaniem decyzji merytorycznej. W takiej sytuacji podjęcie decyzji w trybie art. 105 § 1 kpa, gdy strona wystąpiła z żądaniem, powoduje, że decyzja taka jest wadliwa, albowiem nie rozstrzyga o żądaniu strony. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał za uzasadnione uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o odmowie wydania nakazu zamurowania otworów wentylacyjnych w przedmiotowym budynku. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, J.K. i S.K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji, decyzjom tym zarzucili: - naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego przepisu, który nie może mieć do niego zastosowania (błąd w subsumcji) – tj. przyjęcie, że do spornego budynku wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...], a w szczególności do oceny jego stanu, zastosowanie mają obecnie obowiązujące przepisy dot. budynków inwentarskich, zawarte w rozdziale 11 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podczas gdy w dacie wydania decyzji na budowę tego budynku i jego realizacji obowiązywało zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 11 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego, według których, stosownie do treści § 108 ust. 1 pkt 4 tego zarządzenia, znajdujące się w ścianie zewnętrznej spornego budynku otwory wentylacyjne nie spełniają tego wymogu; - naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez przyjęcie ustalenia, że sporny budynek nie pełni funkcji inwentarskiej, lecz jest budynkiem gospodarczym służącym do celów związanych z działalnością rolniczą, tj. do przechowywania płodów rolnych oraz poprzez przyjęcie ustalenia, że ściana budynku, w której znajdują się sporne otwory, nie stanowi ściany oddzielenia przeciwpożarowego, bo usytuowana jest w odległości 1 m od granicy działki, podczas gdy stan faktyczny jest całkowicie odmienny od ustalonego przez organ administracyjny, gdyż w rzeczywistości sporny budynek przed wydaniem zaskarżonej decyzji, jak i obecnie nadal spełnia funkcję budynku inwentarskiego, w którym właściciel hoduje trzodę chlewną, a nadto ściana budynku usytuowana jest w bezpośredniej bliskości granicy działki, bo w odległości 0,5 m. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 6 marca 2008 r. pełnomocnik uczestnika postępowania – K.B. poparł skargę i oświadczył, że budynek został wzniesiony na podstawie pozwolenia na budowę w [...] przez dziadka skarżącego. Wyjaśnił ponadto, że otwory wentylacyjne były od początku zaprojektowane i na ich umieszczenie w ścianie była zgoda poprzedniej właścicielki nieruchomości. Dodał, że budynek znajduje się w odległości 1 m od granicy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji bądź postanowienia nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stosownie zaś do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób istotnie wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. stanowi podstawę do jej uchylenia. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] uchylająca decyzję organu I instancji i orzekająca o odmowie wydania nakazu zamurowania otworów wentylacyjnych w budynku gospodarczym położonym w S., gm. B., stanowiącej własność K.B. Jako podstawę rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej tą decyzją organ odwoławczy przyjął art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej "k.p.a.", w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej "Prawo budowlane". Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., kreującym uprawnienia orzecznicze organu odwoławczego, organ ten wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji (...). Podkreślić przy tym należy, że powołany przepis uprawnia organ odwoławczy do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i wydania orzeczenia co do istoty sprawy (decyzji reformatoryjnej), a taka sytuacja stanowi przedmiot rozważań w niniejszej sprawie, jedynie w sytuacji, gdy zaskarżona odwołaniem decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zebrany przy tym materiał dowodowy i jego analiza w świetle obowiązujących przepisów prowadzi organ odwoławczy do wniosku, że sprawę należy rozpatrzyć inaczej, niż miało to miejsce w zaskarżonej decyzji (por. W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 179). W ocenie Sądu rozpoznającego wniesioną skargę, brak dostatecznego wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy nie uprawniał organu odwoławczego do wydania decyzji w oparciu o powołany art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., co tym samym oznacza, że organ przedwcześnie stwierdził, że zachodzi brak podstaw do odmowy wydania nakazu zamurowania otworów. W rozpoznawanej sprawie przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie przeprowadził bowiem dodatkowego postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 k.p.a., którego wynik czyniłby uprawnionym wydanie decyzji reformatoryjnej na podstawie powołanego wyżej art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem Sądu poczynione przez organ ustalenia, mimo niemożności załączenia decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku, pozwalają na przyjęcie, iż nie został on zrealizowany samowolnie. Świadczy o tym adnotacja w książce ruchu budowlanego, prowadzonej przez Urząd Gminy w N., z której wynika imię i nazwisko właściciela budynku, jego przeznaczenie i powierzchnia, a nadto numer i data pozwolenia na budowę. Wyjaśnienia wymaga jednak kwestia obecnego przeznaczenia spornego budynku. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, opierając się na ustaleniach organu I instancji, stwierdził, że aktualnie obiekt ten nie pełni funkcji inwentarskiej, lecz jest budynkiem gospodarczym dla celów związanych z działalnością rolniczą. Tymczasem w skardze wskazano, że w obiekcie tym właściciel hoduje trzodę chlewną i taki był również zarzut podnoszony w toku postępowania administracyjnego. Sąd zwraca także uwagę na potrzebę wyjaśnienia kwestii odległości spornego budynku od granicy, gdyż w protokole z oględzin brak jest danych w tym przedmiocie, natomiast stanowiska stron w tym zakresie są sprzeczne. Ponadto zastrzeżenia budzi także sposób wskazania przez organ odwoławczy przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Organ w żadnej mierze nie ustosunkował się do kwestii przepisów znajdujących w sprawie zastosowanie, mimo, iż odstąpił od zastosowania przepisów, w oparciu o które sprawę rozpoznawał organ I instancji, tj. przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Dodatkowo uwagę w tym miejscu zwraca brak przywołania publikatora zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. Organ nie określił także relacji zachodzących między tym aktem, a aktem regulującym te kwestie obecnie, tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż ocenę legalności budowy otworów w spornym budynku należy oceniać przez pryzmat przepisów obowiązujących w dacie jego powstania, przy czym na uwadze należy mieć jednocześnie okoliczność, czy w międzyczasie nie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku. Z powyższych względów uznać zatem należało, że sprawa legalności otworów wentylacyjnych w budynku gospodarczym nie została należycie wyjaśniona, a tym samym w toku postępowania doszło do naruszenia art. 6 i art. 7, art. 77 w zw. z art. 136 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., które mogło prowadzić do naruszenia prawa materialnego, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ w pierwszej kolejności rozstrzygnie kwestię przepisów znajdujących w sprawie zastosowanie, zgodnie z art. 6 k.p.a., następnie wyjaśni wskazane powyżej dotychczas niewyjaśnione okoliczności sprawy, z jednoczesnym uwzględnieniem treści powołanych wyżej przepisów k.p.a., a swoje stanowisko uzasadni stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. (MSi)