II SA/Łd 4/19

Dnia 12 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.), , Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi S. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od postanowienia zawiadamiającego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy dotyczącej wniosku o przyznanie pomocy finansowej. oddala skargę. a.bł. Zaskarżonym postanowieniem z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez S. N. od postanowienia Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z [...] o wskazaniu nowego terminu załatwienia sprawy dotyczącej przyznania pomocy finansowej. W uzasadnieniu ww. postanowienia Kolegium przypomniało, że Kierownik MOPS postanowieniem z [...], skierowanym do S. N., wskazał nowy termin załatwienia sprawy dotyczącej przyznania pomocy finansowej w ramach pomocy społecznej w związku z jego wnioskiem złożonym przez stronę 24 września 2018 r. Postanowienie organu pierwszej instancji S. N. otrzymał 8 listopada 2018 r., a 27 listopada 2018 r. złożył pismo (datowane na 10 listopada 2018 r.) zatytułowane: "Odwołanie od decyzji z dnia [...]". W treści pisma wskazał, że "Decyzja nazwana "POSTANOWIENIE" z dnia [...] podlega uchyleniu". Dalej Kolegium stwierdziło, że przedmiotowe odwołanie wniesione zostało od postanowienia z [...], którym zawiadomiono S. N. o dodatkowym terminie załatwienia tej sprawy wobec niemożności jej załatwienia w ustawowym terminie. W ocenie Kolegium postanowienie to jest postanowieniem procesowym, na które nie służy żaden środek zaskarżenia. Postanowienie zawierało zresztą pouczenie, że nie służy na nie zażalenie, a skoro tak, to należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania od tego postanowienia. W skardze z 14 grudnia 2018 r. S. N. zakwestionował decyzje nr [...], [...] z 6 grudnia 2018 r. oraz [...], [...] z 10 grudnia 2018 r. wskazując, że do jej treści dołączył wszystkie swoje odwołania i skargi wysłane do MOPS w W. i do SKO w P.. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków skargi poprzez określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego pismem nadanym 6 lutego 2019 r. skarżący wyjaśnił, że w skardze wyraźnie zaznaczył, iż do jej treści załączył wszystkie swoje skargi i odwołania, gdzie jest jasno i wyraźnie określone naruszenie prawa i to na dużą skalę, wszystko jest w aktach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Pismem z 3 kwietnia 2019 r., skarżący złożył odpowiedź na odpowiedź na skargę i uzupełnienie skargi. W treści tego pisma skarżący stwierdził, że ciągle jest bombardowany bezpodstawnymi pytaniami ze strony SKO, na które musi odpowiadać, co generuje koszty, na które nikt nie przyznaje mu pieniędzy i które mają za zadanie opóźnienie całej sprawy oraz wywarcie presji psychologicznej. W ocenie skarżącego urzędnicy MOPS wydają decyzje bez podstawy prawnej, a SKO przepisuje dokładnie to samo, zatem należy uchylić wszystkie decyzje SKO i MOPS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 145 § p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono przepisów, które miały zastosowanie w tej sprawie. Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), dalej: "K.p.a.", zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W myśl tego przepisu organ odwoławczy wydaje postanowienie o niedopuszczalności odwołania w przypadku stwierdzenia braku spełnienia przesłanek podmiotowych lub przedmiotowych dopuszczalności odwołania. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego odwołanie. Przesłanki przedmiotowe natomiast obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia aktu w toku instancji. W rozpoznawanej sprawie zaszedł przypadek braku spełnienia przesłanek przedmiotowych dopuszczalności odwołania. Organ pierwszej instancji nie wydał bowiem decyzji administracyjnej, ani postanowienia, na które służy stronie zażalenie, a jedynie na podstawie art. 36 § 1 i 2 K.p.a. - zawiadomił skarżącego o nowym terminie załatwienia, co jest czynnością materialno – techniczną, niepodlegającą zaskarżeniu. Zasadnie zatem Kolegium stwierdziło, że od pisma tego nie przysługuje środek odwoławczy. Oceny tej nie podważają również zarzuty skarżącego wynikające z pisma z 3 kwietnia 2019 r., gdyż nie mają one charakteru argumentów prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. | | a.tp.