II SA/Łd 40/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Ewa Markiewicz, del. Sędziowie NSA Anna Stępień, Grzegorz Szkudlarek (spr.), Protokolant staż. – ref. Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie o ustalenie poziomu hałasu. 1) uchyla zaskarżone postanowienie 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością kwoty złotych 10 (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...], Nr [...] odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] ustalającej dla sklepu A nr 50 zlokalizowanego w Ł. przy ul. R. 31 równoważny poziom hałasu przenikającego do środowiska z terenu sklepu dla pory dziennej (godz. 6,00 - 22,00) w wysokości 50aB(A) oraz dla pory nocnej (godz. 22,00 - 6,00) - 40dB(A). Jak wynika z załączonego do akt raportu pomiarowego, sporządzonego przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Ł. w dniu 11 maja 2001 r. (Nr [...]), pracy na terenie sklepu towarzyszy emisja hałasu na poziomie 58,8dB(A). Jak wskazał organ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...], przyjęto klasyfikację zgodną z punktem 3a załącznika do Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 66, poz. 436). W dniu 9 października 2001 r. pełnomocnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A z siedzibą w W. złożył odwołanie od tego rozstrzygnięcia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. W uzasadnieniu odwołania podał, iż jednorazowe badanie poziomu hałasu jest zbyt wyrywkowe, aby mogło stanowić podstawę wydania decyzji. Ponadto znacząca część hałasu powodowana jest przez dostawców, na których działanie sklep nie ma wpływu. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością A nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym i nie była przez nikogo reprezentowana, gdyż sam sklep nr 50, ani jego kierownik nie dysponują takim upoważnieniem. Jako umotywowanie wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik wskazał, iż o treści decyzji I instancji spółka dowiedziała się dopiero w dniu 5 października 2001 r. Orzekając w sprawie organ II instancji podał, iż decyzja została doręczona stronie w dniu 7 sierpnia 2001 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Ostateczny termin do wniesienia odwołania upłynął, więc w dniu 21 sierpnia 2001 r. Z wniosku o przywrócenie terminu, należy sądzić, że odwołania nie wniesiono z powodu zaniedbania, a nie jest to okoliczność uzasadniająca przywrócenie terminu. Zaniedbanie świadczy o braku zainteresowania treścią orzeczenia. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie z dnia [...] złożył pełnomocnik spółki A z siedzibą w W. Wywodził, że stroną postępowania administracyjnego nie mógł był sklep A nr 50 w Ł., gdyż nie jest on samodzielnym podmiotem organizacyjnym w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196). Sklep ten nie ma osobowości prawnej i nie może być samodzielnym podmiotem prawnym, jest on jedynie podmiotem organizacyjnym spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A. Spółka ta może być podmiotem postępowania, wobec czego wszelka korespondencja winna być doręczana na adres jej siedziby. Pracownik sklepu, który odebrał kwestionowaną decyzję nie jest uprawniony do reprezentowania spółki i w konsekwencji czynność formalno - prawna podjęta przez taką osobę nie może mieć znaczenia. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z regulacją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do postanowień art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem legalności, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie, zdaniem składu orzekającego, kwestią podstawową jest ocena skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji. Pełnomocnik strony skarżącej dowodził, iż faktycznie spółka A nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym i nie nastąpiło doręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej. Jak wskazał pełnomocnik organ uznał, iż stroną postępowania może być sklep nr 50 zlokalizowany przy ul. R. 31 w Ł. Natomiast organ w decyzji II instancji przyjął, że doręczenie decyzji miało miejsce, gdyż potwierdził to pracownik sklepu własnoręcznym podpisem i stemplem. Decydujące znaczenie również ma rozstrzygnięcie kwestii tego, kto mógł być stroną postępowania administracyjnego. W ocenie organu stroną był sklep A nr 50, gdyż to jemu organ doręczył decyzję. Zgodnie ze stanowiskiem pełnomocnika strony skarżącej stroną postępowania nie mógł być sklep, ponieważ nie ma on osobowości prawnej ani nie jest samodzielnym podmiotem organizacyjnym w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196). Po myśli tego przepisu ilekroć w ustawie o ochronie i kształtowaniu środowiska mowa o jednostkach organizacyjnych rozumie się przez to podmioty gospodarcze w rozumieniu ustawy o działalności gospodarczej oraz jednostki organizacyjne nie prowadzące działalności gospodarczej. Przy uwzględnieniu unormowania ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) za podmiot gospodarczy należy uznać osobę fizyczną, osobę prawną oraz niemającą osobowości prawnej spółkę prawa handlowego, która zawodowo, we własnym imieniu podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą. W świetle takich unormowań należy zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika strony skarżącej, iż stroną postępowania w sprawie ustalenia poziomu hałasu winna być spółka z ograniczoną odpowiedzialnością A z siedzibą w W. Sklep A nr 50 jest jedynie podmiotem organizacyjnym spółki. W świetle powyższych rozważań, skład orzekający uznał, iż faktycznie nie nastąpiło doręczenie decyzji wydanej w I instancji. Zgodnie z unormowaniem przepisu art. 45 kpa jednostkom organizacyjnym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Wynika z tego, iż doręczenie pisma, a więc i decyzji, ma być dokonane w lokalu siedziby osoby prawnej. Nie wywołuje skutków prawnych doręczenie poza lokalem siedziby adresata (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 1999 r., I S.A./Po 2644/98, Lex Nr 37841). Bezsporne w sprawie niniejszej jest to, że siedziba spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mieści się w W. przy ul. B 22/30, a decyzje I instancji doręczono na adres sklepu A nr 50 zlokalizowanego w Ł. przy ul. R. 31. Ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej i argumentu organu należy podać, iż zgodnie z przyjętym orzecznictwem pod pojęciem "osoby uprawnionej do odbioru pism" należy rozumieć również taką osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism, np. pracownik kancelarii, pracownik biura, portier, członek zarządu itp. (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2000 r., V S.A. 1953/99, Lex Nr 54228; wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., I S.A./Gd 1753/97, Lex Nr 36090; wyrok NSA z dnia 6 października 1998 r., III S.A. 608/97, Lex Nr 37601; wyrok NSA z dnia 13 lutego 1997 r. S.A./Bk 1153/95, Lex Nr 32620; postanowienie SN z dnia 5 października 1994 r., III ARN 54/94, OSNP 1994/12/187). W tej sytuacji pracownik strony postępowania mógłby odebrać korespondencję, gdyby przebywał na terenie siedziby spółki, a nie sklepu należącego do tej spółki zatem Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 132 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględnił skargę i orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów Sąd orzekł na mocy art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) przy zastosowaniu art. 97 § 2 w/w przepisów wprowadzających.